Kiedy przybyli do Jeruzalem, zostali przyjęci przez Kościół (dz 15,6) - Czytania

Fenicja to nazwa wąskiego pasma lądu na wybrzeżu Lewantu. Najważniejsze miasta Fenicji to Tyr, Sydon i Byblos. Położone nad morzem, były ważnymi portami, skąd wypływały okręty w dalekie podróże morskie, aż po Sycylię, Sardynię, Kartaginę i Półwysep Iberyjski. Fenicjanie mówili językiem bardzo spokrewnionym z hebrajskim, należącym do północno-zachodniej grupy języków semickich. Z Ewangelii według św. Marka wiemy, że Jezus odwiedził ten region (Mk 7,24), mogła zatem trwać tam lokalna pamięć o Nim. Na tym samym terenie działali pierwsi misjonarze chrześcijańscy, którzy dotarli do Fenicji w rezultacie prześladowania, jakie wybuchło po ukamienowaniu diakona Szczepana (Dz 11,19).

Samaria to najpierw nazwa miasta, byłej stolicy Królestwa Izraela, zburzonej w 722 r. przez Asyryjczyków i w następnych stuleciach częściowo odbudowanej. W okresie perskim (VI - IV w. przed Chr.) stała się stolicą prowincji o tej samej nazwie, zaś po podboju przez Aleksandra Macedońskiego (332 r. przed Chr.) została ponownie odbudowana jako hellenistyczne polis. Zniszczona w 108 r. przed Chr. przez Jana Hirkana, odzyskała świetność za króla Heroda Wielkiego, który ok. 30 r. przed Chr. zmienił jej nazwę na Seba-ste, ku czci cesarza Augusta (gr. Sebastos). Wiemy, że Jezus przebywał w pobliżu Samarii oraz że wielu Samarytan uwierzyło1 w Niego (J 4,4-42). W tym miejscu Dziejów Apostolskich chodzi nie o miasto, lecz o całą krainę zamieszkiwaną przez Samarytan, będących potomkami dawnych Izraelitów oraz ludności przymusowo deportowanej tu z Mezopotamii pod koniec VIII w. przed Chr. przez Asyryjczyków. Gdy prześladowanie w Jerozolimie rozproszyło tamtejszych chrześcijan, część z nich udała się do Samarii, zaś Samarytanie okazali się bardzo podatni na przyjęcie Ewangelii (Dz 11,19).

"Kiedy przybyli do Jeruzalem, zostali przyjęci przez Kościół oraz przez apostołów i starszych, obwieszczając, czego Bóg przez nich dokonał" (Dz 15,4). Paweł przybył do Miasta Świętego w zupełnie nowych okolicznościach, zwłaszcza w porównaniu z tymi, jakie towarzyszyły jego przybyciu po nawróceniu pod Damaszkiem. Wtedy był banitą, bez zakorzenienia i oparcia, teraz jest uznanym przedstawicielem Kościoła antiocheńskiego, głosicielem Ewangelii, który poznał trudy jej głoszenia. Wtedy musiał być wprowadzony przez Barnabę, teraz przybywa z nim jako partner. Przyjęcie przez Kościół oznacza, że jerozolimska wspólnota pierwszych wyznawców Chrystusa stanowiła odrębną i prężną całość, która przetrwała surowe prześladowania i coraz bardziej się umacniała. Na jej czele stoją apostołowie, jednak jeden z nich. Jakub, na pewno już nie żył. Nie wiemy, czy pozostali wciąż przebywali w Mieście Świętym, czy już je opuścili, głosząc Ewangelię gdzie indziej, ale wszyscy cieszyli się autorytetem, jaki przysługiwał bezpośrednim świadkom życia i zmartwychwstania Jezusa. Obok apostołów ukształtowało się grono "starszych", którym też przysługiwał przywilej sprawowania władzy i nadzorowania życia wspólnoty. Wysłannicy Kościoła antiocheńskiego mogli ich bez trudu odnaleźć i nawiązać z nimi kontakty.

Nie można przeoczyć faktu, że w relacji Dziejów Apostolskich brakuje jakiejkolwiek wzmianki o świątyni jerozolimskiej. Możliwe są dwa odmienne wyjaśnienia: albo nawiedzenie świątyni było czymś tak oczywistym, że Łukasz o tym w ogóle nie wspomina, albo nie traktowano tego jako obowiązku bądź nie przykładano do tego większej wagi. Nie ma jednak także żadnej wzmianki o nawiedzeniu Kalwarii, bo najwyraźniej miejsce to nadal budziło grozę. Najwięcej czasu podczas spotkań i rozmów w Mieście Świętym zajmowało sprawozdanie z tego. czego Paweł i Barnaba dokonali na Cyprze i w Anatolii oraz z sytuacji w Antiochii Syryjskiej. Apostołowie i starsi przychylnie przyjmowali wiadomości przyniesione przez przybyszów z Antiochii Syryjskiej. Mimo to należało się spodziewać odmiennych reakcji, które odzwierciedlały poglądy "żydujących". Istotnie, nie trzeba było na nie długo czekać i napięcia, jakie zaistniały w Antiochii, dały o sobie znać w Jerozolimie.

ks. Waldemar Chrostowski Tekst pochodzi z Tygodnika Idziemy, 26 października 2008 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Nowenna przed świętem Matki Bożej z Lourdes - dzień 6 Modlitwa do św. Ryszarda Modlitwa do bł. Piusa IX Modlitwa do św. Kolety Modlitwa do bł. Rozalii Rendu Modlitwa do bł. Klary Ludwiki Szczęsnej Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna