Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Bracia, zawsze winniśmy Bogu za was dziękować (2Tes 2,3)

     Istnieje wielkie prawdopodobieństwo, że właśnie w Antiochii powstał Drugi List do Tesaloniczan. Panuje zgoda, że powstał on w odpowiedzi na niepokojące wieści, jakie napływały z Tesaloniki odnośnie do zapatrywań tamtejszych chrześcijan na czas i charakter paruzji, czyli powtórnego przyjścia Chrystusa. Paweł zajął się tą sprawą w Pierwszym Liście do Tesaloniczan (5,1-11), podkreślając, że Chrystus "umarł za nas, abyśmy - żywi czy umarli - razem z Nim żyli" (5,10). Tę refleksję zamyka konkluzja: "Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jeden drugiego, jak to zresztą czynicie" (5,11). Ale rzeczywistość okazała się trudniejsza i bardziej skomplikowana. Niektórzy chrześcijanie tesaloniccy, przejawiający najbardziej żarliwe cechy neofitów, tak mocno oddali się wyczekiwaniu rychłego przyjścia Pana, że przeżywali silną gorączkę eschatologiczną i na skutek tego zaniedbywali swoje obowiązki. Na ich wspólnych zgromadzeniach liturgicznych pojawiły się też osoby, które przypisywały sobie szczególne działanie Ducha Świętego, a także charyzmat proroctwa. Sytuację pogarszał fakt, że rozpowszechniano sfałszowany list Pawła (2,2), przy czym nie jest jasne, czy chodzi o podstępnie zmienione odpisy jego własnego pisma, czy osobny list podszywający się pod jego autorstwo. Wszystkie te okoliczności były na tyle poważne, że apostoł nie mógł pozostać obojętny.

     Podobieństwa i zbieżności 2Tes z 1Tes są tak silne i liczne, że związek obu pism ze sobą nie podlega dyskusji. Za Pawłowym autorstwem 2Tes przemawia również zwarta kompozycja i specyficzny styl oraz spojrzenie na paruzję zbieżne z tym, które znalazło wyraz w lTes. Jest bardzo prawdopodobne, że podczas pobytu w Antiochii dotarły do Pawła nowe wiadomości z Tesaloniki, wśród nich wieści o przyjęciu i reakcjach, jakie wzbudził 1Tes.

     2Tes jest nie mniej spójny i zwarty niż list, który go poprzedził. Wprowadzenie (1,1-2) zawiera informację o autorach (Paweł, Sylwan i Tymoteusz) oraz adresatach pisma, a także pozdrowienie umocowane chrystologicznie. Po nim następuje długie i pełne żarliwości, a także bardzo osobiste dziękczynienie apostoła (1,3-12), które stanowi pochwałę tesalonickich wyznawców Chrystusa, "bo wiara wasza bardzo wzrasta, a miłość wzajemna u każdego z was się pomnaża, i to tak, że my sami chlubimy się wami w Kościołach Bożych z powodu waszej wytrwałej wiary pośród wszystkich waszych prześladowań i ucisków" (1,4-5). Paweł nie szczędzi mocnych słów przeciwko prześladowcom, którzy "poniosą karę wiecznej zguby" (1,9) oraz zapewnia o swoich modlitwach i solidarności z prześladowanymi.

     Trzon 2Tes stanowi prezentacja okoliczności powtórnego przyjścia Chrystusa (2,1-12). Apostoł przypomina to, czego nauczał w Tesalonice, ostrzegając przed uleganiem złym podszeptom i domysłom. Paruzję poprzedzi tajemnicze objawienie się "syna zatracenia, który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywane jest Bogiem lub co odbiera cześć, tak że nawet umieści siebie w świątyni Boga, ogłaszając, że on jest Bogiem" (2,4). Postać, do której przylgnęła nazwa "antychrysta", pojawia się we wcześniejszych (zwłaszcza Księga Daniela) i późniejszych tekstach żydowskich, które w takich kategoriach przedstawiały wrogich sobie władców pogańskich. Paweł przejmuje te obrazy i twierdzi, że pojawienie się tej postaci stanowi jeden z warunków końca doczesnego porządku świata, w którym "już działa tajemnica bezbożności" (2,7). Ale wbrew zakusom złych mocy ostateczne zwycięstwo należy do Chrystusa, którego przyjście odsłoni i zakończy nieprawość "tych, którzy idą na zagładę, bo nie przyjęli miłości prawdy, by dostąpić zbawienia" (2,10). Paweł nie zajmuje się szczegółami oczekiwanej paruzji, podkreśla jednak jej nieuchronność i skutki. Po nauczaniu na temat paruzji następuje dziękczynienie, modlitwa-życzenie oraz prośba o modlitwę (2,13 - 3,5). Paweł prosi o modlitwę w intencji autorów i nadawców pisma, "by słowo Pana szerzyło się i rozsławiało, tak jak to jest pośród was, oraz byśmy zostali uwolnieni od ludzi przewrotnych i zepsutych, bo nie wszyscy mają wiarę" (3,2).

     Kolejny fragment (3,6-15) zawiera napomnienia pod adresem tych chrześcijan, którzy w eschatologicznej gorączce zaprzestawali pracy. Apostoł przypomina, że pracował na własne utrzymanie i tak samo powinni postępować wszyscy. Przebywając w Tesalonice, uczył: "Jeśli ktoś nie chce pracować, niech też nie je!" (3,10).

     2Tes zamyka zakończenie (3,16-16), zawierające słowa: "Pozdrowienie ręką moją - Pawła. Jest to znak w każdym liście; tak piszę" (w. 17). Świadczy to, że apostoł dyktował list, umieszczając na końcu własnoręczne pozdrowienie, które uwierzytelniało całe pismo.


ks. Walderam Chrostowski


Tekst pochodzi z Tygodnika

4 października 2009



   


Biblia dla rodziny Biblia dla rodziny
konsultacja naukowa ks. Waldemar Chrostowski
Oficyna Wydawnicza "Vocatio" wydała wiele różnych opracowań Pisma Świętego, adresowanych do Czytelników ze wszystkich grup wiekowych. Szczególne miejsce wśród nich zajmuje "Biblia dla rodziny". Wybrane do niej teksty pochodzą z Biblii Tysiąclecia, przyjętej w Kościele katolickim w Polsce za oficjalny przekład Pisma Świętego ... » zobacz więcej

Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]
O stronie... | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2018 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej