Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Przybyliśmy do Tyru, gdzie statek zostawiał swój towar (Dz 21,3)

     Statek, którym Paweł i jego współpracownicy wypłynęli z Miletu, obrał kurs na południe. Relacja Łukasza jest napisana w pierwszej osobie liczby mnogiej: "Gdy wreszcie wypłynęliśmy po rozstaniu się z nimi, wzięliśmy kurs prosto na Kos, a nazajutrz na Rodos, zaś stamtąd na Patarę. Gdy znaleźliśmy statek udający się bezpośrednio do Fenicji, wsiedliśmy i odpłynęliśmy. Zobaczyliśmy Cypr, zostawiając go po lewej ręce, i płynęliśmy do Syrii. Tak przybyliśmy do Tyru, gdzie statek zostawiał swój towar" (Dz 21,1-3).

     Kos i Rodos to wyspy na Morzu Egejskim położone na gęsto uczęszczanym szlaku morskim prowadzącym z Efezu i Miletu na Cypr oraz do Syrii i Egiptu. Z relacji wynika, że podróżowanie odbywało się za dnia. Kos była znana z cennych olejków, purpurowego barwnika pozyskiwanego z żyjątek morskich, i z wybornego wina. Słynęła nie tylko z bezpiecznego portu, lecz także z zasobnej biblioteki założonej w III w. przed Chr., gdy wyspa pozostawała pod rządami egipskich Ptolomeuszow. Na wyspie dominował kult Asklepiosa. Od II w. przed Chr., a być może wcześniej, mieszkało na Kos wielu Żydów (1 Mch 15, 23). Ich kolonia musiała być znacząca i silna, skoro król Herod (37-4 r. przed Chr.) przesyłał im znaczne fundusze na rozmaite przedsięwzięcia budowlane. Paweł na pewno wiedział o Kos niemało, spieszył się jednak do Jerozolimy i z nastaniem poranka udał się w dalszą drogę.

     Także wyspa Rodos była dobrze znana w starożytnym świecie. Wzmiankowana w Pierwszej Księdze Machabejskiej (15, 23), posiadała w czasach rzymskich status swoistej republiki oraz stanowiła ważne centrum kulturalne i edukacyjne. Przez kilka stuleci dysponowała własną flotą, która pilnowała porządku w tym rejonie Śródziemnomorza. Na wyspie znajdował się olbrzymi posąg Heliosa, boga słońca, znany jako kolos rodyjski. Po zajęciu wyspy przez Rzymian w połowie II w. Rodos znacznie zubożała. Miary jej upadku dopełnili piraci i handlarze niewolnikami, którzy łupili statki i podróżnych. Sytuacja uległa zmianie na korzyść w ostatnich dziesięcioleciach I w. przed Chr., gdy Pompejusz oczyścił Morze Śródziemne z piratów.

     Z Rodos statek skierował się w stronę Patary, jednego z głównych portów Licji i zarazem jednej z głównych rzymskich siedzib administracyjnych i wojskowych w południowo-zachodniej Azji Mniejszej. W mieście istniała świątynia Apollona, dużą sławą cieszyli się też miejscowi wróżbiarze i wieszczowie. W drugiej połowie III w. w Patarze urodził się Mikołaj, biskup Miry, patron dobroczynności i obdarowywania się. Nie wiemy, jak długo trwał pobyt Pawia w Patarze, najwyżej kilka dni. Spiesząc do Jerozolimy na święto Pięćdziesiątnicy, zrezygnował z dalszego żeglowania wzdłuż wybrzeży i przesiadł się na statek, który przez pełne morze skierował się ku Syro-Palestynie.

     Po lewej stronie podróżni zobaczyli Cypr. Charakterystyczny, wydłużony kształt wyspy nie zostawia wątpliwości co do jej właściwego rozpoznania. W tym miejscu swej narracji Łukasz posługuje się przyjętymi w świecie greckim fachowymi wyrażeniami żeglarskimi, potwierdzając dobre rozeznanie i w tym temacie. Widok wyspy, którą Paweł przemierzył z Barnabą podczas pierwszej wyprawy misyjnej, na pewno przywoływał dawne wspomnienia. Bardzo prawdopodobne, że właśnie w tych okolicznościach opowiadał o początkach swojej pracy misyjnej, co Łukasz wykorzystał w relacji zawartej w Dziejach Apostolskich. Możemy się domyślać, że współpracownicy Pawła zadawali mu wiele pytań, a wspomnienia układały się w spójną całość, z której wyłaniała się biografia Apostoła Narodów.

     Celem tego etapu podróży morskiej był Tyr w Fenicji, miasto o długiej i burzliwej historii, sięgającej III tysiąclecia przed Chr. Swoją świetność zawdzięczał Tyr przede wszystkim tzw. ludom morza, które napłynęły tu na przełomie II i I tysiąclecia przed Chr. Zamieszkiwany przez Fenicjan, utrzymywał ścisłe kontakty z Izraelem (2 Sm 5,11; 1 Krl 5; 2 Krl 9, 30-37; 1 Krn 14, 1; 22, 4; 2 Krn 2, 3-16), lecz pozostawał z nim również w silnej konfrontacji (Iz 23,1-18; Ez 26-28). W 814 r. przed Chr. koloniści z Tyru założyli Kartaginę, co zapoczątkowało okres niezwykłej pomyślności Tyru i jego mieszkańców. Z początkiem VI w. przed Chr. miasto oblegane przez Babilończyków poddało się i stopniowo traciło wiodące znaczenie. Zdobyte z kolei po siedmiu miesiącach oblężenia przez Aleksandra Wielkiego w 332 r. przed Chr., zostało połączone z lądem potężnym nasypem. W tym czasie Kartagina uniezależniła się od Tyru tak dalece, że istniała już jako niepodległe miasto-państwo, które wkrótce miało podjąć śmiertelne zmagania z Rzymem.


ks. Waldemar Chrostowski


Tekst pochodzi z Tygodnika

25 lipca 2010



   


Biblia dla rodziny Biblia dla rodziny
konsultacja naukowa ks. Waldemar Chrostowski
Oficyna Wydawnicza "Vocatio" wydała wiele różnych opracowań Pisma Świętego, adresowanych do Czytelników ze wszystkich grup wiekowych. Szczególne miejsce wśród nich zajmuje "Biblia dla rodziny". Wybrane do niej teksty pochodzą z Biblii Tysiąclecia, przyjętej w Kościele katolickim w Polsce za oficjalny przekład Pisma Świętego ... » zobacz więcej

Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]
O stronie... | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2018 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej