Św. Tomasz Apostoł, patron architektów

Św. Tomasz był Żydem, powołanym na jednego z dwunastu apostołów. Był gorliwym, ale o gwałtownym usposobieniu uczniem Chrystusa. Kiedy Jezus powiedział, że wraca do Judei, ażeby odwiedzić swojego chorego przyjaciela Łazarza, św. Tomasz natychmiast zgłosił chęć towarzyszenia Mu wraz z innymi apostołami w podróży, aby razem z nim umrzeć, gdyby zagroziło im takie niebezpieczeństwo ze strony coraz bardziej niechętnych Jezusowi ludzi. Podczas Ostatniej Wieczerzy obiecał apostołom, że przygotuje miejsce dla nich i powiedział, że znają drogę do Niego. Tomasz poskarżył się: "Panie, nie wiemy, dokąd idziesz, jak więc możemy znać drogę?" (J 14,5). Chrystus zapewnił go wtedy, że On sam jest Drogą, Prawdą i Życiem. Św. Tomasz nie uwierzył początkowo w Zmartwychwstanie swego Mistrza i zapragnął sprawdzić ten fakt. Nie było go bowiem wśród apostołów, kiedy Jezus ukazał się im po raz pierwszy po Zmartwychwstaniu. Z powodu swych wątpliwości zyskał sobie miano "niewiernego Tomasza". Osiem dni później, kiedy Chrystus ukazał się ponownie, pozwolił Tomaszowi - spełniając jego prośbę - zobaczyć rany na swoich rękach i włożyć rękę do swego przebitego boku. Uczyniwszy to, św. Tomasz przekonał się o prawdzie Zmartwychwstania. Wykrzyknął: "Pan mój i Bóg mój", w ten sposób publicznie wyznając wiarę w boskość Jezusa. Ewangelia wspomina również, że św. Tomasz był obecny przy kolejnym ukazaniu się Zmartwychwstałego Jezusa nad Jeziorem Tyberiadzkim. Zdarzył się wówczas cudowny połów ryb. To wszystko, co wiemy o św. Tomaszu z Nowego Testamentu. Według tradycji, kiedy apostołowie po Zielonych Świątkach rozeszli się, by świadczyć o Chrystusie, św. Tomasz zaczął głosić Ewangelię wśród Partów, Medów i Persów; w końcu dotarł do Indii Południowych, przynosząc wiarę na wybrzeże Mala-baru. Ludność miejscową nazywano od tego czasu "Chrześcijanami św. Tomasza". Miał tam nawrócić króla Gundafara i wielu jego poddanych. Uważano tę wiadomość za legendę, ponieważ w spisach władców indyjskich imienia tego nie spotkano. Dopiero gdy w roku 1836 znaleziono sporo monet z wizerunkiem i imieniem króla Indobaktrii Gundafara oraz datę jego panowania (rok 20-60 po Chrystusie), okazało się, że opowieść o działalności apostolskiej św. Tomasza na jego dworze może być prawdziwa. Św. Tomasz zakończył życie, przelewając krew za swego Mistrza. Zabito go w Kalaminie nie opodal Madrasu. Relikwie znalazły się później w Edessie, skąd w roku 1258 dostały się na wyspę Chios, w końcu do Ortony. Ks. Wiesław Al. Niewęgłowski Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt