Patron zakonu norbertanów i sióstr norbertanek

6 czerwca 1134 – W Magdeburgu zmarł Norbert z Xanten, niemiecki kapłan, wędrowny kaznodzieja, założyciel norbertanów (Kanoników Regularnych Ścisłej Obserwy; premonstratensów), arcybiskup Magdeburga od 1129, święty.

Urodził się ok. 1080, prawdopodobnie w Xanten (Westfalia), w szlacheckiej rodzinie nadreńskiej, która już od najmłodszych lat przeznaczyła go do kariery kościelnej. Mianowany kanonikiem kolegiaty w Xanten, Norbert odrzucił bardziej odpowiedzialne funkcje w Kościele, aby móc w dalszym ciągu prowadzić spokojne i niezbyt zaangażowane życie.

Kiedy miał ponad trzydzieści lat, nagle poczuł w sobie wezwanie do radykalnego nawrócenia. Było to w 1115, kiedy będąc w podróży znalazł się w niebezpieczeństwie życia (uderzył w niego piorun). Poruszony tym schronił się wówczas w klasztorze w Siegburgu i oddał surowej pokucie. Tego samego roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Kolonii.

Porzuciwszy więc bogactwa, przyjął duchowość wędrownych kaznodziejów, którzy odwoływali się do życia apostołów i głosili współdzielenie dóbr oraz ucieczkę od świata. Prowadził działalność kaznodziejską w północnej Francjj, w regionach Renu i w Belgii.

Następnie stał się przekonanym zwolennikiem reformy gregoriańskiej; próbował nawet zreformować w duchu gregoriańskim kolegiatę w Xanten, ale bez powodzenia. Osiadł wtedy wraz z około czterdziestoma towarzyszami w Dolinie Prémontré, niedaleko francuskiego miasteczka Laon i tam założył wspólnotę. Początkowo nie myślał o zakonie. Miał przed oczyma raczej ideał życia kanonickiego, ale po pewnym czasie przyjął regułę św. Augustyna.

W Boże Narodzenie 1121 razem z towarzyszami złożył śluby zakonne. Mimo to nadal był wędrownym kaznodzieją. Przy tej okazji zdobywał sobie nowych uczniów. W ten sposób powstał Zakon Premonstratensów (norbertanów), złożony z kanoników regularnych, do których wkrótce dołączyły wspólnoty żeńskie, dając niekiedy życie podwójnym klasztorom. Biali mnisi premostratensi szybko zaczęli zdobywać popularność, pogłębiając wśród wiernych życie sakramentalne i szerząc cześć Najświętszego Sakramentu.

W 1129 Norbert został wybrany na arcybiskupa Magdeburga (dwa lata później zrezygnował z rządów w zakonie, nie mogąc pogodzić ze sobą tych dwóch ważnych funkcji). W Magdeburgu rozpoczął gorliwą działalność reformatorską, a ponadto starał się o przeszczepienie swego zakonu na teren wschodnich Niemiec. Te starania wzbudziły opozycję i niechęć ze strony wielu. Doszło nawet do tego, że na skutek wzburzenia i rozruchów na jakiś czas musiał opuścić swoją stolicę. Jako pasterz oddawał się ewangelizacji wschodnich obszarów germańskich. Zetknął się tam ze sprawami Słowiańszczyzny, a ta uważała go nieraz za wroga. Potomni przeciwstawiali go Ottonowi z Bambergu. Norbert kładł szczególny nacisk na świadectwo bratniej miłości, jakie kapłani powinni dawać w Kościele przez współdzielenie dóbr zarówno materialnych, jak i duchowych.

Zmarł 6 czerwca 1134 w swym biskupim mieście i tam został pochowany. Rozrastający się zakon zadbał o rozwój jego czci. Mimo to jego kult zatwierdził dopiero w 1582 pap. Grzegorz XIII, na cały zaś Kościół rozszerzył go papież Grzegorz XV w 1621. W czasie wojny trzydziestoletniej norbertanie z Pragi przenieśli relikwie Świętego z Magdeburga do swojego kościoła na Strachowie w Pradze. W 1626 znaleziono je zupełnie nietknięte.

Przedstawia się go z Najświętszym Sakramentem w dłoniach ze względu na cześć, jaką do Eucharystii żywił on sam i założony przez niego zakon. Jego atrybutami są też m.in.: anioł z mitrą, diabeł u stóp, gałązka palmy, kielich, model kościoła, pająk. Jest patronem Magdeburga, Pragi, zakonu norbertanów i sióstr norbertanek.

*****

Przyczynki do lektury:

"W owych czasach każdy wykładał i interpretował na swój sposób regułę Augustyna. "Dlaczego mielibyśmy się temu dziwić?" – powiedział Norbert – "Czyż drogami Pana nie są miłosierdzie i prawda? Jeśli są różne, to czy znaczy to, że przeczą jedna drugiej? Zwyczaje, przepisy zakonne zmieniają się. Czy wzajemna miłość, miłość względem drugich, też miałyby się wraz z nimi zmieniać? Reguła słusznie mówi: ŤMiłujmy Boga, a potem naszego bliźniegoť. Nie same przepisy zakonne posuwają naprzód królestwo Boże. Oprócz nich jest jeszcze prawda oraz wprowadzanie w życie przykazań" ("Żywot świętego Norberta" 12).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna