Miał dar widzenia rzeczy przyszłych

17 stycznia 356 - Na górze Kolzum (ob. Tall al-Kulzum w Egipcie) zmarł Antoni Wielki, pustelnik, opat, ojciec monastycyzmu i anachoretyzmu, święty.

Słynny pustelnik-asceta urodził się ok. 250 nad brzegami Nilu w Qemans, na południe od dzisiejszego Kairu, w bogatej rodzinie chrześcijańskiej. Ok. 270 został sierotą. Usłyszał wtedy słowa Ewangelii: "Sprzedaj wszystko, co masz, rozdaj ubogim, a potem przyjdź i chodź za Mną". Te słowa wydały mu się jakby napisane właśnie dla niego i szybko wprowadził je w życie. Najpierw podzielił majątek z siostrą. Swą część rozdał biednym i oddalił się na pustkowie, gdzie rozpoczął życie pełne umartwień. Początkowo przyłączył się do starego i świętego ascety w pobliżu swojej wioski, potem do ascetów z okolic.

Po jakimś czasie przeniósł się na Pustynię Libijską do starego grobowca wykutego w zboczu góry. Tu doświadczył wielu pokus, ale potrafił się oprzeć Złemu. Poznał więc smak pokusy i walki, które uczyniły go człowiekiem wielkiego doświadczenia duchowego, bogatym w miłosierdzie, pokorę, rozeznanie i miłość. "Nikt, kto nie poznał pokusy, nie będzie mógł wejść do królestwa niebieskiego: usuń pokusy, a nikt się nie zbawi" - głosi jego słynny apoftegmat.

Wyczerpany i chory opuścił to miejsce, kierując się do Morza Czerwonego. Po drodze natknął się na starą opuszczoną fortecę Pispir, w której przebywał samotnie kolejnych 20 lat. Z upływem czasu wielu uczniów wybrało go sobie na przewodnika duchowego i wspólnie założyli dwa klasztory: po jednej i po drugiej stronie Nilu. W ten sposób powstała nowa forma pustelniczego życia: eremici przebywali blisko siebie, choć osobno, nie posiadali reguły i uznawali autorytet najstarszego pustelnika, zwanego abba. Antoni był ceniony jako ojciec duchowy z racji charyzmatycznego promieniowania jego osoby.

W 311 podczas prześladowań cesarza Maksymiana, Antoni pozostawił swoją pustelnię, aby osobiście wspierać chrześcijan z Aleksandrii. Wracając, zatrzymał się na górze Kolzum, trzydzieści kilometrów od Nilu. Tu doszło do niego dwóch uczniów, Makary i Amatas, którym pozwolił ze sobą zostać. Jakiś czas później jeszcze raz udał się do Aleksandrii, aby walczyć z herezją ariańską. Miał wtedy ponad sto lat, jednak wziął w obronę św. Atanazego, w sprawie którego pisał wielokrotnie do cesarza. Umarł w 356 na górze, u stóp której wznosi się po dziś dzień klasztor noszący jego imię.

Jego sława oraz rozpowszechnienie się jego "Żywota" napisanego przez św. Atanazego wzbudziły wielu uczniów w całym świecie chrześcijańskim i wysłużyły mu tytuł "ojca wszystkich mnichów".

Około 561, za cesarza Justyniana, w niezwykły sposób odnaleziono relikwie św. Antoniego. Wiele wieków później, pewien Francuz, krzyżowiec, przywiózł je z Konstantynopola do Europy.

Św. Pustelnika przyzywa się przeciw dżumie, szkorbutowi, chorobom zakaźnym i półpaścowi, zwanemu "ogniem św. Antoniego". Dotknięci tym schorzeniem udawali się w pobliże Arles, gdzie w kościele St. Julies znajdowały się relikwie Świętego. Chorych pielgrzymów było tak wielu, że konieczna stała się budowa szpitala. Prowadzili go zakonnicy, których znakiem był tzw. krzyż egipski, atrybut Świętego. Aby się utrzymać mnisi hodowali świnie, które chodziły po ulicach i żyły z dobroczynności publicznej. Kiedy ustawy higieniczne zabroniły puszczać swobodnie świń po mieście, dla tych zrobiono wyjątek, a rozróżniano je po dzwoneczku zawieszonym u szyi. Dlatego Święty przedstawiany jest z prosiaczkiem, stąd się też bierze jego opieka nad zwierzętami domowymi.

Antoni Pustelnik jest przyzywany także przy pracach rolnych (legenda mówi, że w ostatnich latach życia uprawiał ogród. Diabły pod postacią dzikich zwierząt niszczyły go, ale Święty przepędzał je imieniem Boga) i pracach związanych z hodowlą. Rękawicznicy, tkacze, rzeźnicy, wędliniarze, cukiernicy i rusznikarze mają w nim swego patrona. Także koszykarze, ponieważ Święty, aby zwalczyć lenistwo, plótł koszyki. I grabarze z powodu jego roli w miłosiernym pochówku pustelnika Pawła.

Przyczynki do lektury:

"Powiedział abba Antoni do abby Poemena: "Oto wielkie dzieło człowieka: rzucić na siebie swój grzech przed Bogiem i spodziewać się pokusy aż do ostatniego tchnienia".

Powiedział jeszcze: "Od bliźniego pochodzą życie i śmierć. Ponieważ jeśli pozyskamy brata, pozyskamy Boga, lecz jeśli zgorszymy brata, grzeszymy przeciwko Chrystusowi".

Powiedział także: "Kto mieszka na pustyni i szuka pokoju, jest wolny od trzech wojen: słuchu, języka i oczu. Pozostaje mu tylko jedna: wojna serca".

Powiedział abba Antoni: "Nadejdzie czas, w którym ludzie oszaleją, a kiedy ujrzą kogoś, kto nie jest szalony, napadną na niego, mówiąc: «Jesteś szalony!»z tego tylko powodu, że nie jest taki jak oni".

Trzech ojców miało zwyczaj udawać się co roku do błogosławionego Antoniego. Dwóch z nich pytało go o myśli i o zbawienie duszy. Jeden zaś zawsze milczał i o nic nie pytał. Po długim czasie abba Antoni powiedział mu: "Od dawna przychodzisz tutaj i nie pytasz mnie o nic!". Ten mu odrzekł: "Wystarczy mi cię zobaczyć, ojcze!" (Antoni, "Apoftegmaty").

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna