Największym skarbem miała być "Pani Bieda"

Jest 5 świętych i 6 błogosławionycho tym imieniu. Jednak najsłynniejsza jest św. Klara z Asyżu, dziewica, założycielka zgromadzenia zakonnego klarysek, której postać warto przypomnieć w naszym cyklu.

W odległości 28 km od miast: Perugii i Foligno, na trasie kolejowej leży stare miasto Asyż. Część miasta rozsiadła się na wzgórzu, na szczycie którego można oglądać z dala widoczne ruiny zamku. Część nowsza rozłożyła się w słonecznej kotlinie dookoła Bazyliki Matki Bożej Anielskiej. Miasto na górze jest niezwykle malownicze, pełne cichych zaułków, schodów, tarasów, ganków, a wśród tego wszystkiego znajduje się XII-wieczna katedra św. Rufina. W katedrze tej jest chrzcielnica, z której woda chrzcielna wylana została na św. Franciszka, św. Klarę i bł. Agnieszkę - postacie, którymi chlubi się Asyż. Kilkanaście kościołów w tak małym mieście świadczy o wielkiej kiedyś pobożności jego mieszkańców.

Święta Klara urodziła się w Asyżu w 1194 roku w szlacheckiej rodzinie Favorana di Offreduccio i Ortolany. Była więc od św. Franciszka młodsza o 12 lat. Przeżyła go jednak znacznie, bo o 15 lat. Kiedy bowiem Franciszek pożegnał ziemię dla nieba, gdy miał 44 lata, Klara oddała duszę Bogu w 59 roku życia. Rodzice, zamożni mieszczanie, daremnie dwa razy usiłowali wydać córkę za mąż: w roku 1205 i 1210. Jednocześnie Klara, rozmiłowana w Chrystusie, któremu chciała służyć całym swym życiem, otrzymuje wyraźny znak, jaką drogą powinna zdążać do świętości. Tym znakiem był święty Franciszek, który porzucił bogactwa świata i poślubiwszy "panią Biedę" żył jak pierwsi uczniowie Chrystusa w całkowitym ubóstwie. Klara kilka razy spotkała się z nim i mogła rozmawiać o swoich pragnieniach. Ona też chciała odsunąć się od świata i w ubóstwie służyć jedynie Bogu.

Jej życzenie spełniło się w Niedzielę Palmową 28 marca 1212 roku, gdy potajemnie, w towarzystwie zaufanej przyjaciółki, udała się do Porcjonkuli, gdzie czekał na nią umówiony św. Franciszek z towarzyszami. Tu z jego rąk otrzymała Klara zgrzebny habit i welon zakonny. Po pewnym czasie przyłączyła się do niej jej siostra, bł. Agnieszka. Ponieważ nie było jeszcze żeńskiego klasztoru franciszkańskiego, zostały umieszczone tymczasowo w klasztorze świętego Pawła sióstr benedyktynek, który znajdował się w pobliskiej miejscowości Bastia.

Kiedy rodzice dowiedzieli się, gdzie przebywa Klara, wszelkimi sposobami starali się ją nakłonić do wystąpienia z klasztoru, by mogła wyjść za mąż i dziedziczyć majątek rodzinny. Klara była jednak nieugięta w swym postanowieniu, ona należała już do Boga, do innego świata.

Święty Franciszek odbudował niewielki kościółek świętego Damiana, a przy nim powstał klasztor dla Klary i jej sióstr zakonnych. Był to początek nowego zgromadzenia zakonnego Pań Ubogich, zwanych później klaryskami, o regule ułożonej przez św. Franciszka.

Św. Franciszek bardzo cieszył się z powstania tej zakonnej rodziny żeńskiej. Kiedy bowiem bracia byli zajęci życiem apostolskim, klaryski miały dla nich stanowić zaplecze pokuty i modlitwy.

Potwierdzenie "przywileju ubóstwa" nowy zakon otrzymał od papieża Innocentego III w roku 1215. To był początek historii zakonu, którego największym skarbem miała być "Pani Bieda", czyli ubóstwo. Tak pisała o tym sama święta Klara: W tym zwierciadle odbija się błogosławione ubóstwo, święta pokora, niewysłowiona miłość... Popatrz na początek zwierciadła, na ubóstwo położonego w żłobie i owiniętego w pieluszki. O przedziwna pokoro, o zdumiewające ubóstwo! Król aniołów, Pan nieba i ziemi spoczywa w żłobie. W pośrodku zaś zwierciadła rozważaj pokorę, wyrażającą się również w świętym ubóstwie, niezliczonych trudach i udręczeniach, które poniósł dla zbawienia rodzaju ludzkiego. Na końcu zwierciadła rozważaj niewysłowioną miłość, dzięki której zechciał cierpieć na drzewie krzyża i umrzeć najhaniebniejszą śmiercią.

Klara, wiernie wypełniając "Regułę" franciszkańską, dbała w szczególny sposób o zachowanie ubóstwa w zakonie klarysek. Z tego powodu jednak była nieustannie atakowana, również przez władze kościelne. Do złagodzenia surowej reguły klaryski została zobligowane na soborze laterańskim IV. Uchwalono wtedy, że zakon ma przyjąć "Regułę" świętego Benedykta. Święta Klara została natomiast pierwszą przełożoną (ksienią) nowego zgromadzenia. Najważniejszą cnotą w zakonie pozostało jednak ubóstwo, przestrzegane z całą surowością przez Klarę. To właśnie doprowadziło do konfliktu z papieżem Grzegorzem IX, a później z papieżem Innocentym IV, którzy chcieli znieść przywilej ubóstwa. Święta Klara była w tym względzie nieugięta, bowiem ubóstwo stanowiło o szczególnym charakterze zakonu.

Święta Klara otrzymywała duchowe wsparcie od św. Franciszka. Gdy on zachorował, a było to po otrzymaniu przez niego stygmatów, pewien czas przebywał u klarysek, które nawet w swym ogrodzie wybudowały dla niego specjalną celę. Po jego śmierci (3 października 1226 r.) bracia przenieśli jego ciało do kościoła św. Damiana, aby Klara ze swoimi siostrami mogła uczcić Mękę Pańską, kontemplując stygmaty świętego Franciszka.

Po śmierci Franciszka cały trud utrzymania zakonu spadł na barki św. Klary. Pełna zasług odeszła po nagrodę do Pana 11 sierpnia 1253 r. Ciało jej złożono w kościele św. Jerzego, a potem umieszczono je w Bazylice św. Klary (1260). Do chwały świętych została wyniesiona już w dwa lata po śmierci przez papieża Aleksandra IV. Miało to miejsce w Anagni w 1255 r.

W czasie różnych zawieruch wojennych ukryto ciało św. Klary. Zaginęło na wiele lat i znaleziono je dopiero w 1850 r. Złożono je w kryształowej trumnie, w której spoczywa do dziś.

Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę z monstrancją w ręku lub z kielichem i hostią. Podanie bowiem głosi, że w czasie najazdu Saracenów na Asyż święta miała ich odstraszyć Najświętszym Sakramentem, który wyniosła z kościoła. Blask hostii miał jakoby porazić wroga i zmusić go do ucieczki. Legenda powstała zapewne na tle szczególnego nabożeństwa, jakie miała św. Klara dla Eucharystii. Wiek XIII dał początek rozbudowania w Kościele kultu Eucharystii. W tym to bowiem wieku przypadły objawienia dane św. Juliannie z Cornillon (+1258). W tym czasie miał wydarzyć się głośny cud z Eucharystią w Bolsenie (ok. 1263), który skłonił papieża Urbana IV do ustanowienia uroczystości Bożego Ciała (1264).

Do Polski przybyły klaryski w wieku XIII z Czech, dokąd sprowadziła je błogosławiona Agnieszka, córka króla Czech, Ottokara I. Klaryski osiedliły się najpierw we Wrocławiu. Za sprawą błogosławionej Salomei, która przyjęła habit klarysek, jej brat, Bolesław Wstydliwy, ufundował klasztor klarysek w Zawichoście koło Sandomierza. W niedługim czasie klaryski przeniosły się do Skały pod Krakowem a stamtąd przybyły do Krakowa, gdzie do dziś istnieje przy ulicy Grodzkiej ich klasztor przy kościele św. Andrzeja.

Najsłynniejszą polską klaryską stała się po śmierci swego męża Bolesława Wstydliwego jego żona Kinga, założycielka klasztoru w Starym Sączu. Jej kanonizacja w dniu 16 czerwca 1999 r. stała się wielkim świętem dla wszystkich klarysek, dla całej ziemi sądeckiej, której mieszkańcy czczą od stuleci św. Kingę i pielgrzymują do jej grobu.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna