Hawajski misjonarz od trędowatych

0. Damian de Veuster dla trędowatych był kapłanem, pielęgniarzem, lekarzem, cieślą, kuratorem, grabarzem i przyjacielem. Owoce jego wieloletniej pracy na wyspie Molokai to schludniejsze domy, uprawiana ziemia, szkoły, respektowanie prawa. W czym tkwił sekret jego apostolstwa? Po ponad 72 latach powrócił do swej ojczyzny ten, który "stał się trędowatym wśród trędowatych i dla trędowatych". Powracająca na pokładzie okrętu wojennego trumna z prochami katolickiego kapłana została przyjęta z najwyższymi honorami przez cały Kościół i społeczeństwo, odbywając triumfalny pochód przez belgijskie miasta i wioski. Podczas ceremonii odbywającej się przy salwach armatnich król, oddając mu hołd, pochylił się nisko, a cały pułk wojska sprezentował broń. Misje w Honolulu Joseph de Veuster urodził się 3 stycznia 1840 r. w małej flamandzkiej wsi Tremeloo w Belgii, jako siódme dziecko w średniozamożnej rodzinie. Rodzice wszystkie swoje dzieci posłali do francuskich szkół z internatem. Czworo z nich poświęciło swe życie na służbę Bogu. W wieku 19 lat, idąc w ślady swego starszego brata Augusta, znanego jako ojciec Pamfiliusz, Joseph wybrał życie zakonne i w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 1859 r., wstąpił do Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, przyjmując imię zakonne Damian. Nowicjat odbył w Leuven i w Paryżu, gdzie 7 października 1860 r. złożył śluby zakonne. Następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie w Louvain. W 1863 r. za pozwoleniem generała zgromadzenia udał się na misje na Hawaje. Po dwóch miesiącach pobytu w stolicy kraju - Honolulu, 21 maja 1864 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Louisa Maigreta, a miesiąc później rozpoczął działalność apostolską, którą prowadził przez 9 lat w różnych miejscach archipelagu. Budował kaplice, zakładał szkoły i sierocińce, organizował życie religijne wśród tubylczej ubogiej ludności. Ochotnik wśród trędowatych 10 maja 1873 r., odpowiadając na apel bp. Maigreta, rozpoczął pracę wśród trędowatych na wyspie Molokai, gdzie przebywało około 1000 chorych. Często brakowało jedzenia i innych środków potrzebnych do życia, nie było żadnych rozrywek. Dlatego mieszkańcy wyspy szybko pogrążali się w otchłani nędzy materialnej i moralnej. Urządzali narkotyczne orgie i imprezy alkoholowe - alkohol i narkotyki, głównie opium, dostarczali im przemytnicy. O. Damian próbował dać im zajęcie. Organizował zabawy, by zlikwidować morderczą nudę. Walczył o większą pomoc medyczną. Celem jego wysiłków była próba przywrócenia mieszkańcom namiastki normalnego życia. Przez 16 lat "ojciec Damian urzeczywistnił w swej posłudze - jak powiedział Jan Paweł II podczas jego beatyfikacji - szczególną formę świętości, był jednocześnie kapłanem, zakonnikiem i misjonarzem. Te trzy funkcje pozwoliły mu ukazywać oblicze Chrystusa, zarówno wskazując drogę do zbawienia, jak też głosząc Ewangelię i niestrudzenie zabiegając o rozwój ludzki. Zorganizował życie religijne, społeczne i braterskie na wyspie Molokai, odizolowanej przez społeczeństwo tamtej epoki. Gdy on tam przebywał, każdy miał swoje miejsce, każdy był uznawany i kochany przez swoich braci". Wiadomości o jego heroicznych wysiłkach na rzecz trędowatych rozeszły się po całym świecie. Liczne parafie, organizacje charytatywne i osoby prywatne przekazywały środki finansowe na pomoc trędowatym. Przybywali pomocnicy... Znalazł prawdziwą radość W liście z 9 listopada 1887 r. do brata Pamfiliusza pisał, że znalazł radość w służbie trędowatym i w swoim upodabnianiu się do Chrystusa, co dało mu wielką pogodę ducha, której nic już nie zakłócało. "Podobało się naszemu Boskiemu Zbawicielowi powierzyć mi troskę o dobro duchowe nieszczęśliwych trędowatych wypędzonych na Molokai. Jak już Ci wiadomo, Boża Opatrzność wybrała mnie, bym stał się ofiarą odrażającej choroby, która jest naszą chorobą. Mam nadzieję, że pozostanę na wieki wdzięczny Bogu za tę łaskę. Wydaje mi się, że ta choroba skróci trochę i uczyni nawet węższą drogę, która zaprowadzi mnie do naszej ukochanej Ojczyzny. Z tą nadzieją przyjąłem tę chorobę jako mój szczególny krzyż; staram się go nieść jak Szymon z Cyreny, postępując za naszym Boskim Mistrzem. Wspomagaj mnie swoimi dobiymi modlitwami, w wytrwałości, aż dojdę na szczyt Kalwarii. Chociaż trąd mocno naznaczył moje ciało i zniekształcił twarz, w dalszym ciągu jestem silny i sprawny, a straszne bóle nóg ustąpiły. Do tej chwili choroba nie zniekształciła moich rąk i odprawiam codziennie Mszę. Ten przywilej jest dla mnie największą pociechą, ale także jest szczęściem moich licznych towarzyszy niedoli, którzy w każdą niedzielę wypełniają obydwa kościoły. (...) Robię, co mogę, aby użyźnić i uprawiać rolę, którą powierzył mi nasz Boski Zbawiciel. Tu i ówdzie wyrywam także jakieś chwasty. Ale aby uzyskać prawdziwe owoce nawrócenia, szczególnie potrzeba modlitw dusz wiernych, współczujących moim biednym trędowatym". Choroba o. Damiana postępowała, lecz on do końca ofiarnie pracował. Zmarł 15 kwietnia 1889 r. Trumnę z prochami przewieziono do Belgii 3 maja 1936 r. 4 czerwca 1995 r. Jan Paweł II dokonał jego beatyfikacji, natomiast 11 października 2009 r., na zakończenie Tygodnia Miłosierdzia, Ojciec Święty Benedykt XVI ogłosi go świętym. KS. JÓZEF ORCHOWSKI Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt