Wielki papież epoki najazdów barbarzyńców

Pochodził z Toskanii i jako diakon pomagał kolejnym papieżom w rządzeniu Kościołem. Gdy wybrano go papieżem, przebywał właśnie z misją dyplomatyczną w Galii. Jego rządy w latach 440 - 460 to czasy szczególnie trudne dla Kościoła.

Na Wschodzie wybuchła herezja monofizycka: Eutyches głosił, że w Chrystusie istnieje tylko jedna natura - boska, czemu przeciwstawiał się patriarcha Konstantynopola, Fla- wian. Obydwaj odnieśli się do papieża, który potępił monofizytyzm, a do Flawiana skierował sławny list. Stanowi on do dziś podstawę chrystologii wszystkich Kościołów pochalce- dońskich, to jest tych, które przyjęły ustawy soboru w Chalcedonie (nie przyjęli go nestoria- nie i monofizyci - Koptowie, Armeńczycy i Etiopczycy). List nie przyniósł skutków i w 449 roku cesarz zwołał sobór do Efezu, na którym zrehabilitowano Eutychesa. Sobór ten jednak zakończyło wtargnięcie wojska - stąd jest on nazwany "rozbojem efeskim". Natomiast sobór w Chalcedonie w 451 roku przyjął list do Flawiana jako podstawę swego orzeczenia dogmatycznego. Próby przywrócenia monofizytów do jedności Kościoła nie przyniosły sukcesu.

Niemniej duże kłopoty miał Leon w Italii, w której, gdy de facto wycofały się już wojska cesarskie, papież stanowił w niej jedyny autorytet. Gdy więc do Rzymu doszły wieści o zbliżaniu się Hunnów ku Rzymowi, Leon wyruszył na spotkanie Attyli i spowodował cofnięcie się jego wojsk. Scenę tę następnie ozdobiła legenda, którą przedstawił Rafael na stan- cach watykańskich: Attyla cofa się przerażony na widok papieża, gdyż nad jego głową grożą mu mieczami święci apostołowie Piotr i Paweł. Gorzej powiodło się Leonowi, gdy w 453 roku Wandalowie pod wodzą Genzeryka wylądowali w Ostii. Papieżowi nie udało się skłonić ich do oszczędzenia miasta, niemniej uzyskał bezpieczeństwo dla ludzi zgromadzonych w bazylikach.

Serię 96 kazań otwierająte na rocznice swojej koronacji, w których Leon, podobnie jak w swoich kazaniach na uroczystość św. Piotra i Pawła, mocno podkreśla prymat biskupa rzymskiego. Kazania pokazują nam liturgię rzymską wieku V, której Leon był wielkim reformatorem, choć wywodzenie " Sakramentarza Leoniańskiego " od Leona budzi wątpliwości. Kazania Leon wygłaszał z okazji wielkich świąt (jak Boże Narodzenie, Wielkanoc, Wniebowstąpienie) lub okresów liturgicznych (Wielki Post, Adwent i inne). Kazania przeniknięte są myślą przewodnią listu do Flawiana - tajemnicą wcielenia Chrystusa.

Kazania Leona, pisane piękną łaciną z typową rzymską "gravitas" (powagą) nie są jedynym dokumentem homiletyczno-liturgicznym Italii tego okresu. Zachowały się bowiem, pochodzące z tego samego okresu, kazania znakomitego mówcy, biskupa Rawenny, Piotra Chryzologa, z których poznajemy liturgię rawennackątego okresu oraz kazania Maksyma z Turynu.

Obok mów po Leonie zostały 173 listy, częściowo zredagowane przez sekretarza Leona, wybitnego pisarza, Prospera z Akwitanii. Listy Leona stanowią cenny dokument pokazuj ący życie Kościoła w wieku V, między innymi problemy związane z monofizytyzmem, pelagianizmem czy pryscylianizmem hiszpańskim.

Leon jest jednym z wielkich papieży, prototypem wielkich papieży średniowiecza, broniącym nie tylko wiary, ale który jest, w tej dziejowej zawierusze, jedynym obrońcą udręczonej italskiej ludności.

Ks. MAREK STAROWIEYSKI Pismo Katolickie Pielgrzym nr 182 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna