Maksym wyznawcaMaksym jest typowym przedstawicielem nowej sytuacji, w jakiej znaleźli się chrześcijanie w wieku VII, cierpiący od najazdów perskich i arabskich w równej mierze, jak od cesarzy bizantyńskich, wtrącających się w życie Kościoła.Maksym urodził się w Palestynie z niewolnicy perskiej i ojca Samarytanina, jednak został ochrzczony i oddany do sławnego klasztoru św. Charytona. Tam oddawał się studiowaniu dzieł Orygenesa. Gdy w 614 roku na Palestynę najechali Persowie, Maksym zbiegł do Kyziku w pobliżu Konstantynopola, gdzie też nawiązał kontakt z dworem cesarskim. Ale i tu nie dane mu było zagrzać miejsca - w 626 roku nowa fala Persów oraz także najazd Awarów sprawiły, że Maksym uciekł tym razem do spokojnej jeszcze wtedy Afryki. Tam spotkał się z monoteletyzmem głoszącym, że Chrystus ma tylko jedną wolę, przeciw któremu ostro wystąpił. Całe dalsze życie Maksyma będzie związane z walką przeciw monoteletom. Dla Maksyma, który w szczególny sposób przeżywał i czcił mękę Chrystusa w Getsemani, gdzie objawiła się w szczególnie dramatyczny sposób zgodność woli boskiej i ludzkiej Chrystusa, nauka monoteletów była nie do przyjęcia. W Kartaginie odbył dyskusję z monoteletą patriarchą konstantynopolitańskim, Pyrrusem na temat woli Chrystusa, w której, jak wyznał sam Pyrrus, został on pokonany przez Maksyma. Wobec zbliżającej się ofensywy arabskiej, Maksym schronił się do Rzymu. Tam również dotarła nauka monotelecka i nowo wybrany papież Marcin I, widząc jej niebezpieczeństwo, zwołał do Rzymu synod, jeden z najliczniej obsadzonych synodów starożytności. Jeśli jednak organizatorem tego synodu był Marcin, to stronę teologiczną przygotował Maksym. Określono na nim precyzyjnie problem woli boskiej i ludzkiej w Chrystusie, a materiał przygotowany przez synod stał się podstawą do określeń dogmatycznych Soboru Konstantynopolitańskiego II (680 r.). Jednak cesarz monoteletą uznał ten synod jako akt wrogi wobec państwa i nakazał porwać z Rzymu papieża, przewieźć do Konstantynopola, gdzie został on osądzony i skazany na wygnanie, na którym umarł. Maksym został zaaresztowany w Konstantynopolu w 553 r., osądzony i też skazany na zesłanie do Tracji. Wezwany powtórnie do Konstantynopola w 662 r., po długim przesłuchaniu został skazany na wygnanie do Kolchidy nad Morzem Czarnym, gdzie umarł w tymże roku. Bardzo prawdopodobna jest legenda opowiadająca, że ucięto mu język i prawą rękę, stąd nadano mu tytuł "Wyznawcy" nadawany męczennikom. Twórczość Maksyma jest bardzo obszerna. Wyliczmy kilka tytułów: "Czterysta rozdziałów o miłości", "Mystagogia" czyli wprowadzenie duchowe do liturgii, "Problemy do Talasiusza", "Scholia do Dionizego Areopagity", "Wykład modlitwy Pańskiej", "Ambigua", które na łacinę przełożył w IX w. Jan Szkot Eriugena. Maksym jest ostatnim wielkim i oryginalnym teologiem greckim okresu patrystycznego, jak wynika z podjętych w ostatnim półwieczu badań nad Maksymem, zapoczątkowanych przez H.Urs von Balthasara. Jest on zarazem pierwszym wielkim teologiem bizantyńskim. Potrafił on połączyć w wielkiej syntezie myśl klasyczną Arystotelesa i myśl patrystyczną szczególnie uwzględniając działalność Dionizego Ps. Areopagity. Centrum jego myśli teologicznej stanowi Chrystus, stąd tak zażarcie bronił przeciw monoteletom integralności osoby Jezusa Chrystusa. Ks. MAREK STAROWIEYSKI Pielrzym nr 186
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |