Józef Haller - błękitny generał

Józef wraz z dwoma swymi braćmi postanowił zostać artylerzystą. Chłopcy uczyli się w Koszycach w Słowacji należącej do Węgier. Józef jesienią 890 r. zdał egzamin i dostał się do Wyższej Szkoły Realnej w Eisskirchen (Hranice), zaś dwa lata później do Akademii Technicznej w Wiedniu do oddziału artylerii. Po otrzymaniu stopnia podpułkownika służył w wielu garnizonach na terenie Galicji, by cztery lata później zostać instruktorem w oficerskiej szkole artylerii.

W armii austriackiej przesłużył 14 lat. Gdy zakończył służbę wojskową w jej szeregach w 1912 r. w stopniu kapitana, miał lat 37 i za sobą najbardziej aktywny okres życia. Wraz z żoną Aleksandrą wiele podróżował, zwłaszcza po Austrii i Włoszech. Był gorliwym katolikiem, członkiem Sodalicji Mariańskiej.

Od 1912 r. zaangażował się kapitan Haller w działalność galicyjskich organizacji paramilitarnych. Został instruktorem wojskowym Sokolich Drużyn Polowych, związanych z Narodową Demokracją. Poznał w tym czasie Andrzeja Małkowskiego, założyciela polskiego harcerstwa. W 1913 r. poznał Józefa Piłsudskiego, komendanta głównego "Strzelca" i razem doszli do wniosku o potrzebie budowania polskiego wojska.

Wojna zastała Józefa Hallera w Danii, gdzie otrzymał kartę mobilizacyjną i polecenie stawienia się we Lwowie. 23 sierpnia Legion Wschodni wyruszył pod dowództwem Hallera do Jasła. Następnie 2. pułk stanął do walki pod Marmaros - Sziget, a następnie w Karpatach Wschodnich i na Bukowinie. Jego sukcesy bojowe zadziwiły Austriaków, szybko awansował, już 15 marca 1915 r. był pułkownikiem. Ranny w ramię w bitwie pod Rafajłową leczył kontuzję. 5 maja 1915 r. uległ wypadkowi samochodowemu pod Częstochową, doznając złamania lewej nogi w udzie. Odtąd Haller nie rozstawał się z laską.

Wrócił na front na początku 1916 r. Będąc dowódcą II Brygady Legionów znalazł się na Ukrainie, gdzie doszło do bitwy pod Kaniowem z przeważającymi siłami niemieckimi. Bitwa została przegrana, sam Haller w przebraniu muzyka przedostał się z Kijowa do Moskwy, następnie do Murmańska i Francji, gdzie organizowała się armia polska. Jako członek Komitetu Narodowego Polskiego, został mianowany w październiku 1918 r. naczelnym dowódcą 80-tysięcznej Armii Polskiej we Francji, jedynej wówczas suwerennej polskiej siły zbrojnej, nazwanej od koloru umundurowania - Armią Błękitną lub Armią Hallera.

W kwietniu 1919 r. Armia Błękitna ze swoim dowódcą wróciła do kraju i stanowiła skuteczną ochronę przeciwko zamierzonej niemieckiej agresji. W styczniu 1920 r. armia wraz z oddziałami powstańców wielkopolskich, entuzjastycznie witana przez ludność pomorską, po 148-letniej ciężkiej, pruskiej niewoli, zajmowała i przyłączała do Macierzy ziemie położone pomiędzy Toruniem a Morzem Bałtyckim.

80 lat temu, 10 lutego 1920 r. gen. Haller dokonał w Pucku uroczystych zaślubin Polski z morzem, wrzucając do Bałtyku bursztynowy pierścień ofiarowany mu przez gdańską Polonię.

W roku 1920 bronił gen. Haller Polski przed nawałą bolszewicką oraz pełnił różne funkcje wojskowe. Jako przeciwnik przewrotu majowego w 1926 r. został zwolniony ze służby czynnej i stale przebywał w swoim gospodarstwie rolnym w Gorzuchowie pod Grudziądzem. Całą swoją pasję skierował na działalność społeczną. W tym czasie zaprzyjaźnił się z o. Maksymilianem Marią Kolbe, założycielem Niepokalanowa. W swym majątku kazał zbudować grotę skalną z figurą Maryi Niepokalanej (podobną statuę wzniósł pod koniec życia w ogrodzie swego domu w Londynie). W marcu 1939 r. ułożył litanię do św. Królowej Jadwigi, wypraszając tym - jak sam twierdził - cudowne uzdrowienie sparaliżowanej matki.

Wojna 1939 r. zmusiła Hallera do opuszczenia kraju. Po tułaczce przez Rumunię, Jugosławię, Włochy dotarł do Paryża, gdzie wszedł w skład rządu emigracyjnego Władysława Sikorskiego. Po wojnie wyemigrował do Anglii.

W 1950 r. przybył się do Rzymu z okazji Roku Świętego i został przyjęty na audiencji przez papieża Piusa XII. W 1952 r. przyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie był gorąco przyjmowany przez tamtejszą Polonię. W 1957 r. pragnął przybyć do Częstochowy, jednak odmówiono generałowi przyjazdu. Ostatnie lata spędził na dyktowaniu swych pamiętników, w których opisał swoje życie, bogate i przepojone miłością do Matki Polski. Zmarł 4 czerwca 1960 r. w londyńskim szpitalu.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna