św. Ksenia z Mylasy

Pragnąc żyć w całkowitym oddaniu Chrystusowi, opuściła rodzinny dom i udała się na Wschód, gdzie przyjęła imię Ksenia - "gościnna". Zamieszkała w okolicach Mylasy w Azji Mniejszej, gdzie prowadziła życie ascetyczne, pełne modlitwy, postu i pokory. Z czasem została diakonisą i mniszką, a jej duchowa mądrość i dobroć przyciągały wielu uczniów oraz ludzi szukających rady i pocieszenia.

Ksenia zasłynęła jako osoba obdarzona wielką łagodnością i miłosierdziem. Pomagała ubogim, wspierała potrzebujących i była znana z daru pocieszenia. Jej życie stało się wzorem dla innych sióstr zakonnych, które widziały w niej przykład całkowitego oddania Bogu. Zmarła około roku 450-457 na Górze Atos, otoczona szacunkiem i miłością wspólnoty.

Wspomnienie liturgiczne św. Kseni z Mylasy obchodzone jest 24 stycznia (w Kościele katolickim) oraz 6 lutego (w tradycji wschodniej). Jej imię i przykład życia do dziś inspirują wiernych do pokory, modlitwy i ufności w Bożą opiekę.

W ikonografii często trzyma zwój lub krzyż, symbole nauczania i duchowego przewodnictwa.

Patronka

Ciekawostki

• Jej pierwotne imię brzmiało Euzebia, a imię Ksenia przyjęła dopiero po opuszczeniu Rzymu - oznacza ono "gościnna", "przybysz", "cudzoziemka".
• Uciekła z domu, aby uniknąć aranżowanego małżeństwa i móc w pełni poświęcić się życiu duchowemu. W Mylasie szybko zyskała opinię osoby obdarzonej duchowym rozeznaniem - ludzie przychodzili do niej po radę, jak do mędrca.
• Była jedną z najbardziej znanych diakonis swoich czasów, zaangażowaną w pomoc ubogim i chorym.
• Jej wspólnota zakonna była znana z niezwykłej gościnności - pielgrzymi mówili, że "u Kseni nikt nie odchodził smutny".
• Po śmierci przypisywano jej liczne cuda pocieszenia i uzdrowienia, szczególnie dotyczące osób zagubionych życiowo.

Modlitwa do św. Kseni z Mylasy

Modlitwa do św. Kseni z Mylasy