1-2 listopada - Wszystkich Świętych i Zaduszki

Pierwszy z nich, posiadający już ponad tysiącletnią tradycję, jest wypełniony radością, co symbolizują białe szaty liturgiczne. I jest wspomnieniem wszystkich bezimiennych świętych, czyli tych, którzy nie są nam znani z imienia, bo przeszli przez życie w ciszy i z dala od wielkich wydarzeń. Nie znajdziemy ich ani na kartach Martyrologium, ani w kalendarzach katolickich. Wspominamy każdego dnia tych, którzy autorytetem Kościoła zostali ogłoszeni błogosławionymi i świętymi, ale wiemy, że nie tylko oni dostąpili chwały zbawienia. W oczekiwaniu na powtórne nadejście Chrystusa, który przyjdzie sądzić żywych i umarłych, wpatrujemy się w tych, którzy są zwiastunami tej przebóstwionej rzeczywistości. To oni, zarówno ci powszechnie znani, jak i bezimienni święci, łączą nas, czyli Kościół pielgrzymujący, a więc - nie bójmy się określeń uświęconych wielowiekową tradycją - wojujący, z Kościołem triumfującym. Czcimy więc pamięć Matki Bożej, apostołów, męczenników, wyznawców, dziewic, papieży, mnichów, ascetów, świątobliwych małżonków i tylu, tylu dobrych, choć bezimiennych chrześcijan.

A Zaduszki? To dzień wypełniony głęboką zadumą nad fenomenem przemijania, o czym przypominają nam czarne szaty żałobne, które pojawiają się w liturgii. Właśnie dlatego wyruszamy na cmentarze, na groby naszych bliskich, aby położyć wiązanki kwiatów i zapalić znicze, dając im dowód naszej pamięci. I uświadamiamy sobie, że nie tylko zmarli święci mogą wyjednywać nam łaski u Boga, ale również my możemy modlitwą dopomóc zmarłym, którzy przebywają w czyśćcu, aby skrócić ich cierpienia. Tak realizuje się misja Kościoła wojującego wobec Kościoła cierpiącego.