bł. Elżbieta Vendramini

W 1828 roku przeniosła się do Padwy, gdzie rozpoczęła posługę wśród chorych, opuszczonych i ubogich kobiet. Jej działalność szybko przyciągnęła inne kobiety pragnące żyć podobnym duchem miłosierdzia. W 1836 roku, w czasie epidemii cholery, Elżbieta z niezwykłą odwagą i poświęceniem opiekowała się zarażonymi, narażając własne życie. Z tej posługi narodziła się wspólnota, która w 1838 roku przyjęła formę zakonną jako Zgromadzenie Sióstr św. Doroty od Służby Ubogim. Elżbieta stała się jego pierwszą przełożoną, prowadząc siostry drogą prostoty, pokory i bezwarunkowej miłości do najbardziej zapomnianych.

Jej duchowość opierała się na całkowitym zaufaniu Bożej Opatrzności oraz przekonaniu, że w każdym człowieku — zwłaszcza cierpiącym — obecny jest Chrystus. Wyróżniała się niezwykłą łagodnością, ale też stanowczością w obronie godności osób ubogich. Mimo licznych trudności, chorób i niezrozumienia ze strony niektórych środowisk kościelnych, wytrwale prowadziła zgromadzenie, dbając o formację sióstr i rozwój dzieł miłosierdzia.

Elżbieta Vendramini zmarła 2 kwietnia 1860 roku w Padwie, pozostawiając po sobie wspólnotę głęboko zakorzenioną w duchu służby i ewangelicznej prostoty. Jej życie stało się świadectwem, że miłość do Boga najpełniej wyraża się w trosce o najbardziej potrzebujących. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 4 listopada 1990 roku. Jej duchowe dziedzictwo trwa w zgromadzeniu, które do dziś prowadzi szkoły, domy opieki i dzieła charytatywne na kilku kontynentach.

Patronat

Ciekawostki

• Jako młoda kobieta była zaręczona, ale zerwała zaręczyny, czując wyraźne powołanie do życia całkowicie oddanego Bogu i ubogim.
• Pochodziła z bardzo zamożnej rodziny, a mimo to wybrała życie w skrajnym ubóstwie, oddając swój majątek na dzieła miłosierdzia.
• W czasie epidemii cholery w Padwie opiekowała się chorymi bez żadnej ochrony, narażając własne życie i zdobywając ogromny szacunek mieszkańców.
• Jej zgromadzenie powstało w małym, wynajętym domu, gdzie pierwsze siostry same szyły habity i meble, żyjąc niemal bez środków.
• Była znana z niezwykłej łagodności, ale jednocześnie potrafiła stanowczo bronić godności osób ubogich, nawet wobec wpływowych osób.
• Do końca życia ufała Bożej Opatrzności tak bardzo, że często powtarzała, iż "Bóg zatroszczy się o wszystko, jeśli my zatroszczymy się o Jego najmniejszych".

Modlitwa do bł. Elżbiety Vendramini

Modlitwa do bł. Elżbiety Vendramini