bł. Symforian Feliks Ducki

(1888 - 1942)

Błogosławiony Symforian Feliks Ducki urodził się w 1888 roku w Warszawie, gdzie 27 maja został ochrzczony w kościele Świętej Trójcy, otrzymując imię Feliks. Jego rodzicami chrzestnymi byli Tomasz Grzybikowski i Ludwika Rokicka, a świadkiem Andrzej Kapczycki. Wychował się na Powiślu, w pobliżu miejsca, gdzie na krótko osiedlili się kapucyni. To prawdopodobnie wtedy zrodziło się w nim powołanie, choć sam później określał siebie tajemniczo jako "długoletniego kandydata do zakonu". 1 stycznia 1918 roku kapucyni powrócili do odzyskanego klasztoru przy Miodowej, a dwa dni później Feliks zamieszkał z nimi, rozpoczynając nietypowy, bardzo wymagający "postulat". Bracia żyli w skrajnie trudnych warunkach, a on sam sypiał na korytarzu, przykryty własnym paltem. Dzięki jego zaradności i znajomościom udało się zdobyć dokumenty ratujące przełożonego przed wysiedleniem. W pamiętniku wspominał też inne zadania, których się podejmował: zdobycie ośmiu metrów zboża, odzyskanie skonfiskowanego dzwonu i dywanu, organizację kuchni i wyposażenia klasztoru. W czerwcu 1918 roku otrzymał habit probanta i imię Antonii. 19 maja 1920 roku rozpoczął nowicjat w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie z nieznanych powodów nadano mu nowe imię zakonne: Symforian. Rok później złożył pierwsze śluby i wrócił do Warszawy. W 1923 roku został przeniesiony do Łomży, a później ponownie do stolicy. Z powodu "braku ducha zakonnego" odroczono mu śluby wieczyste, które ostatecznie złożył 22 maja 1925 roku. Pracował jako kwestorz, kucharz, opiekun chorego brata Idziego Stępnia oraz socjusz kolejnych prowincjałów. W 1932 roku trafił do Zakroczymia, a rok później wrócił na Miodową. Bracia zapamiętali go jako człowieka wysokiego, silnego, o atletycznej budowie, inteligentnego, bezpośredniego i potrafiącego zjednywać sobie ludzi. 27 czerwca 1941 roku został aresztowany wraz z braćmi z klasztoru warszawskiego i osadzony na Pawiaku. 3 września przewieziono go do Auschwitz, gdzie otrzymał numer 20364 i został skierowany do ciężkich prac fizycznych. Siedem miesięcy głodu, wycieńczenia i brutalnych warunków doprowadziło go do skrajnego osłabienia. W marcu 1942 roku trafił do Brzezinki, na blok przeznaczony dla więźniów skazanych na powolną eksterminację. Nocą 11 kwietnia 1942 roku doszło do masowej egzekucji, którą opisał współwięzień Czesław Ostankiewicz. Gdy oprawcy rozpoczęli mordowanie kijami, brat Symforian stanął przed nimi, uczynił znak krzyża i udzielił współwięźniom rozgrzeszenia. Jego postawa wywołała chwilową konsternację wśród katów, lecz po chwili został brutalnie pobity na śmierć. Jego ciało wyniesiono na wagoniku wraz z innymi ofiarami. Symboliczny grób błogosławionego znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. 13 czerwca 1999 roku Jan Paweł II beatyfikował go w gronie 108 męczenników II wojny światowej. Jego życie i śmierć pozostają świadectwem odwagi, wiary i męskiej, prostej pobożności, która wyrażała się bardziej czynem niż słowem. Patronat Patronat bł. Symforiana najpełniej wyrasta z jego życia: z prostoty, odwagi i gotowości do służby w najtrudniejszych warunkach. Jest patronem ludzi, którzy zmagają się z codziennością tych, którzy pracują ciężko, często w cieniu, bez uznania, a jednak z wielką uczciwością i sercem. Jego postawa czyni go także orędownikiem osób przeżywających kryzysy wiary, zagubienie, brak pewności co do własnej drogi, bo sam długo dojrzewał do powołania i uczył się wytrwałości. W sposób szczególny można go wzywać jako patrona odważnych świadków Chrystusa, ludzi pracujących fizycznie, służących innym, a także tych, którzy potrzebują siły, by pozostać wiernymi do końca. Jego męczeństwo sprawia, że jest bliski wszystkim, którzy doświadczają niesprawiedliwości, przemocy lub lęku i szukają pokoju serca, który on zachował nawet w obozowej nocy. Ciekawostki Jako dziecko mieszkał kilka kroków od miejsca, gdzie tymczasowo osiedlili się kapucyni - prawdopodobnie tam po raz pierwszy zobaczył braci, choć sam pisał o sobie tajemniczo jako o "długoletnim kandydacie do zakonu". W postulacie spał na korytarzu, przykryty własnym paltem - klasztor był wtedy kompletnie pusty i zrujnowany. Dzięki jego "warszawskim kontaktom" udało się uratować przełożonego przed wysiedleniem przez okupacyjne władze niemieckie. Potrafił odzyskać od Niemców skonfiskowany dzwon i dywan klasztorny - miał niezwykły talent do załatwiania spraw "niemożliwych". Był wysoki, potężnie zbudowany i bardzo silny; bracia wspominali, że jego postawa budziła respekt, ale jednocześnie był niezwykle serdeczny i prosty. Miał "męski styl modlitwy": krótko, intensywnie, bez rozwlekłości jak pisał o nim o. Ambroży Jastrzębski. Z powodu "braku ducha zakonnego" odroczono mu śluby wieczyste a jednak to on został męczennikiem i błogosławionym. W Auschwitz pracował w kopalni żwiru, jednej z najcięższych komand pracy. W noc męczeństwa stanął przed oprawcami, uczynił znak krzyża i udzielił współwięźniom rozgrzeszenia scena ta sparaliżowała na chwilę nawet katów. Zginął w mundurze radzieckim, w którym trafił na blok śmierci nikt nie zdjął z niego tego ubrania. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, w kwaterze 69E. Modlitwa do bł. Symforiana Feliksa Duckiego Modlitwa do bł. Symforiana Feliksa Duckiego Modlitwa do 108 błogosławionych męczenników PD Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Nowości Nowenna do św. Ekspedyta - dzień 9 Modlitwa bł. Barbary Joanny Avrillot Modlitwa do bł. Andrzeja Hibernona Modlitwa do św. Ryszarda Pampuri Modlitwa do bł. Łukasza Passiego Modlitwa do bł. Sabiny Petrilli Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt