kard. Mieczysław Halka-Ledóchowski

Miał 19 lat, gdy wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie prowadzonego przez misjonarzy św. Wincentego a Paulo. Był jeszcze alumnem, gdy w 1843 r. wyjechał do Rzymu. Studiował na Gregorianum oraz w Papieskiej Akademii Kościelnej przygotowującej do pracy w dyplomacji Stolicy Apostolskiej. Tam przyjął święcenia kapłańskie i uzyskał dwa doktoraty, z teologii i obojga praw. Rozpoczął pracę jako dyplomata watykański najpierw w Kongregacji dla Nadzwyczajnych Spraw Kościoła (obecnie Rada ds. Publicznych Kościoła), a od 1852 w nuncjaturze apostolskiej w Lizbonie. Po pięciu latach został delegatem papieskim w Bogocie na olbrzymie terytorium dzisiejszej Kolumbii, Wenezueli, Ekwadoru, Peru i Boliwii. W 1861: r. został konsekrowany na arcybiskupa tytularnego Thebae i mianowany nuncjuszem papieskim w Belgii.

Po powrocie do Polski, w 1864 r. został koadiutorem z prawem następstwa Prymasa Leona Przyłuskiego, a w dwa lata później - po jego śmierci - mimo sprzeciwu władz pruskich, objął funkcję arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego. Początkowo był dość ugodowy w stosunku do zaborczych władz pruskich. Zgodził się, aby większość stanowisk w diecezji mieli Niemcy, zakazywał też organizowania nabożeństw o charakterze patriotycznym.

Konflikt w władzami pruskimi wybuchnął, gdy na Soborze Watykańskim I abp Ledóchowski podpisał końcowe dokumenty jako Prymas Polski. Po powrocie do Polski nie zgodził się na kontrolę przez władze pruskie seminariów w Gnieźnie i Poznaniu, co ostatecznie doprowadziło do ich zamknięcia. Jego sprzeciw wobec kulturkampfu i ograniczaniu autonomii Kościoła katolickiego, a także źle widziana aktywna działalność pasterska - rozpoczął bowiem wizytację obu archidiecezji - stały się przyczyną aresztowania i skazania. W celi nr 25 więzienia w Ostrowie Wielkopolskim spędził dwa lata (1874-1876). Nie korzystał z żadnych przywilejów związanych z biskupią godnością. W czasie jego uwięzienia, Pius IX wyniósł go do godności kardynalskiej (1875).

Po zwolnieniu został wydalony z terenu zaboru pruskiego. Przybył do Rzymu, skąd przez kilka lat starał się kierować swoimi diecezjami. W tym czasie ponownie był przez sądy pruskie - zaocznie - skazywany, w tym za "przywłaszczanie sobie praw biskupich" (!). W 1886 r. zrzekł się funkcji pasterskich. Od tej pory pracował w Kurii Rzymskiej. W 1892 r. został prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Pełnił tę funkcję przez dziesięć lat.

Dopiero 25 lat po jego śmierci, już w wolnej Polsce, prochy kard. Ledóchowskiego mogły spocząć w katedrze poznańskiej, a serce w katedrze gnieźnieńskiej.

Rodzina Ledóchowskich wspaniale zapisała się w dziejach Polski i Kościoła. Włodzimierz Ledóchowski był generałem jezuitów, Maria Teresa Ledóchowska, zwana "Apostołką Afryki" założyła zgromadzenie klawerianek, a Urszula Julia Ledóchowska szare urszulanki.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości św. Maksymilian Maria Kolbe Modlitwa do św. Maksymiliana Marii Kolbe Litania do św. Maksymiliana Marii Kolbe Maksymilian Kolbe oddał za niego życie. Kim był Franiszek Gajowniczek? Chrystusowe męczeństwo Maksymiliana Kolbego Wiersze o św. Maksymilianie Maria Kolbe Św. Maksymilian w oczach weterena niepokalanowskiego Tęsknota do nieba Św. Maksymilian Kolbe - prorok nowego dogmatu maryjnego De Profundis - Akt strzelisty ojca Maksymiliana Kolbego Święty Maksymilian - patron trudnych czasów Tekst homilii wygłoszonej przez papieża Jana Pawła II w trakcie kanonizacji Ojca Maksymiliana 17 lutego 1941 - Gestapo aresztowało o. Maksymiliana Kolbego oraz czterech innych ojców franciszkanów z Niepokalanowa Ostatni list o. Kolbego Szaleniec Niepokalanej Ojciec Kolbe i Jan Paweł II w historii XX wieku Test wiedzy o św. Maksymilianie Marii Kolbem

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

[ Powrót ]