Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

bł. Antoni Lucci

1682 - 1752

Bł. Antoni Lucci 18 czerwca 1989 roku został wyniesiony na ołtarze, w 237 lat po swojej śmierci, bp Antoni Lucci z Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych.

Urodził się w 1682 r. w Agnone w regionie włoskim Molise. We wczesnej młodości związał się z Zakonem franciszkańskim. Po złożeniu ślubów zakonnych w 1698 r. studiował filozofię i teologię, w ostatnich latach przy grobie św. Franciszka w Asyżu, gdzie też przyjął święcenia kapłańskie. Towarzyszem jego studiów był św. Franciszek Antoni Fasani, z którym współzawodniczył w dążeniu do świętości.

Pracował nad sobą przez całe życie, coraz bardziej praktykując cnoty w stopniu heroicznym i dając wspaniałe świadectwo życia ewangelicznego. Poświęcał się gorliwie obowiązkom, które mu zlecono. Zachowywał zawsze wrażliwość franciszkańską na potrzeby bliźnich. Żywił synowskie nabożeństwo do Najśw. Maryi Panny. Nawet przy intensywnej pracy znaczną część dnia spędzał z różańcem w ręku.

Przez długie lata był wykładowcą teologii. Jego uczeń i biograf pisze, że "Brat Antoni Lucci miał umysł godny podziwu i tak oddany studium teologii, że stał się wielkim teologiem swoich czasów". Uczył w Ravello, potem w Neapolu, a w 1719 r. został rektorem Kolegium Św. Bonawentury w Rzymie, głównej uczelni franciszkańskiej. Oświecając umysły głębią nauki, nasycał również wolę alumnów duchem świętej modlitwy i pobożności, jak to przepisuje Reguła franciszkańska. Jako teolog służył też w Urzędach Kurii Rzymskiej, m.in. był teologiem Synodu Laterańskiego w 1725 r.

Bł. Antoni był również cenionym kaznodzieją. W pierwszym okresie gorliwie i owocnie pracował w wielu diecezjach Królestwa Neapolitańskiego. Przed objęciem obowiązków w Rzymie przez krótki czas był przełożonym Prowincji Św. Antoniego, obejmującej tereny Molizy i Apulii. Prowincją rządził mądrze, pokornie i z miłością, popierając zwłaszcza odnowę duchową i kulturalną.

W 1729 r. papież Benedykt XIII mianował o. Lucciego biskupem w Bovino koło Foggi. Diecezji poświęcił wszystkie swoje zdolności i czas, wykonując sumiennie posługę kościelną, ale też dbając o potrzeby społeczne i kulturalne wiernych. W Bovino założył szkołę publiczną dla młodzieży i seminarium. W okresie drożyzny i głodu drzwi jego domu były zawsze otwarte dla biednych. Odważnie występował w obronie robotników przed wyzyskiem ze strony despotów i lichwiarzy. Nie zapominał o swoim Zakonie i teraz ogłosił drukiem swoje dzieło o świętych i błogosławionych z pierwszych dwóch wieków franciszkańskich, które stało się moralną podporą zakonników w owych burzliwych czasach.

Bp Lucci zmarł 24 lipca 1752 r. w Bovino. Ówczesny generał Zakonu o. Karol A. Calvi nazwał go "wielką ozdobą naszej rodziny zakonnej i wspaniałym zaszczytem stanu biskupiego". W sześć lat po śmierci wszczęto proces informacyjny o jego cnotach. W 1847 r. wyszedł dekret o heroiczności cnót, ale dopiero teraz, gdy stwierdzono cud zdziałany za jego przyczyną, dostępuje on zaszczytów ołtarzy.

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2024 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej