św. Józefina Bakhita

..."O Panie, gdybym mogła polecieć do mego ludu i opowiedzieć mu o Twej dobroci najwspanialszym głosem: jak wiele dusz zostałoby zbawionych! ... Najlepsze dla nas jest nie to, co my uważamy za najlepsze, lecz to, czego chce od nas Bóg. ...Gdy ktoś kogoś naprawdę kocha, wówczas mocno pragnie być blisko niego. Dlaczegóż więc bać się śmierci? Śmierć przybliża nas do Boga!"... (Józefina Bakhita).

8 lutego 1947 - W Schio k. Vicenzy we Włoszech zmarła Józefina Bakhita, sudańska niewolnica, opiekunka do dzieci, zakonnica w Zgromadzeniu Instytutu Kanosjańskich Córek Miłosierdzia, święta, patronka Sudanu.

Urodziła się w zachodnim Sudanie, na pograniczu prowincji Darfur, w 1869. Darfur był wówczas samodzielnym, niezależnym państwem. Został wcielony do Sudanu, gdy mała Bakhita miała pięć lat. Dziewczyna pochodziła z zamożnej rodziny, należącej do szczepu Dagiu. Miała sześć albo siedem lat, gdy brutalnie uprowadzili ją handlarze niewolników i sprzedali. Pięć razy musiała zmieniać właścicieli, znosić nieustanne upokorzenia, gwałty i tortury. Wystarczy wspomnieć, że została między innymi przez przeszło sto ciętych ran tatuowana. Do ran sypano sól, żeby udaremnić szybkie gojenie.

W końcu kolejny raz wystawiono ją na sprzedaż na targu niewolników w Chartumie. Dostała się do rodziny włoskiego konsula Calissto Legnani, który potraktował ją z szacunkiem i miłością. Bakhita otrzymała po raz pierwszy w życiu sukienkę i poczuła się prawie szczęśliwa.

Razem z rodziną Legnanich Józefina przybyła do Genui, gdzie została przekazana zaprzyjaźnionej rodzinie jako opiekunka do dzieci. Jedna z córek pani Michieli - Mimmina tak bardzo pokochała swą czarną opiekunkę, że stała się jej najlepszą przyjaciółką.

Gdy jej nowi dobrodzieje opuścili Italię, przekazali Bakhitę Siostrom Kanosjankom do Wenecji. Założycielką Zgromadzenia Kanosjanek była kanonizowana w 1988 Magdalena z Canossy. Bakhita znalazła u sióstr wiele zrozumienia i serdeczności. 9 stycznia 1890 przejęła z rąk samego patriarchy Wenecji chrzest, sakrament bierzmowania i Pierwszą Komunię świętą. Otrzymała na chrzcie imiona Józefina Małgorzata.

Pilnie obserwowała wspólne życie sióstr i ich charytatywną działalność. Boga, którego pokochała całym młodym, gorącym sercem, prosiła o światło, nosiła się bowiem z zamiarem wstąpienia do zgromadzenia. Nie miała jednak odwagi podjąć rozmowy o swoim powołaniu. Bała się, że kolor jej skóry będzie główną przeszkodą w tym względzie. Była poza tym formalnie prywatną własnością pani Michieli, która nie chciała z Bakhity zrezygnować. Doszło do rozprawy sądowej. Prokurator orzekł ostatecznie, że w myśl obowiązujących w Italii przepisów niewolnictwo jest nielegalne. Każdy więc niewolnik, który stanął na ziemi włoskiej, automatycznie odzyskuje wolność.

Po trzech latach od przyjęcia chrztu Józefina zdecydowała się na życie zakonne. Siostry kanosjanki przyjęły ją serdecznie. 7 grudnia 1893 została kandydatką w klasztorze w Wenecji. Oddała się Bogu z całym zaufaniem i miłością. Poznała heroiczne życie i zmagania założycielki Magdaleny z Canossy i uparcie acz pogodnie kroczyła jej śladami. Śluby czasowe złożyła 8 grudnia 1896 w domu macierzystym w Weronie. Wzrastała w mądrości oraz łasce u Boga i u ludzi.

Po sześciu latach przykładnego życia zakonnego, wypełnionego pracą na rzecz misji afrykańskiej, siostra Józefina została przeniesiona do Schio, gdzie była kucharką, szwaczką, zakrystianką i furtianką. Mieszkańcy Schio pokochali Bakhitę, nazywając ją "Madre Moretta - matką Murzynką". Madre Moretta przyjaźniła się przede wszystkim z ubogimi, cierpiącymi i opuszczonymi.

Zawsze zjednoczona wewnętrznie z Bogiem, uśmiechnięta i gotowa do służenia innym, cierpiała z powodu nękających ją dolegliwości, które zakończyły się poważną, długą chorobą. Znosiła swój krzyż z ogromną cierpliwością i humorem. Wyniszczona kompletnie przez złośliwy nowotwór, powiedziała: "Składam się już tylko ze skóry i kości - nic nie zostanie dla robaków". Józefina Bakhita zmarła w Schio 8 lutego 1947, w opinii świętości. Na jednej ze ścian katedry w Obeid, w Sudanie, widnieje tuż obok wizerunku Matki Jezusa, Królowej Afryki, obraz matki Józefiny Małgorzaty Fortunaty Bakhity, wspaniałej córy tego kraju.

Papież Jan Paweł II zaliczył siostrę Józefinę Bakhita w poczet błogosławionych 17 maja 1992. Powiedział z tej okazji między innymi: "W błogosławionej Józefinie Bakhita spotykamy znakomitego świadka ojcowskiej miłości Bożej i świetlany przykład nieustannej aktualności Chrystusowego Kazania na górze... Poznała okrucieństwa niewolnictwa, które pozostawiły także na jej ciele znaki ludzkiej brutalności. Mimo bolesnych doświadczeń pozostała niewinna i bogata nadzieją. "Jako niewolnica, nigdy nie zwątpiłam - mawiała - bo w moim wnętrzu czułam tajemniczą siłę, która mnie podtrzymywała". Imię Bakhita, nadane jej przez bandytów, znaczy "Szczęśliwa", i taką stała się faktycznie dzięki naszemu Bogu, który jest bogaty w troskę, dzierżył zawsze jej rękę i był z nią.

Gdy tajemniczymi drogami Opatrzności znalazła się w Wenecji, doznała wyraźnego przypływu Bożej łaski. Chrzest i kilka lat później śluby zakonne u kanosjanek, które ją przyjęty i wyedukowały, były logicznym następstwem, odkrycia Ewangelii jako skarbu, któremu wszystko poświęciła, nawet wolny powrót do ojczyzny. Jak Magdalena z Canossy, chciała żyć jedynie dla Boga i z heroiczną stałością oraz pełnym zaufaniem wybrała pokornie drogę wierności większej miłości. Jej wiara była czysta, jasna i żarliwa. Mawiała często: "Powinniście wiedzieć, jak wielką radością jest poznanie Boga!"...

W naszych czasach, w których nieokiełznany wyścig po władzę, pieniądze i przyjemności jest przyczyną tak wielkiej nieufności, przemocy i samotności, siostra Bakhita została nam dana przez Boga jeszcze raz jako siostra nas wszystkich, aby wyjawić nam tajemnicę prawdziwego szczęścia - Osiem Błogosławieństw. Oto przesłanie heroicznego dobra wzorowanego na dobru naszego Ojca Niebieskiego.

Jej posłannictwo jest posłannictwem heroicznej dobroci na wzór dobroci Ojca Niebieskiego. Pozostawiła nam poza tym świadectwo pojednania i przebaczenia w duchu Ewangelii, co na pewno przynosi pocieszenie chrześcijanom jej ojczyzny, Sudanowi, tak mocno doświadczonemu przez konflikt, który od wielu lal trwa i wiele wymaga ofiar: jej wierność i nadzieja są powodem do dumy, a także dziękczynienia całego Kościoła. W czasach wielkich utrapień kroczy na czele siostra Bakhita, na drodze naśladowania Chrystusa, pogłębienia życia chrześcijańskiego i niewzruszonej przynależności do Kościoła".

Podczas jej kanonizacji, 1 października 2000, papież Jan Paweł II powiedział: "Ciesz się cała Afryko! Bakhita powróciła do ciebie: córka Sudanu, sprzedana w niewolę jako żywy towar, ale wciąż wolna - wolna wolnością świętych".

Modlitwa do św. Józefiny Bakhity

Modlitwa do św. Józefiny Bakhity

Myśli św. Józefiny Bakhita

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna