Niepokalana - naszą Nadzieją

Niepokalana, Dziewico,
Matko Jezusa - Boga, 
przez krwawe i bolesne, 
przez chwały Polski dzieje 
- byłaś nam zawsze najbliższa,
byłaś Ucieczką, Pomocą, 
Kotwicą w szaleństwie burzy, 
na lepsze jutro Nadzieją.

Dziś mrok przesiania horyzont, 
dłoń nocy zakrywa gwiazdy, 
w oddali echa piorunów 
i coraz bardziej ciemnieje. 
Nasz pociąg czarnym tunelem 
zawrotnie pędzi w nieznane. 
Niepokalana Maryjo, 
w Tobie ostatnia nadzieja.

Wierzymy, że w tym narodzie, 
którego jesteś Królową, 
gdzie tyle koron na 
Twoich Obrazach wszędzie jaśnieje, 
rozpalisz światło Chrystusa 
odnową i uzdrowieniem, 
bo w Tobie, Niepokalana, 
składamy naszą nadzieję.

Wierzymy, że polskie serca 
do zrozumienia Prawd Bożych 
w promieniach Łaski 
- jak kłosy - mądrością 
Ducha dojrzeją, 
że wyprowadzisz z wąwozu 
koszmarnych cieni i grozy 
- Niepokalana, Ty byłaś, 
Ty jesteś naszą Nadzieją.

Gdy szare chmury północy 
zasnuły oczy i myśli 
- Niepokalana, Twarz Twoja 
blaskami nam promienieje.
Śpieszymy do swojej 
Matki po moc, po wiarę,
przetrwanie, bo Tyś od 
wieków po wieki naszą
jedyną Nadzieją.

Idziemy z pieśnią ufności 
pielgrzymim długim szeregiem, 
choć wiatr przeciwny piaskowe
tumany w oczy nam wieje 
- Niepokalana, naręczem biało 
- czerwonych róż polskich 
do Twoich stóp przynosimy 
naszą pokorną nadzieję.

Wanda Łakowicz MSF