Maryja, Matka milczenia

Poczęcie Niepokalane, 
Stworzenie tryskające 
w nowej wspaniałości, 
Cudowna nietykalność. 
Łaska takiej pełni 
Że napełnia duszę 
bezdenną głębią Milczenia.

Milczenie śniegu.
Maryja jest milczeniem 
do głębi swej istoty. 
Każda dolina zostaje 
zasypana, 
a każde wzgórze znika
Pod bezmiarem śniegu,
Śniegu niesplamionego.
Żadnej usterki, żadnej zmarszczki, 
Zwierciadło bez skazy 
piękności Stwórcy, 
Żadnego cienia kroków, 
żadnego śladu zgiełku,
Ekstaza nieznajomości siebie, 
O, czystości.

Źródło zapieczętowane,
Milczenie, które dotyka 
granic Bóstwa,
Najwyższy dar, 
w którym stworzenie
zbliża się do niestworzonego, 
Doskonały obraz wiecznej 
tajemnicy Ojca - Dziewictwo.
Niewysłowiona przezroczystość, 
W której drży każde 
wezwanie. 
Przejrzy ta uwaga

Niezliczone modlitwy, 
które się tłoczą
- Wszystkie one zostają 
objęte tajemnicą tego milczenia 
- I Ojciec łaskawie je przyjmuje.
Dziewico, okaż się być Matką, 
Zaczerpnij z Twoich dóbr,
aby nam hojnie udzielić
Uczestnictwa
w Twym przeczystym
milczeniu, Nieznużenie 
zarzucaj nasz rozgwar 
Tym nietkniętym śniegiem. 
Gdy tylko niepotrzebna 
myśl pozostawia tam plamę, 
Przeczysta, przyoblekaj
nas swoją niewinnością, 
Darem wciąż nowym, 
niepokalanym narodzeniem.
- Matko, przenikaj mnie 
coraz bardziej milczeniem
Aż do mej wiecznej miary.

S. Joanna d'Arc OP
Un coeur qui ecoute 
(Paris 1966)
Tłum. s. Jadwiga Stabińska
OSB ap