W święto Ofiarowania Pańskiego niesiemy światło przyjęte z ołtarza

"Matka Boża przyjmując z czystego i niepokalanego swego ołtarza ten żarzący węgiel, ożywczy i niewymowny, odziany ciałem, objęciem swych świętych rąk, jakby szczypcami, przyniosła go owemu sprawiedliwemu (Symeonowi) (...) Przyjmij, czcigodny starcze i najlepszy kapłanie, przyjmij Pana i kosztuj swą nieporzuconą nadzieją. Przyjmij skarb niezniszczalny i bogactwa nieutracalne szlachetny mężu Obejmij potęgę niewypowiedzianą i moc niepojętą, która cię podtrzymuje, najmądrzejszy mężu" (Mowa o Symeonie i Annie z V-VI w. nieznanego autora). Matka Boska Gromniczna Na progu świątyni spotkał się wiedziony Duchem Symeon z pełną laski Maryją "przeniknięty radością i bojaźnią: oczami bowiem umysłu oglądał zastępy archaniołów i aniołów, stojących z bojaźnią i radością śpiewających hymny Chrystusowi Bogu, więc w pokorze umysłu zawołał: Strzeż mnie, by nie spalił mnie ogień bóstwa, jedyny Przyjacielu człowieka "(Św. Roman Pieśniarz, Canticum in Hypapante Domini). W święto Ofiarowania Pańskiego niesiemy światło przyjęte z ołtarza, symbol Chrystusa - Światłość świata, znak wewnętrznego światła umysłu i serca. Może trzeba zatroszczyć się bardziej o ten wewnętrzny płomień, aby jaśniej świecił wszystkimi, którzy są w domu. Płomień wiary zapalony przez Ducha Świętego pochodzi z Ofiary Chrystusa - Eucharystii, która przemienia człowieka. Niegdyś Maryja podała Symeonowi Chrystusa - Światłość odwieczną i starzec dał świadectwo przed ludem tego co widział; dziś Matka-Kościół podaje Chrystusa wierzącym, by ich świadectwo zajaśniało w ciemnościach niewiary i błędu. "Lepszego pragnąc światła i odejścia w wieczność chciał Symeon opuścić ziemi tej marność i szał. I wtedy dałeś mu się dzieckiem, lecz on rozpoznał pełnię Boga w Tobie, podziwiał mądrość Twoją niewymowną i wołał: Alleluja!" (Akathistos). Kto przyjmuje, jak Symeon, Jezusa w swe ramiona (Jezus znaczy: Bóg zbawia), ten prawdziwie ogląda Boże zbawienie. Zycie osobiste i rodzinne otwarte na Zbawiciela ulega przemianie, a człowiek doświadczając zbawienia powtarza za Maryją: "wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny" (Łk 1,49). W czterdziestym dniu po narodzinach Jezusa, zgodnie z Prawem Mojżeszowym (Kpi 12), Maryja przyniosła Dziecię do świątyni. Stąd i my w czterdziestym dniu po Bożym Narodzeniu stajemy w świątyni, aby rękami kapłana ofiarować Je Panu za nasze zbawienie i składać świadectwo o Nim przed ludem. O. Piotr Sielużycki OFMConv Ostatnia aktualizacja: 21.11.2024 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt