"Sternik ziemskiego życia"

św. Faustyna

"Płynie łódź życia mojego
Wśród mroków i nocy cieni
I nie widzę wybrzeża żadnego
Jestem na głębi morskiej
przestrzeni

Najmniejsza burza zatopić 
mnie może
Pogrążając mą łodź 
w wód odmęcie
I gdybyś Ty Sam nade mną 
nie czuwał, Boże
W każdej chwili życia mego,
w każdym momencie.

Wśród wycia huku fal
Płynę spokojnie z ufnością
I patrzę jak dziecię 
bez lęku w dal
Boś Ty mi Jezu światłością

Wokoło groza i przerażenie
Lecz głębszy spokój mej duszy,
niż głębina morza
Bo kto jest z Tobą, Panie,
ten nie zginie
Tak mnie upewnia 
Twa miłość Boża

Choć niebezpieczeństw 
pełno wokoło
Nie lękam się ich, 
bo patrzę w niebo gwiaździste 
I płynę odważnie, wesoło
Jak przystoi na serce czyste

Lecz ponad wszystko 
dlatego jedynie
Żeś Ty jest 
sternikiem moim, o Boże
Tak spokojnie łodź życia 
mojego płynie
Wyznaję to w najgłębszej
pokorze..."

S.