Misyjne powołanie...

W redakcji "Pielgrzyma" mogłam porozmawiać o specyfice misyjnej pracy z księżmi z naszej diecezji, przebywającymi obecnie na placówkach misyjnych - ks. Romualdem Szczodrowskim i ks. Stanisławem Wielińskim. Nie ukrywam, iż ucieszyliśmy się, że przebywający na urlopie w Polsce misjonarze, znaleźli chwilę, by zajrzeć do naszej redakcji. - Bambo Romi - przedstawia się ks. Szczodrowski, tak bowiem zwracają się do niego mieszkańcy Zambii, wśród których pracuje już od pięciu lat. Wychowanym na Elementarzu Falskiego może się to wydawać żartobliwe i infantylne. A bambo w języku afrykańskim znaczy tyle co ksiądz, ojciec. Zastanawiam się zatem, dlaczego Falski nazwał dziecko z Afryki Bambo ?... Zwykliśmy utożsamiać misje z odległymi krajami Afryki, Ameryki Łacińskiej czy Azji. Rzadziej myślimy tymi kategoriami w odniesieniu do kontynentu europejskiego. A przecież w Europie, w miejscach gdzie odradza się Kościół, potrzeba również misjonarzy. W Chorwacji, w diecezji Zadar pracuje właśnie od dwóch lat ks. Stanisław Wieliński.

Obaj księża misjonarze z wielkim przejęciem opowiadają o swojej pracy. Zanim ksiądz Romuald wyjechał do Zambii, przeszedł dziesięciomiesięczne przygotowanie w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla księży diecezjalnych, choć przygotowują się tam do pracy misyjnej również siostry zakonne i świeccy. To teoretyczne przygotowanie obejmuje kurs językowy, wykłady z teologii misji, medycyny tropikalnej. - W przypadku wyjazdu na misje do krajów europejskich nie jest ono konieczne - dopowiada ksiądz Stanisław. - Diaczego wybrał ksiądz właśnie Chorwację? - pytam z zainteresowaniem. - Byłem tam wcześniej jako turysta, miałem okazję spotkać się z tamtejszym Arcybiskupem, który wiele mówiło problemach duszpasterskich swego kraju, kłopotach personalnych związanych z brakiem kapłanów. Postanowiłem spróbować. Po trzech miesiącach pobytu w Zadarze wśród miejscowych księży emerytów, gdzie uczyłem się jednocześnie chorwackiego, oddelegowany zostałem do pracy na wyspę Iż, do dwóch miejscowości: Vali Iż i Mali Iż.

W trakcie rozmowy dowiaduję się, jak specyficzne jest misyjne powołanie. Ile kosztuje trudu, poświęcenia i wyrzeczeń, jak różnych dróg trzeba szukać w dotarciu do mentalności współczesnego człowieka, otwarciu jego serca na przyjęcie Chrystusowej Ewangelii miłości. Misyjna praca w Afryce, a w Europie ma zupełnie inny charakter. Miejscowości, w których pracuje ksiądz Stanisław przez 50 lat nazywano "małą Moskwą". Rządził tam nie pisany zakaz utrzymywania jakichkolwiek związków z Kościołem. Ci. którzy ośmielili się go łamać , automatycznie pozbawiani byli pracy. Zakaz uczestniczenia we Mszy św. i katechizacji dotyczył również dzieci. Do kościoła przychodzili tylko ci, którzy w żaden sposób nie byli uzależnieni od państwa, żyli z tego co sami wypracowali, głównie ze zbioru oliwek. Tak więc trzy pokolenia odeszły jakby od Boga. 800 osób, wśród których pracuje obecnie ksiądz Stanisław, to w większości ludzie starsi, samotni, chorzy. W szkole, w której katechizuje jest tylko 22 dzieci. Młodzi opuszczają wyspę, przyjeżdżają na weekendy. W czasie wakacji jest tam natomiast sporo turystów. Niełatwo być tam iskrą, która zapali serca innych Bożą miłością.

Zdecydowanie rnaczej wygląda praca na kontynencie afrykańskim. Ksiądz Romuald pracuje w stolicy Zambii - Lusace, wśród ludzi ze slumsów. Parafia licząca 28 tysięcy osób podzielona jest na wspólnoty, gdyż właśnie w Kościele afrykańskim całe życie religijne ma charakter wspólnotowy. Każda z nich ma swoją radę, katechistę, nauczyciela religii i lidera. Praca polega głównie na formacji. Duszpasterstwo parafialne ożywa w soboty i niedziele, w pozostałe dni tygodnia toczy się w życiu wspólnotowym. Każda wspólnota spotyka się na czytaniu Pisma Świętego, także rozważaniu problemów i radości, których doświadczyli. - Ludzie tutaj czują głód Boga - mówi ks. Szczodrowski, myślę, że Kościół w slumsach jest jedyną alternatywą, nie ma tu bowiem nic innego, ani kina czy teatru, centrum młodzieżowego, trudno nawet o kawałek ziemi, aby zagrać w piłkę, o którą zresztą też niełatwo. Stąd nie brakuje mi ludzi, z którymi mogę pracować. Czuję satysfakcję, gdy widzę ich radość. Są szczęśliwi, choć naprawdę nic nie posiadają. Borykają się z AIDS, epidemiami cholery, walczą o przetrwanie. To właśnie sprawia, że nikt z misjonarzy nie chce opuszczać Zambii, to jest specyfika Czarnego Lądu, choć na początku wcale nie jest to łatwe. Odmienny klimat, pierwsza malaria, trudności z pokonaniem bariery językowej, przyjęciem obcej kultury. Jeśli przetrwa się okres trzech lat, do pierwszego urlopu, to naprawdę chce się tu zostać. Dopowiedzieć należy, że parafia, w której pracuje obecny misjonarz ma mocne pelplińskie tradycje. Pracował już tam ksiądz Stanisław Graś i ksiądz Józef Szamocki.

Rozmowa nasza powoli dobiega końca. Podczas niej interlokutorzy moi nieraz podkreślali, iż praca na misjach stanowi ich wolny wybór. Misje to ich droga. Z dokonanym przez nich wyborem doskonale koresponduje fragment wiersza Roberta Frosta: Pojechałem tą mniej uczęszczaną drogą - Reszta wzięła się z tego, że to ją wybrałem.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna