Umrzeć - tego nie robi się kotuTytuł dzisiejszego tekstu to pierwsze zdanie przejmującego wiersza zmarłej przed kilkoma dniami Wisławy Szymborskiej. Można nie zgadzać się z niektórymi poglądami i wyborami autorki, nie sposób jednak zanegować tego, że laureatka literackiej Nagrody Nobla należy do grona najwybitniejszych polskich poetów. Co ciekawe, jej twórczość jest doceniania nie tylko przez krytyków i literaturoznawców, lecz także przez licznych czytelników.Szymborska w wielu utworach w różny sposób dotyka problematyki śmierci. Poza wierszem "Kot w pustym mieszkaniu", z którego pochodzi przywołany w tytule cytat, warto przypomnieć choćby oparty na interesującym pomyśle "Pogrzeb", wskazujący na swoiste przegrane pojedynki śmierci z życiem utwór "O śmierci bez przesady" czy wstrząsający w swej bezemocjonalności i chłodnym dystansie wiersz "Nazajutrz - bez nas". Nie śmierć jednak, lecz życie we wszelkich jego przejawach jest najważniejszym tematem twórczości Szymborskiej. Jesteś piękne - mówię życiu - / bujniej już nie można było, / bardziej żabio i słowiczo, / bardziej mrówczo i nasiennie - pisze poetka w utworze "Allegro ma non troppo". Stałemu zachwytowi nad światem towarzyszy przy tym nieustanne zdziwienie nim: jego bogactwem, różnorodnością, regularnością cyklu przemian. W codzienności takiej, jaką ona jest, widzi Szymborska niezwykłość, cudowność; w "Jarmarku cudów" pisze m.in.: Cud, no bo jak to nazwać: / słońce dziś wzeszło o trzeciej czternaście / a zajdzie o dwudziestej zero jeden. // Cud, który nie dziwi, jak powinien: / palców u dłoni wprawdzie mniej niż sześć, za to więcej niż cztery. // Cud, tylko się rozejrzeć: wszechobecny świat. Stałym powodem do zachwytu, a zarazem zdziwienia jest dla poetki to, kim i jaka jest. Uznaje to za Niepojęty przypadek / jak każdy przypadek. Bo przecież W garderobie natury / jest kostiumów sporo. / Kostium pająka, mewy, myszy polnej. / Każdy od razu pasuje jak ulał / i noszony jest posłusznie / aż do zdarcia. W wierszu "Zdumienie" Szymborska pyta: Czemu w zanadto jednej osobie? / Tej a nie innej? I co tu robię? / W dzień co jest wtorkiem? W domu nie gnieździe? / W skórze nie łusce? Z twarzą nie liściem? W ostatnich dwóch cytatach widoczne są jeszcze dwa charakterystyczne rysy poezji Szymborskiej: wyczulenie na detale oraz próby przełamania antropocentryzmu w patrzeniu na świat, dowartościowanie rzeczywistości materialnej, zwłaszcza świata natury. A wszystko to połączone z postawą powątpiewania, stawiania pytań, przyznawania się do niewiedzy. W utworze "Notatka" Szymborska stwierdza wprost, że życie to wyjątkowa okazja m.in. do tego, by bez ustanku czegoś ważnego / nie wiedzieć. dr hab. Tomasz Korpysz
Tekst pochodzi z Tygodnika
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |