A dostanę plusa?

Od najmłodszych lat dzieci przyzwyczajane są do tego, że w życiu trzeba się ustawić. Wracając do domu z piątką, można spodziewać się uśmiechu rodziców, pochwały, a może nawet jakiegoś prezentu. Dziecko uważa, że świat dorosłych lubi dobre oceny i dobra ocena może służyć jako moneta przetargowa. Dziecko uczy się kupować miłość rodziców za oceny. Ciężko znosi porównywanie z rówieśnikami, zwłaszcza jeśli oni przynoszą lepsze cenzurki. Dlatego rusza ostro do walki, do twardej rywalizacji. I to bynajmniej nie o poznanie przedmiotu, o przyswojenie nieznanej jeszcze dziedziny wiedzy, lecz o stopnie i pochwały. Chyba nic bardziej niewdzięcznego dla uczącego niż uczeń, który ma jałowy stosunek do przedmiotu, do którego podchodzi bez wewnętrznej motywacji.

Czytałem ostatnio artykuł w pewnym czasopiśmie amerykańskim ma temat tzw. wzmocnienia pozytywnego w procesie nauczania. Otóż autor tego artykułu, opierając się na badaniach, zaprzeczał twierdzeniu (wbrew teorii Skinnera) jakoby wzmocnienie pozytywne - czyli po prostu nasze plusy i piątki - dobrze wpływało na uczenie. Okazało się, że dzieci, którym obiecano nagrodę za wykonanie jakiegoś zadania, pracowały gorzej i osiągały gorsze wyniki niż te, którym nic nie obiecano. Dzieci myślały o czekającej je nagrodzie, a nie koncentrowały się na wykonywanym zadaniu. Ba, stosowanie nagród ma nawet szkodliwy wpływ, bo niszczy wewnętrzną motywację. Jakże bowiem przekonać dziecko, że zrobienie czegoś jest dobre samo w sobie bez względu na korzyści z tego płynące, skoro za wykonanie polecenia nagradzamy, a za niewykonanie karzemy. Dziecko przestaje interesować się zadaniem, a myśli o plusie.

Jak wybrnąć z tego zaklętego koła? Myślę, że źródeł rozwiązania należy szukać w rodzinie. To tam dziecko odbiera pierwszą naukę akceptacji bez względu na to, jakie osiągnie rezultaty. W rodzinie uczy się (albo i nie) bezinteresowności, tak niezbędnej w poszukiwaniu wiedzy. Jakże zatem można w szkole wymagać zainteresowania samym przedmiotem, jeśli w rodzinie dziecko nie nabyło takiej właśnie postawy. Czyli - jeśli rodzice nie byli wcale zainteresowani tą wiedzą, którą zdobywa ich dziecko i tym, jak ją przyswaja? Czyta wiedza pomaga dziecku w rozumieniu świata? Czy rozwija pasję poznania? Nie! Mijają lata, a my ciągle słyszymy: no i co, jest piątka? odwieczne pytanie, rzucane jakby od niechcenia przez ojca czy matkę, a potem błogi wyraz zadowolenia na twarzy albo marsowa mina i rodzice wracają do swoich zajęć. Gdybyż tylko rozumieli, że to do nich należy rozbudzenie u dzieci wewnętrznej pasji poznania. Potem pojawia się motywacja, która daje wytrwałość i wzmacnia pamięć. A to prowadzi do wiedzy przynoszącej radość.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Cezarego z Nazjanzu Modlitwa do św. Tarazjusza bł. Maria Adeodata Pisani Modlitwa do bł. Marii Adeodaty Pisani bł. Dominik Lentini Modlitwa do bł. Dominika Lentini

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna