Cały świat ze złota

Jedna tylko staruszka, która pozostała w domu, by na drutach robić ładny, wełniany sweter przeznaczony dla wnuka Pawła, uniknęła tego złotego deszczyku.

Była to miła staruszka o siwych włosach, które okalały jej owalną, różową twarz.

Co pewien czas unosiła dobre, niebieskie i przejrzyste oczy znad swetra, poprawiała okulary w metalowych oprawkach, aby spojrzeć na zegar stojący na stoliku i śpiewała: "0, jaka piękna jest nasza ziemia! Zielone góry o białych szczytach, niebieskie niebo, czerwone dachy domów, tak jak sweter mojego wnuczka".

Piosenkę usłyszała pewna dziewczynka, która przechodziła blisko okna starszej pani i - nie widząc tych kolorów, które ona wymieniała, gdyż sama znała jedynie złote góry, złote drzewa, złote domy - postanowiła się zatrzymać.

- O, moje dziecko, ja ciebie dobrze znam. Widzę, jak codziennie przechodzisz i słyszę twoją mamusię, gdy pyta się, czy wzięłaś chusteczkę.

Babciu, opowiedz mi o świecie, o którym śpiewasz. Ja nigdy nie widziałam kolorów, o których mówisz.

- Gdy byłam dziewczynką, zawsze chodziłam z ojcem łowić ryby. Lubiłam siedzieć cichutko nad brzegiem rzeczki i obserwować pluskające rybki, i kamyki, które błyszczały jak drogie kamienie. Głaskałam zielone źdźbła trawy, żółte płatki złocieni, niebieskie - bławatków, białe - margerytek. Gdy nie byłam zmęczona, biegałam szczęśliwa po łące, aby złapać różnobarwne motyle. Ich skrzydełka miały najróżniejsze kolory: brązowy i pomarańczowy, biały i niebieski z kilkoma czarnymi punkcikami, różowo-perłowy i zielony jak groszek.

Byłam także szczęśliwa, gdy potem tatuś zachęcał mnie, abym zobaczyła, co znajduje się w koszyku. Było w nim wiele rybek białych, różowawych, srebrzystych.

- Jaki piękny musi być świat pełen kolorów! Gdy wszystko jest złote, wygląda to bardzo monotonnie i zawsze identycznie. Babciu, nie można tego złotego koloru zmienić?

- Wiesz - odpowiedziała staruszka - jeżeli przyrzekniesz mi, że zwołasz wszystkie dzieci z twojej dzielnicy, ja postaram się o tajemniczą receptę.

Dzięki swej uprzejmości i uśmiechowi, przekonała wszystkie dzieci, by poszły za nią.

W drzwiach swego domu oczekiwała na nie staruszka. Każdemu dała nową, nowiuteńką miotłę.

Nieśmiało i niepewnie zaczęły od chodnika. Obłoki złotego pyłu wzbiły się w powietrze. Chmury czując, że coś je szczypie w nos, zaczęły kichać. Czyżby się zaziębiły? Jedna kropla, druga kropla, trzecia... zaczęła się ulewa. Co za cud! Złoty pył, zebrany w kupki przez miotły dzieci, zaczął się rozpuszczać w małych strumyczkach i zagubił się w ziemi.

Ile to wymagało potu, ile trudu! Ale świat był teraz o wiele ładniejszy! Każdy spoglądał szczęśliwy, wszyscy mieli czerwone policzki i błyszczące oczy. Drzewa ze swymi brązowego koloru gałęziami pyszniły się wielkimi liśćmi, intensywnie zielonymi; tu i tam widoczne były słodkie, czerwone owoce. Kwiaty miały korony w tysiącach przeróżnych kolorów. Wszystko było czyste, świeże, schludne.

Jedynie w ogrodzie staruszki od tego dnia zaczęło wyrastać drzewo całe ze złota, które miało złote jabłuszka. Ale ilekroć dzieci przychodziły urwać jabłka, z trudem wdrapując się na drzewo i pocąc się przy tym (staruszka nie miała na to sił), owoce nabierały ślicznego, czerwonego koloru. Ten, kto potem je zjadał, stawał się dobry i szlachetny. Były to bowiem magiczne owoce dobroci.

Flora Bresciani Nicassio Wasze komentarze: Zaciekawiony czytelnik: 02.11.2019, 10:28 Jakie może być metaforycznie znaczenie tego tekstu? (1) Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzedni [ Powrót ] Następny