Bajka o dwóch strachach

Każdy zgadł już, że to STRACH! A kto lubi stracha? Ale nie takiego: wróblowego, obdartego, łatanego, dzwoniącego, samego ze strachu się trzęsącego! - Pytam o stracha, który mieszka u człowieka w środeczku - takiego bez łachmanów, kapelusza, co nie skrzypi, gdy się rusza... Nikt nie lubi? Ani trochę? No, wiadomo, nikt nie lubi: trząść się, jak galareta, zmykać choćby w norkę kreta, dzwonić ze strachu zębami, zakrywać oczy rękami, krzyczeć strasznie: och i ach! No, kto lubi taki strach?

No, ale wy znacie tylko tego stracha dreszczykowego, trupioczaszkowego, piszczelowatego, horrorowego, potworowego, wampirowego, czarownicowego, rekinowego, w strasznych snach przychodzącego, przed pasem i trze- paczką zmykającego, w piwnicy się czającego, języka w gębie zapominającego... Tęgo, to ja także nie lubię. Chętnie napuściłbym na niego innego stracha - przyjaznego, bo znam takiego i... lubię go!

To teraz, dla rozróżnienia, nazwę tego pierwszego Trzęsiawką, a drugiego, przyjaznego Bojaczkiem. O Bojaczku zaraz wam opowiem, ale przedtem opowiedzieć chcę o Janie, Chrzcicielem zwanym, co z Bojczkiem chodził, jak z bratem kochanym. Ten Jan grał na nosie strachowi Trzęsiawce, a w końcu dał mu tak potężnego pstryka w nos, żę ten poleciał tam, gdzie pieprz rośnie i gdzie raki zimują.

I nie bał się Jan niczego! Czego na przykład? - Nocy się nie bał! Przytulał się do strasznej ciemności, jak do mamy i słyszał w strasznej ciszy bijące Boże serce. A sny straszne przeganiał modleniem się tak długim i ciekawym, jak baśnie pana Andersena. Czego się nie bał jeszcze Jan? - Pustyni! Hien się nie bał, choć śmiały się, jak trzynaste dziecko Baby-Jagi; węży się nie bał, choć spały obok niego na piasku; i lwów się nie bał! Myślę, że niejednemu wyciągnął kolec z łapy, poczochrał go po grzywie i przytulił do lwiego cielska, gdy było zimno w nocy. Pszczół się nie bał! A one same karmiły swoim miodem tego człowieka Bożego, dobrego, często głodnego i bardzo, ale to bardzo odważnego!!!

Bo Jan nawet króla się nie bał! - Heroda strasznego, który wywijał mieczem i każdy przed nim się trząsł, bojąc się stracić głowę... No, bo każdy chce mieć głowę, jest do tej głowy badzo przywiązany, a głowa do niego; gdyby ją stracił, to już nie miałby po co żyć na świecie... Nie bał się Jan Heroda i Herodowej, nie bał się o swoją głowę! Wiedział, że w razie czego dostanie nową - głowę od Jezusa, głowę wyborową!

A czego bał się Jan? - Razem z Bojaczkiem bał się Jan grzechu, jak błota głębokiego, wciągającego i topiącego; bał się, jak ognia, by nie zostać kłamczuchem; bał się wrzucić Jezusowi do serca jakiś smutek; bał się skrzywdzić człowieka biednego... Słuchał Jan tylko Bojaczku. mając w nosie Trzęsiawkę, i tak bardzo bał się, żeby ktoś. uśmiechu nie zabrał Jezusowi, że wołał, prosił, zmywał wodą grzechowych brudasów, naprawiał ludzi popsutych. .. W końcu Jezus powiedział, że nie było na świecie człowieka jak Jan odważnego, tak prawdziwego, tak w Jezusie zakochanego!!!

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzedni

[ Powrót ]

Następny