Bajka o dwóch strachach

Każdy zgadł już, że to STRACH! A kto lubi stracha? Ale nie takiego: wróblowego, obdartego, łatanego, dzwoniącego, samego ze strachu się trzęsącego! - Pytam o stracha, który mieszka u człowieka w środeczku - takiego bez łachmanów, kapelusza, co nie skrzypi, gdy się rusza... Nikt nie lubi? Ani trochę? No, wiadomo, nikt nie lubi: trząść się, jak galareta, zmykać choćby w norkę kreta, dzwonić ze strachu zębami, zakrywać oczy rękami, krzyczeć strasznie: och i ach! No, kto lubi taki strach?

No, ale wy znacie tylko tego stracha dreszczykowego, trupioczaszkowego, piszczelowatego, horrorowego, potworowego, wampirowego, czarownicowego, rekinowego, w strasznych snach przychodzącego, przed pasem i trze- paczką zmykającego, w piwnicy się czającego, języka w gębie zapominającego... Tęgo, to ja także nie lubię. Chętnie napuściłbym na niego innego stracha - przyjaznego, bo znam takiego i... lubię go!

To teraz, dla rozróżnienia, nazwę tego pierwszego Trzęsiawką, a drugiego, przyjaznego Bojaczkiem. O Bojaczku zaraz wam opowiem, ale przedtem opowiedzieć chcę o Janie, Chrzcicielem zwanym, co z Bojczkiem chodził, jak z bratem kochanym. Ten Jan grał na nosie strachowi Trzęsiawce, a w końcu dał mu tak potężnego pstryka w nos, żę ten poleciał tam, gdzie pieprz rośnie i gdzie raki zimują.

I nie bał się Jan niczego! Czego na przykład? - Nocy się nie bał! Przytulał się do strasznej ciemności, jak do mamy i słyszał w strasznej ciszy bijące Boże serce. A sny straszne przeganiał modleniem się tak długim i ciekawym, jak baśnie pana Andersena. Czego się nie bał jeszcze Jan? - Pustyni! Hien się nie bał, choć śmiały się, jak trzynaste dziecko Baby-Jagi; węży się nie bał, choć spały obok niego na piasku; i lwów się nie bał! Myślę, że niejednemu wyciągnął kolec z łapy, poczochrał go po grzywie i przytulił do lwiego cielska, gdy było zimno w nocy. Pszczół się nie bał! A one same karmiły swoim miodem tego człowieka Bożego, dobrego, często głodnego i bardzo, ale to bardzo odważnego!!!

Bo Jan nawet króla się nie bał! - Heroda strasznego, który wywijał mieczem i każdy przed nim się trząsł, bojąc się stracić głowę... No, bo każdy chce mieć głowę, jest do tej głowy badzo przywiązany, a głowa do niego; gdyby ją stracił, to już nie miałby po co żyć na świecie... Nie bał się Jan Heroda i Herodowej, nie bał się o swoją głowę! Wiedział, że w razie czego dostanie nową - głowę od Jezusa, głowę wyborową!

A czego bał się Jan? - Razem z Bojaczkiem bał się Jan grzechu, jak błota głębokiego, wciągającego i topiącego; bał się, jak ognia, by nie zostać kłamczuchem; bał się wrzucić Jezusowi do serca jakiś smutek; bał się skrzywdzić człowieka biednego... Słuchał Jan tylko Bojaczku. mając w nosie Trzęsiawkę, i tak bardzo bał się, żeby ktoś. uśmiechu nie zabrał Jezusowi, że wołał, prosił, zmywał wodą grzechowych brudasów, naprawiał ludzi popsutych. .. W końcu Jezus powiedział, że nie było na świecie człowieka jak Jan odważnego, tak prawdziwego, tak w Jezusie zakochanego!!!

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Rity - dzień 2 Modlitwa do św. Macieja Apostoła Litania do św. Macieja Apostoła Test wiedzy o św. Macieju Apostole Modlitwa do św. Marii Dominiki Mazzarello Modlitwa do św. Bonifacego

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzedni

[ Powrót ]

Następny