Jak naśladować św. Mikołaja

- Kto tam? - zapytał z uśmiechem Wojtek zaglądając do jej pokoju.

- To nic, to ja tak pukałam bezwiednie - powiedziała zamyślona dziewczynka.

- Co masz taką minę nienadzwyczajną?

- Muszę napisać wypracowanie z religii i nie wiem, jak to zrobić.

- O, piątkowa polonistka nie może sobie poradzić.

- Nie dokuczaj mi, bo i tak mam zmartwienie.

- Co to za temat nie do ugryzienia?

Marysia powiedziała, że na ostatniej lekcji siostra przypomniała im postać świętego Mikołaja. Opowiedziała cały życiorys. Mówiła o tym, jak pomagał z ukrycia biednym ludziom i kazała napisać w jaki sposób dzisiaj, we współczesnym świecie można naśladować tego świętego.

- Zaraz coś wymyślę - powiedział Wojtek wychodząc.

Dziewczynka nie wyczuła żartu w głosie brata i czekała cierpliwie. Za kilka chwil chłopiec wrócił z powrotem w dziwnym przebraniu. Na nogach miał wielkie kalosze tatusia, na głowie jakąś starą czapkę, a szyją okręcił sobie ręcznikiem. Dźwigał pustą torbę podróżną i udawał, że jest bardzo ciężka.

Czy tu są grzeczne dzieci? - zapytał grubym głosem.

- Nie wygłupiaj się - protestowała dziewczynka.

- Widzę, że tobie należy się rózga - ciągnął brat niezrażony - Zaraz ją mogę wypróbować.

- Daj mi spokój.

- Nie, to nie. Chciałem ci tylko pokazać, jak można naśladować świętego Mikołaja.

- Ja mam kłopot, a ty robisz sobie żarty.

Dziewczynka była bardzo rozżalona i nie chciała wcale z bratem rozmawiać. Zabrała swój zeszyt i zjechała windą na drugie piętro do Ewy.

- Czy odrobiłaś już religię? - zapytała przyjaciółkę.

- A co było zadane? - dziwiła się Ewa.

- Wypracowanie o naśladowaniu świętego Mikołaja.

- Zupełnie zapomniałam.

- Nic nie mogę wymyśleć, a Wojtek tylko się wyśmiewa, więc przyszłam do Ciebie.

Dziewczynki usiadły przy stole. Patrzyły na sufit, na lampę, ale jakoś nie przyszło do nich żadne natchnienie.

Wzięły więc swoje zeszyty i pojechały do Asi. Z mieszkania państwa Bednarskich słychać było głośny płacz.

- Jak ona może wytrzymać z tą Jolcią - dziwiła się Marysia.

- -Bardzo chciałabym mieć siostrę, ale nie. taką małą - dodała Ewa, która była jedynaczką.

Asia otworzyła im uśmiechnięta. Powiedziała, że Jolcia spadła właśnie z fotela i stłukła sobie łokieć, więc musi jej masować rączkę. Mała przestała płakać, gdy zobaczyła znane sobie dziewczynki. Chciała dać Ewie swoją piłkę do zabawy, ale czwartoklasistka odsunęła się zniecierpliwiona.

- Co napisałaś na religię? - zapytały koleżanki.

- Zaledwie parę zdań. Nie miałam czasu długo się zastanawiać. Przy małej ciągle jest coś do roboty. Jak chcecie, to przeczytajcie - powiedziała Asia.

Dziewczynkom nie podobało się wypracowanie. Porozmawiać też nie bardzo było można. Spojrzały porozumiewawczo na siebie, pożegnały się szybko i wyszły z mieszkania.

- Co my teraz zrobimy? - zastanawiały się stojąc na klatce schodowej.

- Może nic nie napiszemy - podpowiedziała Ewa.

- E, tak nie można - zaprzeczyła Marysia.

- No, to wcale nie pójdziemy na religię.

- Jeszcze gorszy pomysł. Mamusia mówi, że nie można uciekać przed trudnościami.

- Ja już nic nie wymyślę.

- Ja też nie.

- Pójdziemy do pani Stanisławy - wykrzyknęły przyjaciółki prawie równocześnie i uśmiechnęły się radośnie.

Jeszcze raz wsiadły do windy i pojechały na trzecie piętro. Za chwilę opowiadały starszej pani o swoim kłopocie.

Zajadały smaczne cukierki, chociaż Marysia miała przez chwilę wątpliwości, czy w adwencie można jeść słodycze. Kot Puszek odsunął się na bezpieczną odległość i spoglądał na nie nieufnie.

- Czy wiecie coś o życiu świętego Mikołaja? - zapytała dawna nauczycielka.

- Tak. Siostra nam dokładnie opowiadała - odpowiedziały dziewczynki - Pamiętamy nawet, że został biskupem.

- To chyba nie tylko dlatego ludzie zapamiętali go przez tyle wieków. Co on takiego robił?

- Pomagał wszystkim, a szczególnie najbiedniejszym.

- W jaki sposób to czynił?

- Podobno chodził w nocy po swoim mieście i wrzucał przez okno różne najpotrzebniejsze rzeczy. Rano w takim domu była wielka niespodzianka i radość - wyrwała się z odpowiedzią Marysia.

- Sporo wiecie o świętym Miołaju, więc jak możecie go naśladować w Warszawie, na ulicy Kwiatowej? - pytała dalej pani Stanisława.

- Tego właśnie nie możemy wymyśleć. Przecież nie będziemy chodzić w nocy po ulicy, bo nas rodzice nie puszczą i milicja zatrzyma - niecierpliwiła się Ewa.

- Zaraz, a może pomożemy komuś potrzebującemu - coś zaczęło świtać w głowie Marysi.

- Ciepło, ciepło - powiedziała staruszka - Kiedy na przykład byłyście ostatni raz u Jurka?

Dziewczynki pospuszczały głowy, bo o swoim chorym koledze prawie zapomniały. Dowiedziały się też, że jeszcze w tym miesiącu chłopiec wyprowadzi się z ich bloku, bo jego rodzice zamienili mieszkanie na wygodniejsze, na parterze i z ogródkiem. Od wiosny do jesieni będzie tam można postawić wózek Jurka, aby cieszył się kwiatami, a może i dzieci chętniej tam zajrzą. Przyjaciółki postanowiły, że zaraz chłopca odwiedzą.

- To już macie jeden pomysł do naśladowania świętego Mikołaja. Co możecie zrobić jeszcze? - pytała starsza pani. - Mogę posprzątać mieszkanie tak, aby nikt nie wiedział, że to ja zrobiłam - powiedziała Marysia.

- Mogę codziennie obierać dziadziusiowi jabłuszko i stawiać cichutko na nocnej szafce - mówiła Ewa.

- Możemy pomóc w lekcjach nowej koleżance, która przedtem chodziła do szkoły na wsi i teraz nie daje sobie rady.

Pomysły posypały się jeden za drugim. Dziewczynki podziękowały pani Stanisławie i pobiegły do mieszkania Marysi. Za niecałą godzinę obie miały gotowe wypracowania.

- Niepotrzebna mi twoja pomoc. Już mam odrobioną religię - powiedziała dziewczynka do brata obrażonym tonem. - Pokaż, jestem bardzo ciekawy - zagadał Wojtek pojednawczo.

- Nie. Ty tylko umiesz się wyśmiewać.

- Może wreszcie wyrośnie ci kiedyś poczucie humoru tak jak ząb mądrości.

- O właśnie, już zaczynasz.

Obie przyjaciółki poszły na podwórko. W grudniu wcześnie robiło się ciemno, a i pogoda była brzydka, więc przed blokiem nie spotkały już żadnego dziecka.

- Obejdziemy dom dokoła i wracamy do ciebie albo do mnie - zaproponowała Ewa.

Dziewczynki wzięły się za ręce i pobiegły zabłoconym chodnikiem.

- Co tutaj leży? - zatrzymała się Marysia i podniosła z ziemi dwie dziecinne rękawiczki.

- Co my teraz z tym zrobimy? - martwiła się dalej.

- Wiem. Napiszemy ogłoszenie i przylepimy w windzie na obu klatkach schodowych - ucieszyła się pomysłem Ewa.

- Bardzo dobrze. Jedziemy do ciebie.

- Święty Mikołaj też chyba by tak zrobił.

Wymalowały flamastrami zawiadomienie, że rękawiczki koloru czerwonego są do odebrania w mieszkaniu numer 107. Były bardzo z siebie zadowolone i długo nie mogły się rozstać.

Chyba po godzinie przyszła jakaś starsza pani prowadząc przestraszonego chłopca. To właśnie on zgubił dziś rękawiczki i dostał okropną burę. Na dowód, że jest to jego własność babcia przyniosła szalik zrobiony z tej samej włóczki.

Marysia postanowiła to wydarzenie dopisać do swojego wypracowania. Wieczorem dała je do przeczytania mamusi, aby sprawdziła ortografię, bo jeszcze ciągle zdarzały się jej błędy.

- Widzę, że moja córeczka dorośleje po trochu - powiedziała mama.

- Podoba ci się to, co napisałam? - zapytała dziewczynka.

- Tak. Widzę, że jesteś pełna dobrych postanowień. Obyś tylko teraz je realizowała.

Mamusia przypomniała jak to przed dwoma laty Marysia chciała dać chorym dzieciom w prezencie na Mikołajki same zepsute zabawki:

- Teraz taki pomysł z pewnością nie przyszedłby ci do głowy - dodała.

W pierwszej chwili dziewczynka już chciała się obrazić, ale ostatnie zdanie sprawiło jej przyjemność, więc uśmiechnęła się nawet.

Mamusia powiedziała, że bardzo kocha świętego Mikołaja za jego cichą, subtelną i wszystko dostrzegającą dobroć.

Mówiła, że teraz na świecie rozwijają się różne organizacje zajmujące się pomocą dla potrzebujących, co jest bardzo dobre. Zawsze jednak niezbędne jest czyjeś zatroskane spojrzenie i natychmiastowa pomoc.

- Świetny pomysł miała wasza katechetka z tym wypracowaniem - dorzuciła mamusia.

- Na początku nie mogłam sobie poradzić i nic nie umiałam napisać - żaliła się dziewczynka.

Chciała nawet zaraz naskarżyć na Wojtka, ale ugryzła się w język, bo przypomniała sobie, że mamusia bardzo tego nie lubi.

- Jestem bardzo ciekawa, co napisały inne dzieci - mówiła mama.

- Opowiem ci wszystko po jutrzejszej lekcji religii - powiedziała uśmiechnięta Marysia.

Zadowolona z pochwał zaniosła swój zeszyt tatusiowi, który przeczytał pracę domową dokładnie i powiedział:

- Czegoś mi tu jeszcze brakuje.

- Czego? - szczerze zdziwiła się córeczka.

- Dlaczego święty Mikołaj pomagał ludziom? - zapytał tata.

- No, bo był bardzo dobry - odpowiedziała Marysia zdziwiona, że tatuś pyta o taką oczywistą sprawę.

- To za mało. Święty Mikołaj nie spełniał dobrych uczynków tylko w ramach swojej pracy społecznej, ale wszystko robił dla Pana Jezusa. Zapamiętaj to sobie.

- Twoje dobre postanowienia musisz wykonać z myślą o Jezusie, który bardzo cię kocha, a dopiero wtedy będziesz prawdziwie naśladować świętego Mikołaja - dorzucił tata.

Zofia Jasnota

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzedni

[ Powrót ]

Następny