Nie śmiałym porankiem zbudzona wspominam sen.
Sen, który przed chwilą żył nieprawdziwą rzeczywistością
Zamykam oczy i staram się go przywołać.
Odtworzyć jego barwy i sens.
Prawdziwość Jego porwała mnie do świata zza lustra.
Jak cudna bajka rozkwitła w wyobraźni dziecka.
Szukam drogi by powrócić do tamtego zapomnienia.
Odnaleźć wrota do sennej krainy.
Mijają godziny, leniwie idąc przez dzień.
Niespiesznie słońce spada za horyzont,
Przywołany zmierzch zalewa wolno świat.
Ja marzę tylko, aby przyszedł do mnie ten cudowny sen.
Aby przyszedł tak cudowny 
do wszystkich, których kocham!