Chrystus w policyjnych rękach

- Nie ma w tym nic nadzwyczajnego - tak na propozycję rozmowy zareagował Krzysztof Gładkowski, jeden szafarzy nadzwyczajnych Komunii Świętej w Suwałkach. - Są ciekawsze tematy! Mamy nowego stałego diakona w diecezji, może o tym pani napisze - nieustannie przekonywał. W końcu udało nam się umówić na spotkanie. Jeszcze w drodze do Suwałk zastanawiałam się nad pytaniami, nad formą i przebiegiem spotkania.

W południe przywitał mnie stary, suwalski dworzec kolejowy z cegły. Niedaleko, przy ulicy prymasa Stefana Wyszyńskiego, pod numerem trzecim znajduje się kościół Matki Bożej Miłosierdzia. Parafię od jej początków prowadzą salezjanie. Wokół blokowisko, pojedyncze chaty i to już kraniec miasta. Salezjanie mają tutaj swój klasztor - z kościołem łączy go ta sama współczesna architektura.

Ks. Jerzy Gabrych, proboszcz, wychodził właśnie z kościoła. Na początku z nieukrywanym dystansem do dziennikarzy próbował "uciec" w zakonne korytarze. Jednak obiecał mi późniejsze spotkanie w kancelarii parafialnej.

Nadkomisarz Komendy Miejskiej Policji w Suwałkach Krzysztof Gładkowski pojawił się punktualnie o 13.15. Od 19 lat pracuje w Wydziale do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu. To praca - jak się mówi w policyjnym języku - w tak zwanym "procesie". Wymaga dużej skrupulatności, bo nadkomisarz - między innymi - przygotowuje dokumentację do procesów sądowych.

Bardzo wysoki, dobrze zbudowany i elegancki. Nie przyjechał radiowozem, na co dzień pracuje "po cywilu". Udaliśmy się do parafialnej salki, w której najczęściej gromadzą się ministranci. Pomieszczenie wypełniały skąpe strugi światła. Usiedliśmy w najjaśniejszym miejscu. Istnieje taka potrzeba jasności podczas niektórych spotkań. Trzeba dobrze widzieć, słyszeć. Szczególnie, gdy rozmowa może nie być łatwa.

Szafarz policjantem - czy policjant szafarzem? Sama nie wiem, które zestawienie "jest bardziej intrygujące. Przed rokiem 1989 to połączenie wzbudzałoby szalone kontrowersje i emocje, o ile w ogóle byłoby możliwe w ówczesnych realiach społeczno-politycznych; jednak zapewne i wówczas znaleźliby się bohaterowie gotowi nattak ekstremalne próby. Jednak posługa szafarza nadzwyczajnego Komunii Świętej została wprowadzona w Polsce w 1990 r. uchwałą 240. Konferencji Plenarnej Episkopatu Polski z 2 maja 1990 r. Precyzuje ona, że biskupi diecezjalni mogą powoływać do tej posługi mężczyzn w wieku od 35 do 65 lat. Kandydaci powinni odznaczać się właściwym życiem moralnym i pobożnością, mieć wykształcenie minimum średnie i znać podstawowe prawdy teologiczne, zwłaszcza odnoszące się do Kościoła, Mszy św. i Eucharystii. Biskup może polecić kandydatowi udział w kursie teologicznym lub zażądać egzaminu. Obok szafarzy są i szafarki. W diecezji opolskiej tę posługę podjęły już siostry zakonne.

- To nic nadzwyczajnego, to bardzo naturalna potrzeba, to powołanie - niczym refren powtarzał w rozmowie nadkomisarz.

Główne zadanie nadzwyczajnych szafarzy pokazuje w liście Dies Domini papież Jan Paweł II: "Dla tych jednak, którzy z różnych przyczyn zewnętrznych nie mogą uczestniczyć w Eucharystii i są tym samym zwolnieni z obowiązku niedzielnego, transmisja telewizyjna lub radiowa stanowi cenną pomoc, zwłaszcza jeśli towarzyszy jej ofiarna posługa nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, którzy przynoszą ją chorym, a wraz z nią pozdrowienie i solidarność całej wspólnoty."

W posługę nadzwyczajnego szafarza pan Krzysztof został uroczyście wprowadzony 11 października 2009 r. przez bp. Jerzego Mazura w Ełku. Sprawy Kościoła były dla niego zawsze ważne. Wychował się w katolickiej rodzinie w Suwałkach. Studiował teologię, jest absolwentem dawnej Akademii Teologii Katolickiej, która kilka lat temu przekształciła się w Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Wykształcenie ppmaga nie tylko w rozumieniu wiary. Jest przydatne w codziennych spotkaniach z ludźmi, a wątpiących nie brakuje.

- Żonę poznałem na pielgrzymce do Częstochowy i tak dalej wędrujemy - oświadcza szafarz z uśmiechem. Razem z nią i dwoma synami należy do parafialnej wspólnoty Kościoła Domowego.

Nadzwyczajni szafarze powoli zdobywają stałe miejsce w świadomości polskiego katolika. Ksiądz proboszcz wspomina, jak w czasie pierwszych Eucharystii z udziałem szafarza-nadkomisarza ludzie z podejrzliwością reagowali na jego obecność. - Kolejka do Komunii św. omijała go - mówi ks. Jerzy Gabrych - jakby przyjęcie jej z rąk innych niż kapłańskie było czymś gorszym. Teraz już się przyzwyczaili.

W salezjańskiej parafii jest ośmiu kapłanów, w tym czterech emerytów. Około siedemdziesięciu chorych przyjmuje sakrament Eucharystii w domach. Podczas rekolekcji czy bardziej licznych mszy brakuje rąk do rozdawania Komunii Świętej. To tłumaczy, dlaczego parafia jest otwarta na nowych szafarzy. Pan Krzysztof regularnie odwiedza 10 chorych. Po nabożeństwie - zazwyczaj w niedzielę -przynosi im Najświętszy Sakrament.

- Właśnie w takim momencie - określa - człowiek staje się szczególnym "apostołem codzienności". I przywołuje sytuację, gdy odwiedzając starsze małżeństwo z Najświętszym Sakramentem, dostał stanowczo sformułowany "nakaz oczekiwania", aż w radiu skończy się nabożeństwo...

- W takim momencie trzeba spokojnie wytłumaczyć, że najważniejszy jest Jezus, który właśnie czeka na przyjęcie, że radio może poczekać. Potrzeba wiele pokory i cierpliwości. Ale widać też niesamowitą radość ludzi z tego spotkania. To buduje - przyznaje.

- Potrzeba nam pomocy świeckich! - zaznacza proboszcz, zwolennik rozwiniętej współpracy wiernych z duchownymi. - Na panu Krzysztofie można polegać - wyznaje. Pan nadkomisarz niejednokrotnie pomaga w parafialnych akcjach. Zimą był kierowcą podczas wyjazdu na małe zimowisko, organizował kulig.

Starszy energiczny ks. Henryk entuzjastycznie twierdzi: - Takich ludzi potrzeba! Otwartych, gotowych do poświęceń, światłych! Ks. Henryk opiekuje się między innymi ministrantami i Kościołem Domowym. Stąd często współpracuje z panem Krzysztofem.

A jak to się łączy posługę w Kościele z codzienną pracą w policji? Pan Krzysztof ponownie używa określenia "trzeba być apostołem codzienności". Nie widzi nic nadzwyczajnego w łączeniu tych posług. Znajomi wiedzą o jego zaangażowaniu w życie Kościoła. Czasami wyczuwa się kąśliwe spojrzenie lub uwagi. Systemy wartości, które ludzie wyznają są bardzo skrajne. - Ale nie będę "kretem" - z uśmiechem kończy temat.

Mówi o sobie, że jest tylko "małym człowiekiem". Stara się, jak umie realizować w swoim życiu Prawdę Ewangelii. Bez względu na to, czy akurat odwiedza chorych, uczestniczy w śledztwie, czy pielęgnuje podmiejską działkę. Jest optymistą. Podczas rozmowy z panem Krzysztofem wyczuwa się całkowite zaufanie Bogu i oddanie swojemu powołaniu. Chrześcijańska codzienność i zaangażowanie w działalność Kościoła są dla niego czymś tak naturalnym, że zainteresowanie nim tygodnika z Warszawy odbiera jako niezrozumiałe. Ma nadzieję, że posługa nadzwyczajnego szafarza stanie się wkrótce społecznie tak znana, że przymiotnik "nadzwyczajny" będzie miał sens jedynie liturgiczny.

Gabriela Klimowicz Tekst pochodzi z Tygodnika Idziemy, 23 maja 2010 Wasze komentarze: Redakcja: 21.06.2010, 14:05 Już poprawione - dziękujemy :) autorka: 20.06.2010, 18:03 powinien być ks. Jerzy Gabrych - chochliki w tekście :) Autor: Treść: Nowości Modlitwa do św. Augustyna Litania do św. Augustyna Modlitwa do św. Joanny Jugan Modlitwa do bł. Alfonsa Marii Mazurka Modlitwa do św. Joachimy de Vedruna Modlitwa do św. Junipera Serry Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna