Starość nie musi być smutna i przygnębiająca

Właśnie w tym kontekście przyszło mi na myśl kilka refleksji dotyczących starości. Śledząc program telewizyjny nie znalazłam jak do tej pory audycji nagłaśniającej ten problem. Za to z telewizyjnych reklam uśmiechają się do nas ludzie młodzi, ładni, eleganccy. Nawet wówczas gdy z owej reklamy uśmiechnie się do nas babcia, zachwalając ten czy ów produkt, to i tak wygląda imponująco - tylko pozazdrościć! Z okładek kolorowych pism spoglądają też tylko twarze ludzi młodych, ujmujących swym wyglądem i nienaganną sylwetką. Czasami mogłoby się wydawać, że ów świat jest jedyny. Nietrudno zresztą poddać się tej iluzji. Tymczasem rzeczywistość okazuje się mniej łaskawa. Jest w niej miejsce dla ludzi starych, poddanych doświadczeniu cierpienia i naznaczonych przemijającym czasem. Wśród nich są również ci, którym towarzyszy straszne uczucie samotności, świadomość, że nikt o nich nie myśli, nie są nikomu potrzebni. Godzinami spoglądają na zamknięte drzwi w tzw. "domach pogodnej starości", jednak rzadko pojawia się w nich ukochana twarz córki czy syna. Nie wychodzą na zewnątrz, bo i tak nikt na nich nie czeka. Czasami wydaje się , że umierają "bez śmierci". Kiedyś Albert Camus odnotował w swoich Notatnikach takie zdanie: "Stara pani, Angielka, popełnia samobójstwo. W swoim dzienniku od miesięcy zapisuje co dzień to samo zdanie: Dziś nikt do mnie nie przyszedł".

Nie zawsze starość musi być jednak smutna i przygnębiająca.

"Mój dziadek
jest zapachem tytoniu
i rozkopanej ziemi.
Jest dłonią, która zbiera
owoce w ogrodzie.
Jest głosem pociechy.
Jest wiosenną radością
ukwieconej łąki.
Jest kominkiem, który ogrzewa
całą rodzinę".

(pewna dziewczynka)

Ów dziadek z tej poetyckiej charakterystyki dziewczynki doświadczył zapewne niejednokrotnie miłości, podziwu i szacunku. Stąd nie zestarzała się w nim siła ducha.

Czy istnieje sposób, aby przywrócić starości właściwą temu słowu godność? - na pewno. Recepta z przepisanym panaceum to "miłość".

Henryk Elzenberg pięknie kiedyś powiedział, że "miłość to radość z cudzego istnienia". Chyba warto byłoby się nad tym zastanowić właśnie w odniesieniu do ludzi starych. Może wówczas starość okazałaby się dla niektórych bardziej znośna. Zatem "śpieszmy się kochać ludzi..."

Anna Mazurek
Pismo Katolickie Pielgrzym
nr 242/1999

Wasze komentarze:

anula: 28.12.2019, 18:18  Skoro każdy wie,że będzie starym, to dlaczego tak mało starsi otrzymują od młodych empatii

(1)

Autor Treść

Nowości św. Brygida z Kildare Modlitwa do św. Brygidy z Kildare Litania do św. Brygidy z Kildare Modlitwa do św. Rajmunda z Fitero Modlitwa do św. Weridiany Kim On jest? (Mk 4, 35-41)

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna