ks. Kazimierz Maliński(1872 - 1928)Znany był przede wszystkim jako działacz wśród młodzieży katolickiej i długoletni proboszcz na Łazarzu. Urodził się 25 października 1872 r. w Kopaszewie koło Kościana, w rodzinie karczmarza Wacława i Wiktorii z Łazanowskich. W Gimnazjum wschowskim, gdzie zdał maturę w 1895 roku, należał do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. Kończył teologię w Seminarium Duchownym w Poznaniu i w Gnieźnie a święcenia przyjął 12 listopada 1899 roku. Przez kilka lat był wikariuszem w Dolsku, natomiast w latach 1908-1927 mianowano go proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu.Już jako wikariusz w Dolsku działał społecznie. Zorganizował wtedy poradnię prawną dla polskich robotników i rzemieślników. W latach 1905-1906 należał do "Straży", organizacji broniącej spraw ludności polskiej na terenie zaboru pruskiego. Uczestniczył w licznych wówczas wiecach, wygłaszając przemówienia (m.in. w 1906 r. w Śremie i Gostyniu, w 1907 r. ponownie w Śremie i w 1908 r. w Książu i też w Śremie, zawsze broniąc praw Polaków). Aktywnie pracował w organizacjach w Dolsku - w Towarzystwie Przemysłowym i w Towarzystwie Terminatorów, w Stowarzyszeniu Pszczelarzy i w Kółku Rolniczym, poza tym był prezesem dolskiego Katolickiego Towarzystwa Robotników Polskich. Brał udział w pracach Towarzystwa Czytelni Ludowych i w ruchu spółdzielczym, kierując jako dyrektor spółką Bank Ludowy. W Poznaniu także czynny był w życiu gospodarczym, m.in. w radzie nadzorczej Banku Pożyczkowego na Górczynie (przez pewien czas był prezesem) oraz w górczyńskim Kółku Rolniczym. Został patronem powstałego 7 grudnia 1908 r. parafialnego Stowarzyszenia Pracownic Fabrycznych. W swojej parafii powołał oświatowe Stowarzyszenie "Oświata i Praca". Rozwijał ruch przeciwalkoholowy. Na Łazarzu założył bowiem Towarzystwo Wstrzemięźliwości "Wyzwolenie" (1910 r.). W roku 1915 należał do współzałożycieli czasopisma pod nazwą "Ruch Kulturalny", a w latach 1914-1927 redagował, i wydawał własnym kosztem, "Wiadomości Kościelne Parafii Matki Boskiej Bolesnej na św. Łazarzu w Poznaniu". W okresie I wojny światowej zajmował się tajnym nauczaniem dzieci, a w chwili wybuchu powstania wielkopolskiego, 27 grudnia 1918 r., przyprowadził grupę dzieci przed Bazar na spotkanie z Ignacym Paderewskim (przyjęła ich żona pianisty, Helena). Był współtwórcą skautingu w Poznańskiem. Brał udział w pracach tajnego Komitetu 25, następnie zaś w działaniach Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej. W styczniu 1919 r. wybrano go posłem do Sejmu Ustawodawczego RP z listy Narodowego Stronnictwa Robotniczego. Z końcem stycznia 1922 r" ze względu na obowiązki duszpasterskie i społeczne zrzekł się mandatu. Wiele uwagi poświęcał pracy wśród młodzieży. W 1912 r. powołał w parafii Towarzystwo Młodzieży Polsko-Katolickiej (męskiej). Założył też jedno z pierwszych stowarzyszeń młodzieży żeńskiej. Był współtwórcą statutu przyszłego Związku Towarzystw Młodzieży. W grudniu tegoż roku biskup Edward Likowski mianował go prezesem Związku. Praktycznie Związek działał od lutego 1914 r., zaś ks. Maliński kierował nim do marca 1918 r. W 1913 r. powołał Towarzystwo Przyjaciół Młodzieży w Poznaniu (był prezesem). Towarzystwo zbudowało m.in. boisko dla stowarzyszeń poznańskich. W1921 r. z rąk niemieckich wykupił majątek w Brzostowie (w powiecie wyrzyskim) i założył tam bezpłatne letnisko dla młodzieży. Opiekował się Stowarzyszeniem Młodzieży Akademickiej "Odrodzenie" (od 1919 r.). Za organizację i opiekę nad wypoczywającą młodzieżą wojewoda A. Bniński wręczył mu list pochwalny. Jednocześnie rozwijał działalność gospodarczą, będąc współudziałowcem kilku przedsiębiorstw rolniczych (gospodarstwo w Brzostowie) i handlowych. Żył skromnie i oszczędnie, przeznaczając dochody na cele dobroczynne. Szalejąca inflacja jednak spowodowała, iż z dnia na dzień stał się bankrutem (w 1927 r.). Oskarżany przez wierzycieli, wycofał się z życia społecznego i odszedł na emeryturę. Przed niesłusznymi zarzutami broniły go organizacje z Łazarza i Górczyna (w liście do władzy duchownej, a także dziekan ks. L. Rankowski w "Wiadomościach" parafialnych). Wskazywano na jego bezinteresowność i zasługi, (co podkreślił radny W. Berkan, prowadzący jego sprawy upadłościowe). Przybity niepowodzeniami i zarzutami zamieszkał na prowincji. W kwietniu 1928 r. uległ atakowi paraliżu. Zmarł 6 sierpnia 1928 roku, pochowany został na cmentarzu górczyńskim. Ks. LESZEK WILCZYŃSKI
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |