ks. Tomasz Bielski

Po studiach uniwersyteckich wykładał teologię dogmatyczną i apologetykę w Ołtarzewie, pełniąc jednocześnie funkcję prefekta studiów (1957-63). W 1965 został rektorem domu w Otwocku i kierownikiem studium pastoralnego (do 1968). Działał bardzo intensywnie w Ośrodku Studiów Pallotyńskich, później w Instytucie Apostolskim w Ołtarzewie (od 1977 był jego członkiem rzeczywistym). Pełnił funkcję redaktora "Ołtarzewianów" (1960-62), a następnie "Roczników Pallotyńskich" (1963-74), oficjalnego organu Ośrodka Studiów Pallotyńskich, przepisywanych na maszynie. Był także ojcem duchownym braci neoprofesów i kierownikiem studium dla braci. Wygłosił też wiele serii rekolekcji. Chętnie i z wielkim pożytkiem głosił nauki rekolekcyjne dla braci i sióstr pallotynek, ukazując w nich wielkość ducha Pallottiego i aktualność jego charyzmatu apostolskiego.

We wrześniu 1968 został pracownikiem wydawnictwa Pallottinum; był tam redaktorem i tę funkcję pełnił z ogromnym poświęceniem przez 10 lat. Spełniał także obowiązki ojca duchownego w domu poznańskim (przez 4 lata), spowiednika pallotynek i sióstr Imienia Jezus oraz pomagał w pracy duszpasterskiej przy parafii poznańskiej. Równocześnie prowadził działalność pisarską. Już jako kleryk przetłumaczył "Listy łacińskie Pallottiego". Ogłosił drukiem szereg artykułów, homilii ("Pan sam da wam znak. Homilie", Poznań-Warszawa 1976), a także bardzo popularny modlitewnik "Pokój Wam" (Poznań-Warszawa 1976, Poznań 1982 wyd. 3). Bardzo przyczynił się do spopularyzowania pism św. Wincentego Pallottiego. Przygotowywał "Wybór pism. Pisma dotyczące Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego założyciela" (I, Poznań-Warszawa 1978), ale śmierć nie pozwoliła mu dokończyć tego dzieła.

Ksiądz Tomasz odszedł do Pana podczas pracy korektorskiej, siedząc przy swym biurku redakcyjnym w godzinach południowych 20 lipca 1978 w Poznaniu. Odszedł cicho, w samotności, tak jak ciche było jego życie kapłańskie, jak dyskretna była jego działalność duszpasterska, pisarska i redaktorska. Pracę korektorską wykonywał z zamiłowaniem od wielu lat. "Nigdy się nie skarżył na słabe zdrowie, nie wymawiał się od zajęć, nie oszczędzał swoich sił, ale przeciwnie - z bezgranicznym poświęceniem spalał się dla sprawy Chrystusowej" (ks. Henryk Kietliński).

Ksiądz Bielski był człowiekiem o przyjacielskim nastawieniu do świata. Ze wszystkimi żył w zgodzie, każdemu był życzliwy. Emanował uśmiechem, ośmielał i przyciągał do siebie swoją dobrocią, życzliwością i gotowością niesienia pomocy. Jego wewnętrzny spokój, równowaga ducha i optymizm udzielały się współbraciom i dodawały otuchy w trudnych momentach życia. Był też szczerze przywiązany do swej rodziny i bardzo troszczył się o potrzeby duchowe krewnych i przyjaciół. W pracy był dokładny, systematyczny i solidny, unikał zbytniego pośpiechu.

W życiu kapłańskim był bardzo wierny swemu powołaniu, które było dla niego źródłem radości. Mszę sprawował z największym szacunkiem i przeżyciem. Często można było go spotkać pochylonego nad brewiarzem. Był kapłanem żywej wiary i gorącej modlitwy.

Mszę pogrzebową koncelebrowało 50 księży, a procesję na cmentarz poprowadził bp Tadeusz Etter, sufragan poznański. Został pochowany w pierwszej kwaterze pallotyńskiej na poznańskim cmentarzu Junikowo.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna