ks. Tomasz Bielski

Po studiach uniwersyteckich wykładał teologię dogmatyczną i apologetykę w Ołtarzewie, pełniąc jednocześnie funkcję prefekta studiów (1957-63). W 1965 został rektorem domu w Otwocku i kierownikiem studium pastoralnego (do 1968). Działał bardzo intensywnie w Ośrodku Studiów Pallotyńskich, później w Instytucie Apostolskim w Ołtarzewie (od 1977 był jego członkiem rzeczywistym). Pełnił funkcję redaktora "Ołtarzewianów" (1960-62), a następnie "Roczników Pallotyńskich" (1963-74), oficjalnego organu Ośrodka Studiów Pallotyńskich, przepisywanych na maszynie. Był także ojcem duchownym braci neoprofesów i kierownikiem studium dla braci. Wygłosił też wiele serii rekolekcji. Chętnie i z wielkim pożytkiem głosił nauki rekolekcyjne dla braci i sióstr pallotynek, ukazując w nich wielkość ducha Pallottiego i aktualność jego charyzmatu apostolskiego.

We wrześniu 1968 został pracownikiem wydawnictwa Pallottinum; był tam redaktorem i tę funkcję pełnił z ogromnym poświęceniem przez 10 lat. Spełniał także obowiązki ojca duchownego w domu poznańskim (przez 4 lata), spowiednika pallotynek i sióstr Imienia Jezus oraz pomagał w pracy duszpasterskiej przy parafii poznańskiej. Równocześnie prowadził działalność pisarską. Już jako kleryk przetłumaczył "Listy łacińskie Pallottiego". Ogłosił drukiem szereg artykułów, homilii ("Pan sam da wam znak. Homilie", Poznań-Warszawa 1976), a także bardzo popularny modlitewnik "Pokój Wam" (Poznań-Warszawa 1976, Poznań 1982 wyd. 3). Bardzo przyczynił się do spopularyzowania pism św. Wincentego Pallottiego. Przygotowywał "Wybór pism. Pisma dotyczące Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego założyciela" (I, Poznań-Warszawa 1978), ale śmierć nie pozwoliła mu dokończyć tego dzieła.

Ksiądz Tomasz odszedł do Pana podczas pracy korektorskiej, siedząc przy swym biurku redakcyjnym w godzinach południowych 20 lipca 1978 w Poznaniu. Odszedł cicho, w samotności, tak jak ciche było jego życie kapłańskie, jak dyskretna była jego działalność duszpasterska, pisarska i redaktorska. Pracę korektorską wykonywał z zamiłowaniem od wielu lat. "Nigdy się nie skarżył na słabe zdrowie, nie wymawiał się od zajęć, nie oszczędzał swoich sił, ale przeciwnie - z bezgranicznym poświęceniem spalał się dla sprawy Chrystusowej" (ks. Henryk Kietliński).

Ksiądz Bielski był człowiekiem o przyjacielskim nastawieniu do świata. Ze wszystkimi żył w zgodzie, każdemu był życzliwy. Emanował uśmiechem, ośmielał i przyciągał do siebie swoją dobrocią, życzliwością i gotowością niesienia pomocy. Jego wewnętrzny spokój, równowaga ducha i optymizm udzielały się współbraciom i dodawały otuchy w trudnych momentach życia. Był też szczerze przywiązany do swej rodziny i bardzo troszczył się o potrzeby duchowe krewnych i przyjaciół. W pracy był dokładny, systematyczny i solidny, unikał zbytniego pośpiechu.

W życiu kapłańskim był bardzo wierny swemu powołaniu, które było dla niego źródłem radości. Mszę sprawował z największym szacunkiem i przeżyciem. Często można było go spotkać pochylonego nad brewiarzem. Był kapłanem żywej wiary i gorącej modlitwy.

Mszę pogrzebową koncelebrowało 50 księży, a procesję na cmentarz poprowadził bp Tadeusz Etter, sufragan poznański. Został pochowany w pierwszej kwaterze pallotyńskiej na poznańskim cmentarzu Junikowo.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna