Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Komu i po co namaszczenie chorych?

Pamiętam swoją pierwszą wizytę u chorego, zaraz po święceniach - stary dom przy cmentarzu, stary grabarz, dwa kilometry wędrówki i czas na przeżycie pierwszych lęków. Zastanawiałem się, jak zareaguję na rzeczywistość umierania i jakimi słowami mam przemawiać; ja - kapłan z zerowym doświadczeniem. Grabarz leżał w łóżku, złamany reumatyzmem i latami spędzonymi na kopaniu grobów, otoczony rodziną. Zanim zdążyłem wygłosić przemyślaną kwestię, dźwignął się i zaczął pierwszy: "Dobrze, żę'' ksiądz przyszedł. Czas zdać sprawę z mojej dzierżawy". Takiego właśnie słowa użył: "dzierżawa". W trakcie rozmowy i spowiedzi uczył mnie sztuki umierania.

Pamiętam też jedną z ostatnich wizyt. Rodzina, skądinąd sympatyczna, zgłosiła się z prośbą: "Ojciec umarł kwadrans temu. Czy ksiądz może przyjść, bo w niektórych parafiach jeszcze dwie godziny po śmierci namaszczają?". Poszedłem: z różańcem, nie z olejami. Na pytanie, dlaczego nie zaprosili mnie parę godzin wcześniej, odpowiedzieli: "Nie chcieliśmy denerwować matki. Ona tak bardzo to przeżywa!".

Na szczęście coraz rzadziej w naszych rodzinach sakrament chorych jest nazywany ostatnim namaszczeniem. Wzrosła świadomość, że łaska i miłosierdzie Boga przychodzą, aby dawać człowiekowi życie, a nie śmierć. W okresie przed II Soborem Watykańskim pojawiały się nawet propozycje zmiany nazwy sakramentu, na przykład: sakrament zmartwychwstania, sakrament odnowienia chrztu w obliczu śmierci.

Biblijne podstawy namaszczenia sięgają już Starego Testamentu. Oliwa była używana jako znak i symbol łaski Bożej, przenikającej i "wtapiającej" się w człowieka (por. Iz 61, 1-3). Z historii wiadomo, że rabini modlili się przy chorych, prosząc o łaskę zdrowia. Przepowiednie prorockie wskazywały, że Mesjasz ulituje się nad ludzkimi cierpieniami (por. Jr 33, 6; Iz 35, 3-6). Przepowiednie spełniły się w życiu Jezusa Chrystusa. Apostołowie kontynuowali to dzieło miłosierdzia, czego najbardziej ewidentnym dowodem jest zapis 1 w Liście św. Jakuba: "Spotkało kogoś z was nieszczęście? Niech się modli! (...) Choruje ktoś,wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5,13-15).

W historii Kościoła kładziono nacisk na różne aspekty czy formy tego sakramentu.

Obecnie mocno podkreślą się przede wszystkim paschalny charakter namaszczenia chorych, wspierający naszą wiarę, że oto spotykamy się z Chrystusem Zbawicielem i Chrystusem Uzdrowicielem. W modlitwie towarzyszącej sakramentowi pojawiają się słowa, które najlepiej oddają dziś jego istotę: "Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen". "Podźwignięcie, wybawienie, wspomożenie" nie są tutaj rozumiane tylko jako prośba powrotu do stanu sprzed choroby. Często jest to niemożliwe. Kieruje się modlitwy o łaski potrzebne w nowej rzeczywistości, w sytuacji cierpienia i lęku. Jeżeli stan chorego uniemożliwia spowiedź, namaszczenie gładzi również grzechy.

O sakrament może prosić każda osoba ciężko lub przewlekle chora. Kryteria choroby nie są precyzowane w sposób typowo medyczny; bierze się pod uwagę raczej postawę chorego, jego odczucia i stan ogólny. Do sakramentu może przystąpić osoba osłabiona wiekiem, ranna, nękana nerwicami czy bezsennością. Można go przyjąć w domu lub w świątyni.

Zapraszając kapłana do domu, należy przygotować w pobliżu łóżka mały stolik z białym obrusem, krzyżem, świecą. Namaszcza się czoło i ręce chorego. Bywało, że przygotowywano sól, chleb lub watę do wytarcia palca, którym kapłan namaszczał chorego, współcześnie jednak szafarze wolą nosić waciki ze sobą (kwestia: co później z nimi zrobić?). Namaszczenie jest częścią Liturgii chorych, w skład której wchodzą również inne modlitwy. Często sakrament jest udzielany w połączeniu ze spowiedzią (jeżeli chory jest przytomny) i wiatykiem (czyli Komunią świętą). Częstotliwość przyjmowania sakramentu bywa sprawą otwartą. W wielu parafiach proponuje się to raz w roku, przy okazji Świąt lub Dnia Chorych. Szafarzem sakramentu pozostaje kapłan, choć podnoszą się od czasu do czasu dyskusje o powołaniu szafarzy nadzwyczajnych: diakonów, a nawet świeckich. Kościoły ewangelickie i wschodnie nie są jednolite pod względem praktyki udzielania tego sakramentu. W niektórych wyznaniach nie występuje on w ogóle. Na zakończenie można dodać, że sakrament namaszczenia winien być częścią szerzej pojmowanego duszpasterstwa ludzi chorych. Zmieniające się warunki życia, liczne pobyty w szpitalach i sanatoriach, zanik wiary w spotkanie z żyjącym Chrystusem - oto wyzwania, przed którymi stają dziś rodzina, kapłani i wolontariusze. Potrzebna jest nieustanna troska duszpasterska i psychologiczna, aby sam sakrament nie stał się magicznym obrzędem przyjmowanym bez spotkania ze Zmartwychwstałym.

ks. Janusz Stańczuk

Sygnały troski
nr 2(8) luty 2008


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

Czy ty musisz kraść?Czy ty musisz kraść?

Katecheza papieska o Dziesięciu Przykazaniach BożychKatecheza papieska o Dziesięciu Przykazaniach Bożych

Jezus Dobry PasterzJezus Dobry Pasterz

Ja jestem krzewem winnym, wylatoroślamiJa jestem krzewem winnym, wylatoroślami

Miłość bez zobowiązań?Miłość bez zobowiązań?

Najbardziej popularne

Litania do Najświętszej Maryi PannyLitania do Najświętszej Maryi Panny

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt

© 2001-2021 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej