Według historycznych źródeł, już w roku 1273 istniała tu kaplica św. Wincentego, którą w latach 1273-1301 odnowiono. Umieszczone w niej były szczątki bezimiennego, czczonego jako świętego, któremu miejscowa ludność nadała imię Fritz. Prawdopodobnie postać ta wywodzi się jeszcze z tradycji przedchrześcijańskiej. Jest to bardzo charakterystyczne dla wielu miejsc kultu znajdujących się na terenie Karyntii.

Obecny grób uchodzącego za św. Fritza oraz ołtarz świątyni pochodzą z XVII wieku.

Kult Świętej Kiwi sięga początków XV wieku i wiąże się z nasilającymi się w tym czasie pogromami Żydów. Krążyły bowiem opowieści, że Żydzi zbezcześcili hostię i hańbili chrześcijańskie dzieci. Z tego okresu pochodzi także najprawdopodobniej łacińska forma imienia Brictius lub Briccius, które wywodzi się od ludowej formy imienia Fritz. Legenda o tym niezwykłym człowieku została spisana dopiero w XVII wieku. Uczynił to w Laventtal benedyktyn Albert Reichert pochodzący z St. Paul, a zilustrował ją na ścianach nawy głównej świątyni w 1707 roku Josef Egger.

Nawiązania do mptywu Świętej Krwi oraz dokonanej przez Żyda profanacji świętego obrazu wskazują, że legenda powstała już w XV wieku. Według niej Briccius, który był Duńczykiem przebywał wraz z trzema swoimi braćmi na dworze cesarza bizantyjskiego Leona VI. W roku 914 pewien Żyd podobno wbił nóż w ikonę przedstawiającą ukrzyżowanego Chrystusa. Z ikony wypłynęła krew, którą cesarz Konstanty VII, panujący w latach 913-959, zebrał do naczynia.

Briccius poprosił cesarza o krew, bowiem razem z braćmi opuszczał już Konstantynopol. Cesarz szybko pożałował swojej hojności i kazał ścigać braci. W tej sytuacji Briccius naczynie z łowią schował w swojej łydce, którą sam sobie naciął. Kiedy dotarł do Karyntii, u podnóża gór został zasypany śnieżną lawiną. Nigdy pewnie jego zwłoki nie zostałyby odnalezione, gdyby nie fakt, że prosto z serca Bricciusa wyrosły trzy kłosy. Relikwiarz ze Świętą Krwią oraz trzy kłosy znajdują się w świątyni w czteropoziomowym tabernakulum.

Warto wiedzieć!

• Kiedy odnaleziono zwłoki Bricciusa nie zauważono schowanej w jego łydce Świętej Krwi. Dlatego uważany za świętego Briccius trzy razy ze swojego grobu wystawiał nogę, aż w końcu odkryto w niej naczynie z łowią.
• Tabernakulum, w którym przechowywane są Święta Krew oraz trzy ldosy wyrosłe z serca Bricciusa pochodzi z roku 1496 i mierzy trzynaście metrów wysokości. Umieszczone jest ono na północnej ścianie chóru kościoła w Heiligenblut i ozdobione jest figurą Bricciusa.
• W 1729 roku zwrócono się do papieża Benedykta XIII z prośbą o kanonizację Bricciusa. Gdy otwarto jego grób odnaleziono w nim tylko resztki szkieletu bez żadnych szczególnych cech umożliwiających ich bliższą identyfikację. W takiej sytuacji papież Benedykt XIII nie zdecydował się na kanonizowanie Bricciusa. Pomimo to Briccius w sanktuarium Heiligenblut czczony jest jako święty.
• W XIV wieku rozpoczęto w Heiligenblut budowę strzelistej, gotyckiej świątyni. Odpusty w niej odbyły się w roku 1389, a następnie w 1393 roku. Około 1430 roku ukończono chór świątyni. Natomiast nawa podłużna została ukończona w roku 1483. Konsekracja kościoła odbyła się w 1491 roku. W dwunawowej krypcie zwieńczonej sklepieniem żebrowym znajduje się sarkofag ze szczątkami Bricciusa.