Skąd się bierze przekonanie o nadzwyczajnej godności Jerozolimy?

Księga Izajasza postrzega ziemską Jerozolimę jako podbudowę dla Jeruzalem Niebieskiego. Opisanie dziejów Świętego Miasta w aspekcie historycznym i geograficznym stanowi zaledwie cząstkę wyjaśnienia jego fenomenu. "Pępek świata" Skąd biorą się źródła przekonania o nadzwyczajnej godności miejsca, które potem uzyskało nazwę Jerozolimy? Otóż dla Izraelitów uświęcenie tego skrawka ich ziemi dokonało się na dwu płaszczyznach, bezpośredniej i pośredniej. Sacrum i sanctum Sposób pośredni opierał się na pierwotnej lokalizacji miasta, jego naturalnej świętości. Osada leżała na wzniesieniu, czyli na miejscu zetknięcia się nieba z ziemią na obszarze wypełnionym sacrum. Góra, jako centrum i oś świata - jak zresztą dla wielu cywilizacji - była symbolem stabilności, niezmienności, bezpieczeństwa. Ta naturalna świętość miejsca nie stanowiła jednak o wszystkim, dopiero obecność Jahwe uczyniła z obszaru sacrum coś o wiele bardziej godnego - sanctum. Jerozolima stając się od czasów króla Dawida schronieniem Arki Przymierza, postrzegana była jako miejsce dotknięte interwencją Boga, obecnością Jahwe, centrum kulturowe Izraela. Zawsze oddzielano zło uczynków mieszkańców Jerozolimy od godności jej jako Świętego Miasta. Prawda o Bożym zamieszkaniu w świątyni była dla Izraela powodem radości i dumy, fundamentem ufności w największych uciskach narodowych i osobistych. Syjon to Miasto W szczególny sposób podkreśla wartość Miasta Dawida prorok Ezechiel, który Palestynę umieszcza w środku ziemi, Jerozolimę w sercu Palestyny, zaś wzgórze Syjon pokazuje jako centralny punkt miasta. Księga Jubileuszów (8,19) określa Syjon "centralnym punktem pępka ziemi", do którego nie doszły wody potopu. Żydzi nazywali swe główne miasto: umbiculus mundi ("pępkiem świata"). Przedstawiali je jako miejsce niezwykłej szczęśliwości, pokoju, radości. Inne nazwy to: "Dom Jahwe", "Mieszkanie Boga", "Miasto Świątyni", "Ogród Wierny", "Miasto Sprawiedliwości". Sam Syjon zwano "wspaniałym wzgórzem", "radością ziemi", "krańcem północy", "twierdzą oprawioną murami i basztami", "Górą świętą" i miejscem wybranym na siedzibę dla Jahwe, skąd rozlewane jest błogosławieństwo na całą ziemię. Lud utożsamiał imiona Syjonu z imionami całego Miasta. Symbol łaski i gniewu Dla Izraelitów losy miasta nie wynikały z działalności politycznej czy gospodarczej mieszkańców i ludów ościennych, lecz były wyrazem nagrody, kary bądź ostrzeżenia Jahwe - zależnie do postępowania narodu wybranego. Prorokiem, który wiele miejsca poświęcił losom Jerozolimy, był Izajasz. W jego księdze wspomina się odbudowę miasta, które stanie się mieszkaniem Boga i zgromadzonych wokół Niego ludzi (54,12). Ukazuje się wizję Nowego Przymierza, podobnego do tego z Dawidem, ale ubogaconego o wymiar uniwersalistyczny. Obsypana diamentami W dalszej części księgi wiele razy powraca się myślami do Jerozolimy przedstawianej jako centrum terytorium rozdzielonego przez Sługę Jahwe. Będzie to miasto odbudowane, stanowiące podbudowę Niebieskiego Jeruzalem. Jego fundamenty będą osadzone w diamentach, mury zbuduje się z innych drogich kamieni, a bramy z kryształów. Obraz odnowionej Jerozolimy przypomina wizję Jerozolimy oraz świątyni czasów mesjańskich, którą miał Ezechiel. Stolica stanie się miejscem, ku któremu podążać będą wygnańcy, gdyż tam właśnie zaczął królować Jahwe. Nie tylko zresztą oni udadzą się w tę drogę do Boga. Przybywać tu zaczną ludzie wielu narodów. Bogactwo określeń Szczególny wkład w pogłębienie refleksji nad Jerozolimą ma Trito-Izajasz (tak nazywamy autora ostatnich rozdziałów księgi proroka Izajasza: Iz 56-66). Stosuje aż 27 różnych określeń w jej opisie. Oczywiście niektóre z nich stosowane są i przez innych pisarzy biblijnych, gdyż są elementem izraelskiej tradycji, np. "Jerozolima", "Syjon", "Miasto Święte". Przyjrzyjmy się jednak pojęciom, które nie są aż tak pospolite. W pierwszych dwóch częściach Księgi Izajasza zauważamy ich kilka. A oto one: "Córa Syjonu" (1,8; 10,32), "Gród Sprawiedliwy" (1,26), "Miasto Wierności" (1,26), "Góra Jahwe" (2,3). Reszta, choć niezbyt oryginalna na tle Starego Testamentu, porusza swym bogactwem oraz liczebnością w porównaniu z pozostałą częścią Izajaszowego dzieła. Ks. BOGDAN PONIŻY Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt