Mazowiecki Park Krajobrazowy wśród wielu zalet ma i tę: by doświadczyć jego uroku, nie trzeba wyjeżdżać ze stolicy.

Zalesione tereny prawobrzeżnej Warszawy chętnie uczęszczane są przez turystów spragnionych odpoczynku od miejskiego zgiełku. Przed zanieczyszczonym powietrzem chroni gęstwina drzew, a przed szumem samochodów - trudne dla pojazdów piaszczyste drogi. Już na wysokości wawerskich osiedli widzimy to, co w północnej części Parku najbardziej urokliwe: sosnowe lasy i atrakcyjne dla rowerzystów kręte ścieżki przez wydmy.

Wartych odwiedzenia miejsc jest tu wiele. Począwszy od przepełnionego zabytkami Otwocka aż po ciche i malowniczo położone wioski. Jedna z nich - Ponurzyca - leży 40 km na południe od Warszawy. Szlak do wsi wiedzie przez porośnięte drzewami wydmy. Co krok natknąć się można na drewniane krzyże i ukwiecone kapliczki. Na wieś składa się kilka porozrzucanych wśród pól i pagórków kolonii drewnianych domków. Ta jedna z piękniej usytuowanych miejscowości w regionie poszczycić się może wyjątkowymi jak na nizinne Mazowsze wzniesieniami, z których przy dobrej pogodzie można zobaczyć nawet Pałac Kultury.

Jeżeli nie zdołamy ujrzeć Pałacu ani wież zamku w Czersku, warto spojrzeć w górę. Mazowiecki Park Krajobrazowy to ostoja wielu gatunków ptaków. Niezwykle rzadka na terenie Polski hajstra (bocian czarny) właśnie tu znalazła dogodne miejsce na zakładanie gniazd. I choć widnieje w logo Parku, nie jest jedynym rzadkim na skalę Polski mieszkańcem regionu. W 13 rezerwatach przyrody żyją zwierzęta, których obecności w tak bliskim sąsiedztwie stolicy trudno się spodziewać: łosie, jelenie, borsuki, bobry, żurawie i derkacze.

Na zachód od Ponurzycy znajduje się Całowanie, jedno z największych torfowisk rejonu. Rezerwat chroni zagrożoną wyginięciem brzozę niską. To także miejsce występowania rzadkich motyli i zagrożonych wyginięciem ptaków. W okolicy Zabieżek natomiast leży rezerwat Czarci Dół. Chroni niewielkie torfowisko porośnięte karłowatymi sosenkami i otaczający je bór bagienny. W czasie przelotów jesiennych na otwartej tafli wody zalewającej torfowisko zatrzymują się stada kaczek.

Mazowiecki Park Krajobrazowy zajmuje wraz z otuliną 24 tys. hektarów. Większość jego powierzchni to lasy będące pozostałością po wielkiej Puszczy Nadwiślańskiej. W niej odpoczywali i polowali niegdyś książęta mazowieccy. Posiadali nawet własny zwierzyniec z turami.

Ze względu na bogactwo form terenowych, wzniesienia i zagłębienia terenu, wszystkie trasy w Mazowieckim Parku Krajobrazowym nadają się do uprawiania turystyki pieszej, rowerowej i narciarstwa biegowego. Turystom oferuje się 335 km szlaków. - Nie wszystkie przebiegają przez teren Parku od początku do końca. Przy ich wyznaczaniu kierowaliśmy się głównie dostępnością komunikacyjną i atrakcyjnością miejsc. Wszystko, co najważniejsze dla Parku i jego okolic, jest na szlakach wyeksponowane - zapewnia Paweł Ajdacki, prezes PTTK Otwock. Sześćdziesiąt procent 17 wyznaczonych przez PTTK Otwock szlaków przebiega właśnie przez Park.

Na dłuższą wycieczkę warto wziąć rower, a na szlak dojechać w kilkanaście minut pociągiem. Na odcinku Warszawa Gocławek-Garwolin jest 17 stacji, z których zaczyna się, które przecina albo kończy szlak pieszy lub rowerowy. W sezonie letnim zabranie roweru do pociągu Kolei Mazowieckich nic nie kosztuje. Od 3 października za jego przewóz dopłacimy 3 zł. Wejście do Parku jest bezpłatne przez cały rok.