Co gasi nadzieję?

Nie chodzi o istotę nadziei, choć to bardzo ważne, lecz raczej o to, co by było, gdyby... No właśnie, co by było, gdyby któregoś pięknego dnia dobra wróżka, nadzieja, wyprowadziła się od nas? Pewnie zapytasz: a dlaczego? I oto nasz problem: co gasi nadzieję?

Odpowiedzi może być wiele, na przykład, mało entuzjastyczny stosunek do życia. U wielu osób jest to nagminne: skoro tylko obudzi je ranek, od pierwszych chwil, negują wszystko, uskarżając się na monotonię i nudę. Wtedy ścieżka prowadząca nas do szczęścia zarasta chwastem strachu, który obezwładnia nasze działanie w dobrym i pcha do złego postępowania. Iskra nadziei jest przez nas gaszona, wszystko, co pozytywne i piękne przysłonięte zostaje beznadzieją, strachem, złem. Budzi się w naszych duszach lęk, nieufność, oddalamy się od szczęścia, którego najwyższym stopniem jest osiągnięcie Królestwa Niebieskiego. Pozostaje w nas zabieganie o doczesność. Cały nasz wysiłek sprowadza się do troski o to, co będziemy jedli, pili, w co się ubierzemy. Owładnięci bilboardowymi przepisami na życie gubimy jego prawdziwy sens - nadzieję na życie wieczne. Bezduszne maszyny wykonujące zaprogramowane czynności bez pomocy człowieka. Bezmyślne i nieroztropne używanie władzy, beznadzieja codzienności wynikająca z bezrobocia, oto pustynia naszej rzeczywistości, której autorami jesteśmy my sami, wielcy budowniczowie czerpiący swoje inspiracje z niewolniczego przywiązania do bogactwa czy popierania niesprawiedliwości, itd. Pogoń za sukcesem tak nas rozpędziła, że wytrwałość, cierpliwość, optymizm, odwaga w głoszeniu prawdy pozostały gdzieś na starcie. Te komponenty nadziei zostały przez nas odrzucone, więc nie ma się czemu dziwić, że nadzieja zgasła. Pomimo tego, że takie postępowanie w zasadzie prowadzi donikąd, brniemy w tym dalej. Wolimy pozostawać biernymi, wybieramy drogę, która u swego kresu tak naprawdę nie posiada konkretnego celu. Brakuje w niej nadziei, która pomaga iść drogą prawdy, choć trudniejszą, ale jedynie słuszną. Ta droga wymaga od nas przeciwstawienia się złu, przezwyciężenia beznadziei. W niektórych chwilach życia jest to bardzo trudne, jednak kiedy z nadziei, która jest ufnym powierzeniem się Ojcu Niebieskiemu uczynimy podstawę postępowania, wtedy trudy życia staną się łatwiejsze do pokonania. Gdy uczynimy choć niewielki wysiłek, by przyjąć nadzieję w naszym życiu, nabierze ono swoistego kolorytu i sprawi, że oprócz troski o doczesność będziemy zabiegać i o przyszłość. Nie warto więc gasić nadziei.

kl. Bartłomiej Smoczyk SPKwartalnik Katolicki ESPE, nr 50 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna