Jestem wdzięczna Bogu, bo docenia moją coraz większą słabość

- Ogólnie przypomina to trochę sportową sytuację: kogoś się chwali, wyróżnia, daje medal... Potem następuje następny skok, który musi być lepszy, o kilka centymetrów dalej albo wyżej; bieg musi być o kilka setnych części sekund szybszy, bardziej dynamiczny i to dopinguje! Człowiek z medalem powinien starać się o więcej, a u mnie - choć dostałam wyróżnienie - niestety... poprzeczka idzie niżej, wszystko trwa krócej i wolniej. Troszkę wyżej dalej i więcej wzrasta wdzięczność wobec Pana Boga, że mi pomaga. Swoimi silami niewiele bym zrobiła, On - jak ktoś ładnie powiedział - nie wyręcza nas w pracy, lecz zawsze dodaje sił. Za to jestem Mu bardziej wdzięczna, bo przecież docenia moją coraz większą słabość.

Słuchacze radia Merkury wybrali i zaufali "Dokcie" - jak nazywano panią w Ugandzie - oddając głos na kogoś, kto przez 43 lata bronił człowieka dotkniętego trądem i się nie bał...

- Wydaje mi się, że stałam się - do pewnego stopnia - personifikacją tego, co ludzie chcieliby widzieć i przeżywać. Wcale do tego nie dociągam, wiele rzeczy mnie już przerasta. Czy coś panią przeraża, zadziwia w obecnej rzeczywistości?

- Potworna brutalność i nie branie pod uwagę cudzego nieszczęścia - zwłaszcza w sferach rządzących. W Polsce przeraża mnie znieczulica, która jest spowodowana lękiem. Jeśli - nie daj Boże - kogoś napadną na ulicy, to wszyscy uciekają. Robią tak nie dlatego, że nic ich nie obchodzi, ale boją się konsekwencji, zastraszenia, szantażu i że zaraz spotka ich coś złego. Paraliżuje nas dziwny lęk i poczucie pewnej bezradności. Nie jesteśmy źli! Nadal mamy w sobie iskrę pomocy i współczucia (popatrzmy, jak ludzie hojnie dają na ofiary nieszczęść i klęsk), ale rarczej wolimy pozostawać "z boku", nie chcemy się wtrącać.

Czy ciągle myśli pani o Bulubie, o chorych i przyjaciołach, którzy tam, daleko walczą z biedą, bólem, samotnością?

- Zawsze o nich myślę i o tych, z którymi pracowałam i których leczyłam. Staram się przybliżać tamtą biedę i ludzi do naszego "tutaj i teraz". Często opowiadam, jak żyją, o czym marzą w Afryce, czego najbardziej pragną. Staram się w Polsce zrodzić cząstkę wielkiej rodziny, która przekroczyłaby granice i kontynenty. Pragnęłabym, by wszyscy poczuli się do tego włączeni!

Czy czuje się pani bardziej lekarzem, czy misjonarzem?

- Powiem tak: Matka Teresa - podobnie jak wiele osób konsekrowanych - w każdym chorym człowieku widziała Boga, natomiast ja widziałam w trędowatym człowieka, bardzo cierpiącego i poniżonego człowieka. A przyszłość?

- Chciałabym zaszczepić międzynarodową jedność, zresztą zrobił to znakomicie Ojciec Święty Jan Paweł II, organizując spotkania młodych. Trzeba rozbudzać łączność między ludźmi! Teraz na Czarnym Kontynencie trwają straszne wojny i bratobójcze prześladowania. Palone są całe misje, w pień wybija się szczepy, okalecza, przepędza, zabiera do niewoli i uczy nienawiści, zabijania. Mam nadzieję, że tam i u nas coś się musi zmienić. W każdym, szczególnie w młodych i najmłodszych, jest przecież tyle dobra, miłości i piękna.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna