Jestem wdzięczna Bogu, bo docenia moją coraz większą słabość

- Ogólnie przypomina to trochę sportową sytuację: kogoś się chwali, wyróżnia, daje medal... Potem następuje następny skok, który musi być lepszy, o kilka centymetrów dalej albo wyżej; bieg musi być o kilka setnych części sekund szybszy, bardziej dynamiczny i to dopinguje! Człowiek z medalem powinien starać się o więcej, a u mnie - choć dostałam wyróżnienie - niestety... poprzeczka idzie niżej, wszystko trwa krócej i wolniej. Troszkę wyżej dalej i więcej wzrasta wdzięczność wobec Pana Boga, że mi pomaga. Swoimi silami niewiele bym zrobiła, On - jak ktoś ładnie powiedział - nie wyręcza nas w pracy, lecz zawsze dodaje sił. Za to jestem Mu bardziej wdzięczna, bo przecież docenia moją coraz większą słabość.

Słuchacze radia Merkury wybrali i zaufali "Dokcie" - jak nazywano panią w Ugandzie - oddając głos na kogoś, kto przez 43 lata bronił człowieka dotkniętego trądem i się nie bał...

- Wydaje mi się, że stałam się - do pewnego stopnia - personifikacją tego, co ludzie chcieliby widzieć i przeżywać. Wcale do tego nie dociągam, wiele rzeczy mnie już przerasta. Czy coś panią przeraża, zadziwia w obecnej rzeczywistości?

- Potworna brutalność i nie branie pod uwagę cudzego nieszczęścia - zwłaszcza w sferach rządzących. W Polsce przeraża mnie znieczulica, która jest spowodowana lękiem. Jeśli - nie daj Boże - kogoś napadną na ulicy, to wszyscy uciekają. Robią tak nie dlatego, że nic ich nie obchodzi, ale boją się konsekwencji, zastraszenia, szantażu i że zaraz spotka ich coś złego. Paraliżuje nas dziwny lęk i poczucie pewnej bezradności. Nie jesteśmy źli! Nadal mamy w sobie iskrę pomocy i współczucia (popatrzmy, jak ludzie hojnie dają na ofiary nieszczęść i klęsk), ale rarczej wolimy pozostawać "z boku", nie chcemy się wtrącać.

Czy ciągle myśli pani o Bulubie, o chorych i przyjaciołach, którzy tam, daleko walczą z biedą, bólem, samotnością?

- Zawsze o nich myślę i o tych, z którymi pracowałam i których leczyłam. Staram się przybliżać tamtą biedę i ludzi do naszego "tutaj i teraz". Często opowiadam, jak żyją, o czym marzą w Afryce, czego najbardziej pragną. Staram się w Polsce zrodzić cząstkę wielkiej rodziny, która przekroczyłaby granice i kontynenty. Pragnęłabym, by wszyscy poczuli się do tego włączeni!

Czy czuje się pani bardziej lekarzem, czy misjonarzem?

- Powiem tak: Matka Teresa - podobnie jak wiele osób konsekrowanych - w każdym chorym człowieku widziała Boga, natomiast ja widziałam w trędowatym człowieka, bardzo cierpiącego i poniżonego człowieka. A przyszłość?

- Chciałabym zaszczepić międzynarodową jedność, zresztą zrobił to znakomicie Ojciec Święty Jan Paweł II, organizując spotkania młodych. Trzeba rozbudzać łączność między ludźmi! Teraz na Czarnym Kontynencie trwają straszne wojny i bratobójcze prześladowania. Palone są całe misje, w pień wybija się szczepy, okalecza, przepędza, zabiera do niewoli i uczy nienawiści, zabijania. Mam nadzieję, że tam i u nas coś się musi zmienić. W każdym, szczególnie w młodych i najmłodszych, jest przecież tyle dobra, miłości i piękna.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna