"Mam od Niepokalanej zapewnione niebo"

Zakopane, 1939 r. O. M. Kolbe i br. Pelagiusz Popławski,
fot. Rycerz Niepokalanej

Rozmawialiśmy, a raczej modliliśmy się, bo to głównie on mówił o idei Niepokalanowa, o Niepokalanej. Wypowiedzi przeplatał aktami strzelistymi. Ośmielony tak bliskim obcowaniem, nastrojem chwili, wewnętrznym wzruszeniem, a najbardziej życzliwością o. Maksymiliana, której wówczas tak doświadczałem, zapytałem go wprost z otwartością:

- Czy to prawda, że Ojciec Dyrektor miał jakieś nadprzyrodzone objawienie?

O. Maksymilian chwilę się zastanowił, jakby został zaskoczony tym moim pytaniem. Pogrążył się w jakimś głębokim zamyśleniu, ale to krótko trwało i zaraz mi odpowiedział:

- Tyle ci tylko, dziecko, powiem, że mam od Niepokalanej zapewnione niebo.

Więcej nie śmiałem pytać.

To, co usłyszałem, wzmogło moje wewnętrzne wzruszenie. Długo jeszcze wtenczas mówił o tajemnicy Trójcy Przenajświętszej i Niepokalanej, jak gdyby włączonej w tę głęboką tajemnicę. To popołudnie było już raczej całe w nastroju modlitwy, a nastrój ten przedłużył o. Maksymilian i po kolacji.

Prawie w tych samych słowach drugi raz powtórzył mi o. Kolbe:

- Od Niepokalanej mam zapewnione niebo.

Było to w czasie okupacji w 1941 r., przed jego aresztowaniem, gdy wypowiadał się w poufnych zwierzeniach. Nie przypominam jednak już sobie dobrze bezpośrednich okoliczności tego drugiego zwierzenia.