Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Pokuta w okresie czterdziestodniowego przygotowania

     W okresie czterdziestodniowego przygotowania do Paschy liturgia Kościoła, wzywając katechumenów i wiernych do praktyk ascetycznych, wskazuje jednocześnie na oczyszczające i uświęcające działanie Chrystusa. Czyny pokutne i modlitwa mają być jedynie zewnętrznym znakiem "wstępowania na świętą górę Paschy", czyli świadomego uczestnictwa w Misterium Paschalnym Chrystusa. Wartość zbawczą dla człowieka czerpią one jedynie dzięki wierze i miłości, które są zawsze łaską pochodzącą od Boga przez Chrystusa.

     Dlatego już w I Niedzielę Wielkiego Postu modlimy się w kolekcie: [...] abyśmy przez doroczne ćwiczenia wielkopostne postępowali w rozumieniu tajemnicy Chrystusa i dzięki Jego łasce prowadzili święte życie. W modlitwie pokomunijnej zaś prosimy Boga, abyśmy posileni Chlebem z nieba, który ożywia wiarę, rozwija nadzieję i umacnia miłość nauczyli się pragnąć Chrystusa, który jest żywym i prawdziwym chlebem oraz umieli żyć według słowa Bożego. Także praktyka postu cielesnego przynosi człowiekowi zbawienne owoce jedynie dzięki łaskawości Boga: Ty przez post cielesny uśmierzasz wady, podnosisz ducha, udzielasz, cnoty i nagrody przez naszego Pana Jezusa Chrystusa (IV prefacja Wielkiego Postu).

     Praktyka pokuty ma być nie tylko zewnętrzna, ale także wewnętrzna, indywidualna i wspólnotowa oraz winna prowadzić do prawdziwego nawrócenia i odnowy życia. Temat ten pojawia się w liturgii już w Środę Popielcową. Występuje on wyraźnie w modlitwach błogosławienia popiołu: Niech wytrwają w czterdziestodniowej pokucie, aby mogli z oczyszczonymi duszami uczestniczyć w paschalnym misterium Twojego Syna (I modlitwa) oraz ... abyśmy przez gorliwe pełnienie czterdziestodniowej pokuty otrzymali odpuszczenie grzechów i nowe życie na podobieństwo Twojego Zmartwychwstałego Syna (II modlitwa).

     Główny temat tego okresu najlepiej wyraża nowa formuła towarzysząca obrzędowi posypania głów popiołem: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (Mk 1, 15) oraz antyfona Odmieńmy sposób życia. Fakt, że obrzęd ten ma miejsce bezpośrednio po homilii wskazuje, iż wiara, nawrócenie i pokuta rodzą się ze słuchania słowa Bożego. Harmonizuje z tym treść czytań biblijnych, które wzywają do interioryzacji dzieł pokutnych (nie czynić ich przed ludźmi, na pokaz, por. Mt 6, 1-6.16-18) oraz do autentycznego nawrócenia, które dokonuje się w sercu człowieka i nie polega na zewnętrznych zachowaniach (I czyt.). Wreszcie, wezwanie apostoła w imię Chrystusa do pojednania się z Bogiem staje się apelem skierowanym do całego Kościoła, aby w tym czasie łaski głosił konieczność pokuty i sprawował tajemnicę pojednania w sakramentach wielkanocnych.

     Teksty euchologijne formularza mszalnego Środy Popielcowej mówią o tym okresie jako czasie pokuty (kolekta), w którym przez dzieła pokuty i miłosierdzia mamy pokonać nasze wady i oczyszczeni z grzechów zjednoczyć się z męką Syna Bożego (modlitwa nad darami). W przeżywaniu czasu pokuty pomaga wiernym Eucharystia sprawiając, że nasze wyrzeczenia podobają się Bogu, a nam przynoszą uzdrowienie duszy (modlitwa pokomunijna).

     W odnowionej liturgii Wielkiego Postu, zgodnie z zaleceniem soborowym (SC 110), zostały wskazane różne formy ascezy, a nie tylko post. Chodzi głównie o praktykę życia chrześcijańskiego przejawiającą się w wiernym wypełnianiu obowiązków swego stanu, znoszeniu trudów codziennego życia, gorliwszą modlitwę, czynną miłość bliźniego itp. Nie ma więc w modlitwach mszalnych ciągłego nawiązywania do postu, aby nie sprowadzać istoty tego okresu jedynie do odmawiania sobie pokarmu.

     Kolekty tego okresu mówią ogólnie o "dziełach pokuty", które mogą przybierać różne formy, zależnie od warunków życia i osobistych możliwości poszczególnych wiernych. Post oraz inne wyrzeczenia mają sens"jedynie wtedy, gdy przyczyniają się do duchowego rozwoju chrześcijanina [poskramiają naszą pychę) i służą dobru bliźnim oraz otwierają serca na potrzeby biednych (por. III prefacja wielkopostna).

     Temat nawrócenia i wierności Bogu występuje głównie w czytaniach roku "C". Ewangelia I Niedzieli, o kuszeniu Chrystusa na pustyni, wzywa do wierności Bogu (Mt 4, 1-11; Mk 1, 12-15; Łk 4, 1-13). Wyznanie wiary ludu wybranego, który Bóg wyzwolił z niewoli egipskiej, także zachęca do całkowitego zaufania Bogu (Pwt 26, 4-10). Podobnie czytanie II podkreśla znaczenie wiary jako koniecznego warunku zbawienia (Rz 10, 8-13).

     W II Niedzielę Ewangelia o przemienieniu Chrystusa wskazuje na posłuszeństwo Ojcu, jako drogę prowadzącą do wewnętrznej przemiany (Mt 17, 1-9; Mk 9, 2-10; Łk 9, 28b-36). Jeśli Chrystus wierny woli Ojca został przemieniony, także ci, którzy naśladują Go w tym posłuszeństwie Bogu zasłużą na przemienienie (Flp 3, 20-4,1). Dzięki wierności i posłuszeństwu Bogu Abraham staje się narzędziem przymierza ludu z Bo giem (Rdz 15, 5-12. 17-18).

     Następne niedziele podają opisy nawrócenia w historii zbawienia i jednocześnie zawierają wezwanie do nawrócenia. W III Niedzielę wszystkie teksty czytań biblijnych mówią o konieczności nawrócenia, którego nie zastąpią żadne zewnętrzne praktyki. Bez wiary i nawrócenia wszystkich czeka zguba. Potwierdzają to fakty z przeszłości, o których wspominają Ewangelia (Łk 13, 1-9) i II czytanie (1 Kor 10, 1-6. 10-12). Z kolei Ewangelie w IV i V Niedzielę podają przykłady nawrócenia syna marnotrawnego (Łk 15, 1-3.11-32) oraz jawnogrzesznicy (J 8, 1-11). Harmonizują z nimi pozostałe czytania biblijne. W ten sposób Lekcjonarz Mszalny roku "C" dostarcza bardzo bogatego materiału biblijnego dla głoszenia wezwania do nawrócenia i pokuty.

     Wezwanie do nawrócenia pojawia się także często w liturgii słowa w dni powszednie Wielkiego Postu. Połączone jest ono często z przypomnieniem, że Bóg jest miłosierny i nie chce śmierci grzesznika (np. piątek I tyg.), ale pragnie także, byśmy byli ludem Jemu poświęconym i doskonali na miarę doskonałości Ojca Niebieskiego (sobota I.tyg.), przestali czynić zło (środa II tyg.) i od słów przeszli do czynów (wtorek II tyg. i środa III tyg.).


Pielgrzym


Tekst pochodzi z pisma
"Królowa Apostołów" marzec 2010 r.



   

Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort
Lektura traktatu jest cennym duchowym doświadczeniem. Im częściej po niego sięgamy, tym bardziej przemienia on nasze serca. Osnowę dzieła stanowi dewiza św. Ludwika Marii de Montfort: "Wszystko dla Jezusa przez Maryję"... » zobacz więcej


Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2018 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej