Na Misterium Męki Pańskiej do Kalwarii Zebrzydowskiej przyjeżdżąją co roku niezliczone tłumy wiernych

Kalwaryjska Pasja

Tłum pątników zamiera na chwilę w bezruchu. Potem otacza kohortę strażników żydowskich, halabardników, faryzeuszy i kapłanów, i wyrusza do pałacu Heroda za skrępowanym powrozami Jezusem.

Co roku na wzgórzach wokół Lanckorony trwa niezwykłe Misterium Męki Pańskiej. Wydeptanymi od czterech wieków ścieżkami kroczą od kaplicy do kaplicy przez lesiste stoki pielgrzymi ze wszystkich stron Polski. Nierzadko w błocie, deszczu, a nieraz w śniegu brną śladami cierpiącego Zbawiciela. Słuchają, modlą się, śpiewają stare pieśni kalwaryjskie. Są wzruszeni, płaczą.

Tutejsze misterium nie jest dla nich teatrem. W kaplicy Gradusów, czyli Świętych Schodów wspinają się na kolanach, a pod Górę Ukrzyżowania dźwigają - na znak pokuty - kamienie. Ci, którzy są w Kalwarii po raz pierwszy, plotą z zielonych gałązek koronę cierniową.

Od Ratusza Piłata, gdzie zapada ostateczny wyrok, Jezus dźwiga krzyż aż na Golgotę. Jak w Ewangelii tak i tutaj, wielka rzesza ludzi towarzyszy Chrystusowi w tej pełnej męki drodze.

Wielkopiątkowe misterium w polskiej Jerozolimie jest i pozostanie jeszcze na długo żywą Ewangelią.