Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Anoreksja i bulimia - choroby, które atakują całego człowieka

Bulimia i anoreksja są chorobami, które bardzo mocno uświadamiają, jak bardzo nasze ciało jest złączone z psychiką i sferą duchową.

Umęczone ciało

Bulimia i anoreksja - obie coraz częściej spotykane - znakomicie ukazują jedność naszej ludzkiej natury. Ich przyczynę chętnie upatruje się w ludzkiej pysze (pogoni za piękną sylwetką), zamiast zwrócić uwagę na fakt, że to zazwyczaj umęczona ludzka psychika ujawnia się w cierpieniach ciała. Jedność psychiki i ciała stwarza też możliwość za- pobiegania tym chorobom i leczenia ich. Dlatego o bulimii i anoreksji należy mówić jednocześnie językiem medycznej diagnozy i humanistycznej refleksji.

Czym są anoreksja i bulimia?

Anorexia newosa, czyli jadłowstręt psychiczny jest zaburzeniem łaknienia, które objawia się celowym ograniczeniem ilości przyjmowanych pokarmów, aż do utraty masy ciała poniżej fizjologicznych granic. Chory traci kontrolę nad procesami chudnięcia, co prowadzi niejednokrotnie do krańcowego wyniszczenia organizmu.

Bulimia newosa, czyli żarłoczność psychiczna, podobnie jak anoreksja, jest zaburzeniem odżywiania. Bulimik odczuwa powtarzające się napady głodu, które musi zaspokoić. Spożywa wtedy bardzo duże ilości pokarmów, które przekraczają wielokrotne dobowe zapotrzebowanie człowieka na kalorie. Przeważnie osoba chora traci kontrolę nad ilością zjadanego pokarmu. Po objedzeniu się bulimik ma poczucie winy, które popycha go do tak zwanych zachowań kompensacyjnych, których celem jest pozbycie się z organizmu zjedzonego pokarmu. Do takich zachowań należą między innymi głodówki, wymuszone wymioty czy intensywne ćwiczenia fizyczne.

Objawy anoreksji i bulimii

Aby powiedzieć o kimś, że choruje na anoreksję lub bulimię musi on wykazywać charakterystyczne objawy. Należy podkreślić, że jedyną osobą, która może postawić właściwą diagnozę jest lekarz. Nikt z nas nie powinien czuć się upoważniony do diagnozowania tych chorób. Przecież nie każdy, kto stosuje diety jest anorektykiem i nie każdy, kto lubi zamówić mega-pizzę na kolację jest bulimikiem.

Anoreksja i bulimia czasem występują w formie niepełnoobjawowej. Zdarza się także, że ta sama osoba choruje równocześnie na anoreksję i bulimię lub też u tej samej osoby anoreksja może przechodzić w bulimię i odwrotnie.

Skutki anoreksji i bulimii

Czytając listę skutków anoreksji i bulimii w organizmie ludzkim, można się naprawdę przerazić. Powikłania dotyczą całego organizmu, wszystkich narządów.

Szczególnie dotkliwe są one w przypadku anoreksji, ponieważ prowadzą do wyniszczenia organizmu. Skutkiem niedożywienia komórek ciała jest niewydolność najważniejszych narządów. U anorektyków obserwuje się zaburzenia rytmu pracy serca, spadki ciśnienia krwi, liczne zmiany hormonalne i związane z nimi zaburzenia płodności, zaburzenia w gospodarce wodnej i jonowej organizmu, podatność na złamania w obrębie kośćca. Jako powikłanie anoreksji wymienia się również osteopo- rozę. Ponadto opisuje się zaburzenia w składzie i właściwościach krwi, zaburzenia funkcji nerek i przewodu pokarmowego oraz bardzo poważne zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym, których wynikiem może być apatia, trudności w koncentracji i depresja. Anorektyk traci również urodę ze względu na zmiany w skórze -(paznokcie stają się łamliwe, włosy cienkie, a skóra sucha; na skórze twarzy i ramion pojawia się lanugo, czyli miękki, puszysty meszek).

Do powikłań bulimii należą między innymi odwodnienie, zaburzenia gospodarki jonowej, zaburzenia rytmu pracy serca, dysfunkcje układu mięśniowego. Ponadto pojawiają się zaburzenia płodności i bardzo poważne powikłania przewodu pokarmowego, włącznie z chorobą wrzodową oraz uszkodzeniami żołądka i przełyku.

Oprócz powikłań widocznych w ciele człowieka, omawiane choroby niosą również skutki psychiczne. Człowiek z anoreksją lub bulimią wykazuje nasilony poziom lęku, wycofuje się z wielu dziedzin życia, na co wpływ mają trudności w szkole, problemy z koncentracją i przyswajaniem nowego materiału. Często towarzyszy temu izolacja od środowiska najbliższych i rówieśników, z którą związane są konflikty i poczucie niezrozumienia. Anorektyk czy bu- limik stopniowo czuje się coraz bardziej opuszczony, samotny w świecie lęków; często wpada w depresję.

Przyczyny anoreksji i bulimii

Anorektycy i bulimicy budzą w nas sko- jarzenia z ludźmi nadmiernie przywiązującymi wagę do swoich wymiarów, którzy, łatwo poddając się modzie, dążą do osiągnięcia sylwetki lansowanej przez świat show biznesu, bądź dla kariery i pieniędzy są w stanie nawet się okaleczyć.

Przyczyny anoreksji i bulimii są często bardziej złożone. Badacze przychylają się do koncepcji wieloczynnikowej, która jako przyczynę zaburzeń łaknienia wskazuje splot czynników indywidualnych, społecznych i kulturowych. Czynnikami indywidualnymi mogą być: depresja, lęki związane z sytuacją życiową lub trudne osobiste doświadczenia (na przykład utrata bliskiej osoby). Przyczyną tych chorób są również niezaspokojone potrzeby emocjonalne człowieka: brak miłości, zrozumienia, akceptacji, co pociąga za sobą zaburzony obraz własnej osoby i własnego ciała. Za przyczyny indywidualne uznaje się także czynniki genetyczne, jak niektóre wrodzone nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu neurohormonalnego.

Wśród czynników społecznych szczególne miejsce zajmują te, które wiążą się z rodziną. Ogromne znaczenie dla rozwoju tych chorób ma stosunek rodziców do dziecka. Jeżeli matka, zamiast okazywać dziecku miłość, stara się je zdominować i nadmiernie je kontroluje, a jednocześnie jest nadopiekuńcza i nie pozwala młodemu człowiekowi usamodzielnić się, to może się ona przyczynić do ujawnienia się choroby dziecka. Podobnie postawa ojca, który jest obojętny wobec zachowań dziecka, niekonsekwentny w swoich wymaganiach i opiniach, który nie ustala norm i nie stawia granic - może się przyczynić do rozwoju anoreksji lub bulimii u młodego człowieka.

Brak poczucia bezpieczeństwa i miłości w rodzinie, nieakceptowanie pewnych zachowań u bliskich (naprzykład alkoholizm rodzica), brak sprecyzowanych wymagań mogą wprowadzać zamęt w psychice młodego człowieka, sprawiając, że ma trudności z prawidłową oceną własnej osoby. Nie czuje się wystarczająco ładn, mądry i pożyteczny. Nie umie ocenić, w jakim stopniu spełnia oczekiwania w nim pokładane, co robi dobrze, a co powinien poprawić.

Duże znaczenie dla rozwoju anoreksji i bulimii mają również czynniki kulturowe. W kulturze zachodniej lansowany jest obecnie ideał szczupłej sylwetki. W odpowiedzi na te oczekiwania część kobiet silnie koncentruje się na własnym wyglądzie, podejmuje odchudzanie i stosuje diety. Właśnie podejmowanie restrykcyjnej diety, obok ciężkich doświadczeń życiowych, jest bezpośrednim czynnikiem wyzwalającym zaburzenia łaknienia.

Postępowanie z ludźmi mającymi objawy anoreksji lub bulimii

Jeżeli obserwujesz symptomy zaburzeń łaknienia u siebie lub u kogoś Tobie bliskiego, to pamiętaj, że choroby te należy najpierw zdiagnozować, a ich leczenia mogą się podjąć tylko specjaliści - lekarze i psychologowie. Pomoc, jakiej możemy udzielić osobie chorej, wsparcie psychiczne i miłość, są bardzo ważne, są aktem miłosierdzia, ale nie zastąpią pomocy specjalisty. Nie chcę przez to oczywiście powiedzieć, że nie możemy pomóc. Nie! Obecność życzliwej osoby, wsparcie, rozmowa o problemach z pewnością będą się przyczyniać do uzdrowienia duszy.

Przy okazji wspomnianych chorób możemy przypomnieć o naszym obowiązku wzajemnej odpowiedzialności za siebie. Kiedyś Prymas Tysiąclecia powiedział, że nie jesteśmy odpowiedzialni tylko za swoje czyny i słowa, ale również za czyny i słowa innych ludzi, których były one przyczyną. Musimy troszczyć się o siebie wzajemnie, by nie być sobie przyczyną smutków, tragedii i niepokojów. Bardziej kochać, stawać się raczej wyrozumiałym i życzliwym, niż krytycznym lub obojętnym. Gdybyśmy naprawdę zmieniali świat na lepsze, to również anorektyków i bulimików byłoby mniej. Kochajmy bardziej innych ludzi!

Kochajmy również siebie! Wielokrotnie przyczyną chorób łaknienia jest brak akceptacji własnej osoby. Dopóki człowiek nie zaakceptuje swojego wyglądu, zawsze będzie czuł, że coś w nim jest za obfite, za skąpe, za okrągłe, za płaskie, za długie, za krótkie i tak dalej... Pamiętaj zatem, że jesteś piękny! Piękny w swoim wnętrzu, ale również na ciele, którymi Cię Bóg obdarzył! Pamiętaj, że dostałeś ciało w darze, że jest ono świątynią i że musisz o nie dbać, aby było zdrowe. Dbaj zatem o swoją duszę, o swoją psychikę, nie daj się pokonać lękom, niepokojom, nie poddawaj się presji.

Główne kryteria diagnozowania anoreksji i bulimii opracowane przez ekspertów Światowej Organizacji Zdrowia.

Aby stwierdzić, że ktoś choruje na jadło- wstręt psychiczny, musi on spełniać wszystkie poniższe objawy. Należą do nich:
  1. Utrata masy ciała lub brak przybierania na wadze w okresie dojrzewania (masa ciała utrzymuje się poniżej 85% masy należnej). Oznacza to, że gdy masa należna dla danego wzrostu w danym wieku wynosi przykładowo 80 kilogramów to anorektyk będzie ważył 68 kilogramów lub mniej.
  2. Utrata masy ciała jest skutkiem ograniczenia spożywanych pokarmów oraz stosowania leków przeciw łaknieniu lub przeczyszczających oraz prowokowanych wymiotów i ćwiczeń fizycznych. Należy pamiętać, że szybkie chudnięcie może być związane z innymi chorobami somatycznymi (tzn. typowymi chorobami ciała) i nie musi oznaczać anoreksji.
  3. Zaburzenie wizerunku własnego ciała, którego konsekwencją jest narzucenie sobie pewnego limitu masy ciała. Anorektyk, patrząc w lustro, widzi przed sobą osobę o grubych udach i biodrach, a w rzeczywistości może być skrajnie wygłodzony.
  4. Zaburzenia hormonalne różnego typu, prowadzące przykładowo do zatrzymanie miesiączkowania u kobiet. Brak kolejnych trzech miesiączek może świadczyć o anoreksji.

W celu zdiagnozowania bulimii muszą zostać rozpoznane wszystkie niżej przedstawione objawy

  1. Powtarzające się epizody żarłoczności, które polegają na pochłanianiu ogromnych ilości pokarmu w krótkim czasie.
  2. Poczucie braku kontroli w trakcie objadania się.
  3. Używanie środków, które mają usuwać zjedzony pokarm i przeciwdziałać skutkom wcześniejszego objedzenia. Do tych środków należą wspomniane już prowokowane wymioty, głodówki, leki przeciw łaknieniu, intensywne ćwiczenia fizyczne.
  4. Troska o wagę i "wymiary" ciała, która związana jest z przesadną obawą przed otyłością. Należy tu zwrócić uwagę, że bulimik nie musi być wcale osobą z nadwagą! Często waga jego ciała jest w normie lub tylko nieznacznie ją przekracza.
Pamiętaj, że oceny tych objawów może dokonać tylko lekarz!

Ewa Zuba-Surma
eSPe nr 63


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

List świąteczny do starego człowiekaList świąteczny do starego człowieka

Przemiana duchowa w listach Juliusza Słowackiego do matkiPrzemiana duchowa w listach Juliusza Słowackiego do matki

Książka Józefa Kreta Książka Józefa Kreta "Ostatni krąg" przedstawia doświadczenia oświęcimskie

Msza św. niebem dla mojej matkiMsza św. niebem dla mojej matki

Wiersze na Adwent i Boże NarodzenieWiersze na Adwent i Boże Narodzenie

Najbardziej popularne

Godzina ŁaskiGodzina Łaski

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt

© 2001-2021 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej