Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Prawda o Duchu Świętym w Nowym Testamencie


     To, co Stary Testament przeczuwał i do czego prowadził, na nowym etapie historii zbawienia zostało potwierdzone i w pełni objawione przez Jezusa Chrystusa. W Jego życiu i posłannictwie, przede wszystkim w męce, śmierci i zmartwychwstaniu, stała się widoczna osobowa moc, która Go wspierała. Po zmartwychwstaniu i zesłaniu Ducha Świętego nastąpiła głęboka wewnętrzna przemiana Apostołów i uczniów, która uczyniła z nich wiarygodnych świadków i głosicieli Syna Bożego, który dla nas i naszego zbawienia stał się człowiekiem.

     Duch Święty w życiu Jezusa

     W czterech Ewangeliach kanonicznych wypowiedzi o Duchu pojawiają się w związku z Jezusem Chrystusem na wszystkich etapach Jego ziemskiego życia. Na pierwszą natrafiamy w narracji o zwiastowaniu Maryi dziewiczego poczęcia Jezusa: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię" (Łk 1,35). Przychodzi tu na myśl obraz Namiotu Spotkania, który towarzyszył Izraelitom w drodze do Ziemi Obiecanej, jako miejsca szczególnej obecności Boga. Wcielenie Syna Bożego, które urzeczywistnia się przez działanie Ducha Świętego, czyni z Maryi nowe, nieskończenie większe i ważniejsze, miejsce spotkania Boga z człowiekiem.

     O ile na samym początku publicznej działalności nie widziano w Jezusie kogoś, kto działa z nadzwyczajną mocą, o tyle chrzest w wodach Jordanu, przyjęty od Jana, miał przełomowe znaczenie, bo dał poznać Jego prawdziwą tożsamość: "A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie"" (Mt 3,16; Łk 3,22). Gołębica, która w Starym Testamencie była ptakiem ofiarnym, to symbol Ducha Świętego. Ptaki w naturalny sposób symbolizuią sferę duchową. W Talmudzie Babilońskim zachowała się starożytna tradycja interpretacji Księgi Rodzaju (1,2), w której odgłos Ducha, unoszącego się nad pierwotnymi wodami, został porównam do trzepotu skrzydeł gołębia. Nowe światło na tę wykładnię rzuciło starożytne teksty znad Morza Martwego. W jednym z fragmentów natrafiamy na eschatologiczną interpretację przywołanego fragmentu: "w dniach ostatecznych Duch będzie się unosił nad świętymi". Podejmując ten nurt prastarej tradycji, ewangeliści podkreślają, ne świata i człowieka oraz osobę i posłannictwo Jezusa Chrystusa, który w gruncie rzeczy dokonuje nowego stworzenia, łączy ten sam Duch.

     Po chrzcie w wodach Jordanu następuje epizod kuszenia Jezusa (Mt 4,1-11; Łk 4,1-13), po którym Chrystus udał się do Nazaretu, gdzie wszedł do synagogi i rozpoczął czytanie Proroków: "Rozwinąwszy zwój, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: Duch Pański spoczywa na mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie, abym obwoływał rok łaski od Pana. Zwinąwszy zwój oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście" (Łk 4,17-21). Odnosząc słowa proroka Izajasza do siebie, Jezus wskazuje, że w Nim spełniają się wszystkie obietnice i zapowiedzi dane patriarchom i prorokom. Dłużej czekać nie trzeba! Znamię tożsamości i wiarygodności Mesjasza stanowi trwała obecność Ducha Pańskiego. W Ewangelii według św. Łukasza po powrocie siedemdziesięciu dwóch uczniów, którzy z radością opowiadali o niezwykłych owocach swej posługi misyjnej, "Jezus rozradował się w Duchu Świętym, wysławiając Ojca, Pana nieba i ziemi" (Łk 10,21). "Radość w Duchu Świętym" potwierdza wierne wypełnienie misji, którą ożywia i wspomaga ten sam Duch.

     Zmartwychwstanie Jezusa dziełem Ducha Świętego

     Szczególnym potwierdzeniem obecności i życiodajnej mocy Ducha stało się zmartwychwstanie jako dowód wyjątkowości Jezusa i zbawczej skuteczności Jego posłannictwa. Pierwsze ukazanie się Zmartwychwstałego świadczy, że Duch jest tchnieniem Syna. Pozdrowiwszy uczniów, Jezus powiedział: "Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 19,21-23). W działalności głosicieli Ewangelii, wspomaganych przez Ducha Świętego, przedłuża się i uobecnia misja Jezusa. Ponieważ tylko Bóg może odpuszczać grzechy, zatem w udzieleniu tej władzy uwidacznia się więcej niż moc, a mianowicie osobowy dar.

     Zesłanie Ducha Świętego jako narodziny Kościoła otworzyło oczy Apostołów i uczniów, czyniąc z nich niezłomnych wyznawców. Nowego blasku nabrały dawne zapowiedzi i obietnice mesjańskie. W pierwszej katechezie wygłoszonej przez Piotra została zintegrowana historia zbawienia, która w Jezusie Chrystusie osiągnęła swą kulminację i pełnię: "Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go, jak to sami widzicie i słyszycie" (Dz 2,32-34). Wywyższenie zmartwychwstałego Chrystusa i zesłanie przez Niego Ducha Świętego stało się spełnieniem obietnicy Ojca. Prawda o Trójcy Świętej, a więc również o osobowym Duchu Świętym, ukazała się w całej pełni i tak dokonało się przejście od wiary żydowskiej do wiary chrześcijańskiej. Spełniały się słowa Jezusa obwieszczające zesłanie Ducha. Co więcej, zapowiadając wrogość świata, Jezus dobitnie podkreśla rolę świadectwa Ducha Świętego: "Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie" (J 15,26). W tej samej, określanej jako pożegnalna, mowie Jezusa znajduje się również subtelna aluzja do pochodzenia Ducha Świętego od Syna: "Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi" (J 16,13-15).

     Ostatnie pouczenie Zmartwychwstałego wydane Apostołom brzmiało: "Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka" (Łk 24,49).

ks. prof. Waldemar Chrostowski

Tekst pochodzi z pisma
Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich
w Polsce Z Niepokalaną
Lato 2018



   

Wasze komentarze:
 XD: 18.09.2018, 21:16
 JD
(1)


Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej