Patron aktorów, niewidomych, pokoju, ubogich i więźniów... Ty, który nosiłeś w swoim sercu zmienne koleje losu ludzi Tobie współczesnych, wspieraj nas, abyśmy sercem bliskim sercu Odkupiciela, objęli sprawy ludzi naszej epoki, trudne problemy społeczne, ekonomiczne, polityczne, problemy kultury i cywilizacji współczesnej, wszystkie cierpienia, napięcia, kompleksy, niepokoje. Pomóż nam przełożyć to wszystko na prosty i przynoszący owoc język Ewangelii. Pomóż nam rozwiązać te wszystkie problemy kluczem Ewangelii, aby Chrystus Sam mógł być dla człowieka naszych czasów Drogą, Prawdą i Życiem... (pap. Jan Paweł II).4 października - Wspomnienie liturgiczne św. Franciszka z Asyżu (F. Bernardone), założyciela Braci Mniejszych, założyciela trzech zakonów, diakona, mistyka, stygmatyka, patrona Włoch i ekologów (zm. 3 października 1226 w Porcjunkuli). Urodził się 26(?) września 1182 w Asyżu jako syn Piotra Bernardone i Piki, pochodzącej z Francji. Na chrzcie nadano mu imię Jan Chrzciciel, ale ojciec zwykł go nazywać Francesco i to właśnie imię przylgnęło do niego na zawsze. Uczęszczał do szkoły przy kościele św. Jerzego, gdzie uczył się łaciny i francuskiego. Matka wdrażała w niego podstawy pobożności. Wesoły, inteligentny, żywy, radosny, szczery, wielkoduszny i uzdolniony muzykalnie wnet stał się niekoronowanym królem złotej młodzieży Asyżu. Był nadzieją ojca jako pomocnik i jego kontynuator w zawodzie kupieckim. Ale wkrótce popadł w konflikt z ojcem. Wziął więc udział w wojnie z Perugią. W latach 1201-02 dostał się do niewoli i powrócił do domu dopiero w listopadzie 1203.
Mając 24 lata, Franciszek rozpoczął drogę rycerskiej służby pod sztandarem Pani Ubóstwa, przyjmując za podstawę życia dosłowne wcielanie Ewangelii. W 1209 przyłączyli się do niego pierwsi naśladowcy, których zgromadził przy kościółku Matki Boskiej Anielskiej (Porcjunkula). W tym samym roku z 12. towarzyszami podążył do Rzymu, aby od papieża uzyskać aprobatę tego sposobu życia. Dzięki kardynałowi Janowi Colonnie, a jeszcze bardziej dzięki snom papieża, który widział Franciszka, jak podtrzymuje chwiejące się mury Lateranu, papież udzielił im, braciom mniejszym, swej aprobaty oraz pozwolił na głoszenie pokuty. Kardynał udzielił im tonsury, a Franciszkowi diakonatu. W 1212 pozyskał dla swego sposobu życia Klarę i jej naśladowczynie. W Niedzielę Palmową ściął jej włosy i wręczył habit, dając tym początek zakonowi Ubogich Pań, które potem nazwano klaryskami. W 1215 powtórnie papież Innocenty III wobec zgromadzonych na soborze potwierdził ustnie regułę Franciszka. Wtedy też Franciszek spotkał się ze św. Dominikiem i zawarł z nim dozgonną przyjaźń. Powodowany gorliwością apostolską i potrzebą dzielenia się miłością ku Bogu, z kilkoma braćmi odbył podróż do Ziemi Świętej i tam doszedł osobiście do porozumienia z sułtanem Melek-el-Kamelem, który zezwolił mu na swobodne poruszanie się po Palestynie. Był to rok 1219. W tym samym roku Franciszek wysłał 5 braci do Maroka, którzy ponieśli tam śmierć męczeńską w 1220, a ich relikwie w Coimbrze zachęciły Antoniego z Lizbony do przejścia od augustianów do franciszkanów. Na wieść, że bracia zaczęli modyfikować strukturę zakonu, powrócił do Włoch i wycofał się z zarządzania, natomiast udał się do Rzymu i poprosił papieża o kardynała protektora. Otrzymał go w osobie życzliwego mu kardynała Hugolina. W 1221 założył trzeci zakon - dla ludzi świeckich. Na Zielone Święta tego samego roku zwołał kapitułę generalną, na której promulgowano nową regułę, składającą się z 24 rozdziałów, która nosi nazwę reguły niezatwierdzonej bullą (non bullata). Zmuszony uspokoić niektóre wzburzone umysły, Franciszek z pomocą kardynała Hugolina i kilku braci ułożył trzecią już z kolei regułę, która ma charakter bardziej jurydyczny i nie obfituje tak jak poprzednie w cytaty biblijne. 29 listopada 1223 papież Honoriusz III zatwierdził ją bullą "Solet annuere". W grudniu tegoż roku Franciszek wystawił w Greccio żywy obraz przedstawiający stajenkę betlejemską. Potem usunął się z kilkoma braćmi na Alwernię i tam 14 września 1224 otrzymał stygmaty Męki Pańskiej. Niemal nikt o nich nie wiedział. Do wiadomości ogółu dostaną się dopiero po jego śmierci. Zaprowadzony dla nabrania sił do klasztoru św. Damiana, przebywał w małej celi, którą mu w ogrodzie przygotowała s. Klara. Tam też ułożył "Pieśń do brata Słońce". Za staraniem kardynała Hugolina leczył się w Rieti, Sienie i Asyżu. W 1226 w maju podyktował Testament sieneński i napisał list o czci i kulcie Najświętszego Sakramentu. Przed śmiercią pogodził biskupa Asyżu, u którego gościł, z burmistrzem miasta. Kiedy zaś lekarz oznajmił mu zbliżającą się śmierć, ułożył ostatnią strofę swego kantyku i poprosił, aby przeniesiono go do Porcjunkuli. W drodze błogosławił miastu, a potem wszystkim braciom. Wycieńczony rozlicznymi cierpieniami, Franciszek zmarł w Porcjunkuli w sobotę po zachodzie słońca 3 października 1226 podczas śpiewu Psalmu 141. W niedzielę, następnego dnia, został pochowany w kościele św. Jerzego. Franciszka kanonizował 16 lipca 1228 w Asyżu, w kościele św. Jerzego, papież Grzegorz IX. Święty Franciszek jest patronem aktorów, niewidomych, pokoju, ubogich i więźniów. Jan Paweł II ogłosił go patronem ekologów i ekologii. W ikonografii ukazywany jest w habicie franciszkańskim, czasami ze stygmatami. Często przedstawiany jest w otoczeniu ptaków. Jego atrybutami są: baranek, krucyfiks, księga lub ryba w ręku. Na cześć Świętego z Asyżu w 2013 po raz pierwszy w historii wybrany został papież, który przyjął imię Franciszek. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |