Promotorka franciszkańskiej duchowości, która sprowadziła do Polski Zakon św. Klary

19 listopada - Liturgiczne wspomnienie bł. Salomei, dziewicy, księżnej halickiej, wdowy (żona Kolomana), pierwszej polskiej klaryski w Zawichoście (zm. 17 listopada 1268 w Skale).

Urodziła się w Krakowie w 1211 jako córka księcia polskiego Leszka V Białego i Grzymisławy. Zgodnie z panującym zwyczajem została zaręczona z księciem halickim Kolomanem, synem Andrzeja II Węgierskiego i bratem św. Elżbiety z Turyngii (Węgierskiej). Wychowywała się na dworze królewskim u rodziców przyszłego męża.

Powzięła wraz ze wzrostem pobożności myśl o poświęceniu się Bogu i najchętniej wyrzekłaby się małżeństwa. Gdy w wieku 13 lat została jednak poślubiona, namówiła młodocianego małżonka do życia w dziewictwie i w ten sposób przeżyli wspólnie 12 lat w pokucie, umartwieniu i modlitwach.

Przyjęła habit tercjarski z rak spowiednika franciszkanina o. Adalberta. Z radością wspomagała ubogich i opuszczonych chorych. Gdy jej mąż został koronowany na władcę Halicza, nie zmieniła sposobu życia. Splot wydarzeń sprawił, że Koloman nie utrzymał się przy władzy, a 11 kwietnia 1241 zginął w walce z Tatarami nad rzeką Sajo.

Po śmierci męża Salomea powróciła do Polski, gdzie żyła jeszcze jej matka i panował młodszy brat Bolesław Wstydliwy. Z jego pomocą ufundowała klasztor klarysek w Zawichoście, gdzie przyjęła welon zakonny w 1245. Klasztor ten dla bezpieczeństwa przeniesiono w 1257 do Grodziska koło Ojcowa.

Nie chciała być ksienią, ale troszczyła się o siostry i okoliczną ludność. Zakładała szpitale, a nawet założyła miasto Skałę. Oddawała się życiu pokutnemu. W lecie 1268 poważnie zachorowała. Zmarła 17 listopada 1268. Ciało jej złożono w kościele franciszkanów w Krakowie.

17 maja 1673 pap. Klemens X zatwierdził kult, jaki oddawano jej od momentu śmierci.