Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Bogaty Kościół, ubogiego Chrystusa

Albowiem zawsze ubogich macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie (Mt 26,11). Tymi słowami Chrystus odpowiedział na zarzut Judasza rzekomo zgorszonego tym, że jakaś kobieta wylała drogocenny olejek nardowy na stopy Jezusa.

Judaszowa propozycja: Przecież można było drogo to sprzedać i rozdać ubogim (Mt 26,9), chyba trafnie oddaje sposób myślenia tych, którzy i dzisiaj gorszą się złotymi naczyniami kościelnymi, haftowanymi szatami liturgicznymi, rzeźbionymi ołtarzami, artystycznie wykonanymi monstrancjami... Przecież one aż rażą, gdy czyta się Ewangelię pro- ponującą uczniom Jezusa sprzedanie wszystkiego i rozdanie ubogim. Czy nie trzeba uczynić tak z bogactwami, które posiada Kościół? Szczególnie w naszych czasach, gdy tylu ludzi żyje w ubóstwie. Czyżby słudzy Kościoła byli nieczuli, czyżby nie liczyli się z materialnymi potrzebami wiernych?

Jeżeli potraktować całą sprawę powierzchownie, postawione wyżej zarzuty wydają się słuszne. Jednak proponuję przyjrzeć się temu bliżej. W dokumentach liturgicznych dotyczących wystroju wnętrz, dekoracji kościołów i sporządzaniu naczyń oraz sprzętów potrzebnych do sprawowania kultu, jak refren powtarza się stwierdzenie, aby były one wykonane artystycznie i z mateńałów szlachetnych (OWDMR 289-292). Mało tego, istnieją specjalne przepisy Konferencji Episkopatu Polski dotyczące materiałów, które w naszym kraju uznaje się za szlachetne (wszelkiego rodzaju drogocenne kamienie, złoto, kość słoniowa, srebro, platyna, jedwab, złote nici itp.) Wykonywanie dzieł z takiech materiałów że na pierwszym miejscu ma służyć stoją potrzeby bliźnich, ukazywaniu wiernym piękna Boga i w ten sposób - przyczynić się do pobożnego zwrócenia dusz wiernych ku Stwórcy (KL 122). Tę funkcję doskonale widać na niedzielnej Mszy św. W świątyni spotykamy się z inną rzeczywistością. Inne szaty i wystrój wnętrza sprawiają, że szara codzienność oddala się od nas, my natomiast wchodzimy w swoisty czas i miejsce spotkania Boga z człowiekiem. W ciągu tygodnia nie spotykamy przecież kierowcy autobusu w ornacie ani nie pijemy herbaty lub kawy w złotych szklankach. Nasze stoły w domach nie są przyozdobione ornamentami i leży na nich jeden obrus, gdy natomiast zalecone jest, aby w kościele były trzy obrusy (współcześnie ten przepis bywa rzadko praktykowany). Sam więc wystrój pozwala na zauważenie odmienności miejsca i sposobu zachowania się. Ołtarz nie jest zwykłym meblem ani kościół budynkiem jak wszystkie inne w mieście, a sprzęty liturgiczne - artykułami gospodarstwa domowego. Służą one wyłącznie do oddawania czci Boskiemu Majestatowi. Nie można zatem tolerować w kościele bubla, atrapy, kiczu. II Sobór Watykański wyraźnie o tym przypomina: Kościół ze szczególną troską dbał o to, aby sprzęty liturgiczne godnie i pięknie uświetniały kult (KL 122). Wszystkie elementy czysto zewnętrzne mają ułatwiać nam modlitwę, skupienie i chwalenie Pana, przenosząc nas w rzeczywistość nadprzyrodzoną, którą przedmioty należące do kultu obrazują i symbolizują, jeżeli są ozdobne i pięknie wykonane (KL 122).

Omawiając kwestię bogactwa sprzętów kościelnych nie można też pominąć faktu znanego filozofii religii: człowiek od początku miał wewnętrzne poczucie i potrzebę ofiarowania Bogu tego, co posiada najcenniejszego (począwszy od samego siebie, a skończywszy na wytworach swych rąk). Zatem kultura i sztuka służą realizacji potrzeb religijnych. Z tego wynika też, że wszystkie dzieła wykonane przez człowieka mogą zostać użyte do kultu, byleby z należną czcią i szacunkiem służyły świątyniom i obrzędom świętym, tak aby mogły swój głos dołączyć do tego cudownego hymnu chwały, który w poprzednich wiekach najwięksi artyści wyśpiewali na cześć wiary katolickiej (KL 123).

Troska o potrzeby liturgii nie podważa zasady, że na pierwszym miejscu stoją potrzeby bliźnich. W duchu miłości należy wspomagać tych, którzy nie mają na chleb powszedni. W tradycję Kościoła głęboko wpisał się przykład świętego Wawrzyńca męczennika, który został zabity za to, że w odpowiedzi na polecenie oddania skarbów kościelnych przyprowadził do swoich prześladowców chorych i biedaków, mówiąc, że to jest największy skarb Kościoła. Dlatego też przedmioty liturgiczne nie mają mieć w sobie przepychu, ale powinny odznaczać się skromnością. OWDMR - Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego KL - Konstytucja o liturgii II Soboru Watykańskiego

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2024 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej