bł. Richard Henkes

Pochodził z wielodzietnej rodziny - był 9. z 13 dzieci. Rodzice prowadzili gospodarstwo rolne i mały sklepik. Od najmłodszych lat chciał zostać księdzem i misjonarzem w Kamerunie. W 1912 jako jeden z pierwszych uczniów rozpoczął naukę w pallotyńskiej szkole w Limburgu. Był pilnym i uzdolnionym uczniem. W 1916 przystąpił do nowo założonej Kongregacji Maryjnej. Dwa lata później został powołany do wojska. Do pallotyńskiego nowicjatu wstąpił w 1919, a pierwszą profesję złożył 25 września 1921. W czasie studiów filozoficzno-teologicznych w Limburgu (1920-25) przeszedł kryzys wiary. 6 czerwca 1925 przyjął w Limburgu święcenia kapłańskie.

Po święceniach pracował w szkołach pallotyńskich w Szensztatt i Alpen, jako nauczyciel języka niemieckiego, łacińskiego i historii oraz opiekun młodzieży. Przez rok przebywał na urlopie zdrowotnym, z powodu gruźlicy płuc. W 1931 podjął pracę nauczyciela w pallotyńskim gimnazjum w Katscher (ob. Kietrz), a od 1937 we Frankenstein (ob. Ząbkowice Śląskie), gdzie uczył języka niemieckiego i łacińskiego oraz historii.

Po zamknięciu szkół przez nazistów przeniósł się do Branic, gdzie był rekolekcjonistą i pełnił funkcję kaznodziei. W 1941 wikariusz generalny archidiecezji ołomunieckiej Josef Martin Nathan (zm. 1947) mianował go proboszczem w Strachowicach (czes. Strahovice, niem. Strandorf), w rejonie Hulczyna (czes. Hlučín, niem. Hultschin), na Śląsku Opawskim. Miało to nie dopuścić do wcielenia Henkesa do Wehrmachtu.

Przez cały czas kontrolowano jego kazania i rozmowy, a on sam był wielokrotnie wzywany do miejscowego gestapo. Ostatecznie 8 kwietnia 1943, z powodu kazania wygłoszonego w Branicach, został aresztowany, przewieziony do więzienia w Raciborzu, a 10 lipca trafił do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Dachau (nr obozowy 49 642). Kiedy pod koniec 1944 wybuchła w obozie epidemia tyfusu plamistego, zgłosił się na ochotnika do posługi duszpasterskiej w bloku 17, gdzie przebywali chorzy Czesi (zgłosiło się wtedy 10 polskich księży i 10 niemieckich). Henkes zamiatał zawszone prycze i podłogi, zbierał ubrania, mył wychudzone i brudne ciała więźniów. Chciał w ten sposób naśladować Chrystusa, pochylając się nad ciężko chorymi i umierającymi. Po ośmiu tygodniach, zaraziwszy się tyfusem, zmarł 22 lutego 1945, a jego szczątki udało się pallotynom zabrać ze stosu zwłok i oddzielnie spalić. Po wyzwoleniu obozu popioły Henkesa pochowano 7 czerwca 1945 na pallotyńskim cmentarzu w Friedbergu, a następnie przeniesiono na cmentarz pallotynów w Limburgu.

Beatyfikacja ks. Richarda Henkesa odbyła się 15 września 2019 w katedrze św. Jerzego w Limburgu.

Patronat

Ciekawostki

• Był Niemcem, który stał się symbolem pojednania z Polakami i Czechami, choć żył w czasach ogromnych napięć między narodami.
• W młodości był raczej nieśmiały, ale z czasem stał się wyjątkowo odważnym kaznodzieją, znanym z bezkompromisowych kazań przeciwko nazizmowi.
• W obozie Dachau trafił do tzw. "bloku księży", gdzie więziono duchownych różnych narodowości.
• Zgłosił się dobrowolnie do opieki nad chorymi na tyfus, choć wiedział, że to niemal pewna śmierć - współwięźniowie nazywali to "męczeństwem miłości".
• Współwięźniowie wspominali, że miał poczucie humoru i pogodę ducha, które pomagały innym przetrwać obozową rzeczywistość.
• Jego beatyfikacja w 2019 roku była pierwszą beatyfikacją w historii diecezji Limburg.

Modlitwa do bł. Ryszarda Henkesa

Modlitwa do bł. Ryszarda Henkesa