Dziecko - darem

Małżonkom zawierającym małżeństwo stawiane jest pytanie, czy chcą przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym Bóg ich obdarzy. W tym pytaniu zawarta jest trojaka myśl. Przede wszystkim w pytaniu tym wyrażone jest przekonanie, że potomstwo jest darem, którym Bóg obdarza małżonków. Małżonkowie winni zrozumieć, że dziecko jest darem i winni otworzyć serce na przyjęcie tego daru. To druga myśl. Po trzecie, pytanie wskazuje na to, że przyjęcie daru, którym jest dziecko, wiąże się z wychowaniem go.

Wolność tzn. chcieć

Każda istota żyjąca ma zdolność przekazywania życia. Człowiek w swej zdolności przekazywania życia różni się wszakże od innych stworzeń. Przede wszystkim, samo działanie płciowe nie jest u człowieka ograniczone do okresów płodności, ma zatem inne jeszcze funkcje niż przekazywanie życia. Poza tym, jest aktem ludzkim, to znaczy świadomym i wolnym. Przekazywanie życia powinno więc być u człowieka związane nie tylko z jakimś aktem wynikającym z naturalnej zdolności ciała ludzkiego do przekazywania życia, ale powinno być aktem świadomej wolności. Człowiek powinien chcieć przekazywać życie. Dlaczego więc mowa jest o tym, że dziecko jest darem?

Stwórcza interwencja

Rodzice dzielą się z dzieckiem swoim życiem. Tak bowiem można określić fakt powstania życia dziecka, przez zespolenie części ciała ojca z częścią ciała matki.

Otóż rodzice mogą podzielić się z dzieckiem swoim ciałem w tym rozumieniu, że dają mu część ze swojego ciała. Jest to możliwe dlatego, że ciało, jako materialne, jest podzielne. Człowiek nie jest jednak tylko ciałem. Rodzice nie mogą podzielić się z dzieckiem swoją duszą, bo dusza, jako niematerialna, nie może wydzielić ze siebie jakieś części. My, wierzący wiemy, że w tym ciele, które powstaje w wyniku zespolenia komórek rozrodczych rodziców, sam Bóg, osobnym aktem stwórczym stwarza duszę nieśmiertelną. Kościół naucza, Że każda dusza jest bezpośrednio utworzona przez Boga, nie jest ona "produktem" rodziców - i jest nieśmiertelna (Katechizm Kościoła Katolickiego 366). Istota, która powstaje w wyniku zespolenia komórek rozrodczych, jest człowiekiem. Staje się nim jednak tylko dzięki szczególnej stwórczej interwencji Boga.

Rozważając tę rzeczywistość łatwiej zrozumieć, że dziecko jest w swoim człowieczeństwie dzieckiem Boga i nie należy tylko do rodziców, powinno być przyjęte i uszanowane jako dar Boga.

Tajemnica życia

Wiąże się ta przedziwna rzeczywistość przekazywania życia z koniecznością głębszego spojrzenia nie tylko na rodzicielstwo, ale także na współżycie małżeńskie, które należy do istotnych zadań małżeństwa. Współżycie nie jest równoznaczne z zapoczątkowaniem nowego życia. Stwarza ono jedynie warunki umożliwiające zespolenie komórek rodzicielskich. Małżonkowie nie mają wpływu na przebieg tego zespolenia i na zapoczątkowanie życia dziecka. To zapoczątkowanie życia jest tajemnicą. Małżonkowie składają swoją zdolność przekazywania życia w ręce Opatrzności. Oto następny powód, dla którego uważamy każde dziecko za dar.

Bolesne rozdarcie, jakiego doświadczamy obarczeni skutkami grzechu pierworodnego sprawia, że uczucia, przeżycia i doznania, towarzyszące współżyciu płciowemu zostają niejednokrotnie oddzielone od prawdziwego sensu tego działania, co niszczy wartość więzi małżeńskiej i kaleczy spojrzenie na dziecko, które w tych warunkach przestaje być uważane za dar. Dostrzegać w dziecku dar może tylko ten, kto widzi we współżyciu wyraz tego wszystkiego, co małżonków łączy, a więc ten, kto w czysty sposób patrzy na zdolność płciową i na współżycie małżeńskie.

Zagrożona przyszłość

Uszanowanie godności dziecka wymaga dostrzeżenia, że jest ono powierzone przez Boga-Stwórcę i Ojca zarówno rodzicom, jak i społeczeństwu. Jeśli zwracamy uwagę na to, że dziecko jest istotnie darem, to w tym sposobie mówienia tkwi jednak pewne niebezpieczeństwo: nie jest ono bowiem dane rodzicom czy społeczeństwu na własność. Jest osobą, jest podmiotem w dynamicznej fazie rozwoju, co sprawia, że jest dla rodziców i społeczeństwa zadaniem. Od wypełniania zadań względem młodego pokolenia zależy cała przyszłość społeczności ludzkiej Należy ze zrozumieniem spoglądać m odległe skutki traktowania dziecka w sposób nie odpowiadający jego ludzkiej godności. Pokolenie, które było przez lata usuwane z życia jako "niepotrzebne" i "przeszkadzające" pokoleniu dorosłych, odpłaca im teraz legalizowaniem eutanazji. Celową rzeczą będzie o tym pamiętać.

o. Karol Meissner GŁOS DLA ŻYCIA nr 4 (51) lipiec/sierpień 2001 Wasze komentarze: ela: 03.03.2007, 14:39 Dlaczego Bóg pozwala na to by "cudem życia" zostali obdarzeni ci, którzy na to nie zasługują? Zabiją potem ten dar w okrutny sposób nie mając żadnych skrupułów ani wyrzutów sumienia... Dlaczego ja i mój mąż zostaliśmy pozbawieni tego daru? Czyż nie zasługujemy na to? W czym jesteśmy od nich gorsi?? Asia: 14.01.2007, 19:58 A ja kiedy to przeczytałam chcę Ci syneczku powiedzieć,że jesteś prawdziwym promyczkiem w moim życiu.Nadajesz sens mojemu istnieniu.Będę zawsze przy Tobie i będę prosić Boga o to by nigdy nie dopadł Cię żaden głód i nigdy nie zabrakło miłości.Dziś kochany Marcelku są Twoje urodziny więc życzę Ci abyś zawsze miał koło siebie bliskich i oddanych Ci ludzi i abys Ty zawsze potrafił dostrzec ludzi którym mógłbys podarować choćby dobre słowo.Kocham Cię Syneczku.Mama. [1] (2) Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna