Resko - Sanktuarium Matki Boskiej Niepokalanej Dziewicy

Pasterz archidiecezji w swojej okolicznościowej homilii powiedział takie słowa: "Jest to wydarzenie historyczne, do którego w przyszłości wracać będziemy, bowiem to miejsce szczególnej czci Matki Boga staje się z woli Kościoła sanktuarium maryjnym. Są znaki, podane przeze mnie w dekrecie, świadczące, że powinno tu być Sanktuarium Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Wprawdzie dzieje kultu maryjnego w Resku nie są długie, ale niezwykle ciekawe i wewnętrznie umacniające. Pragnę podziękować proboszczom tej parafii, którzy umieli odkryć historię tego maryjnego miejsca, aby chwała Matki Bożej zakorzeniła się tu na nowo..."

Wzruszenie ogarnęło tysiące wiernych przybyłych na uroczystość, z burmistrzem miasta i gminy na czele, a także kapłanów i siostry zakonne, gdy po odczytaniu dekretu został odśpiewany hymn ku czci Matki Boskiej Reskiej oraz Ma- gnificat. Nie byłoby tego sanktuarium, gdyby nie miłość do Matki Bożej dwóch kapłanów: ks. kanonika mgr. Tadeusza Jaszkiewicza oraz ks. dr. Tadeusza Uszkiewicza, obecnego proboszcza Reska i zarazem kustosza Sanktuarium. Interesujące są też dzieje katolickie Reska, z którym obraz Maryi związany jest w doli i niedoli przez ostatnie półtora wieku. Dzieje Obrazu są ściśle związane z przeszłością Fundacji pw. św. Alojzego Gonzagi we wsi Święciechowa, zwanej dawniej Griinhof. Tutaj jeszcze w drugiej połowie XVIII w. mieścił się drugi (po kaplicy Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie) ośrodek życia katolickiego na Pomorzu Zachodnim, którego powstanie należy zawdzięczać konwertycie Rudolfowi von Beckadorf owi. Urodzony w 1779 r. w rodzinie ewangelickiej w Hanowerze, był wychowawcą młodego księcia von Kassela. Został zaangażowany w administracji państwowej. W 1815 r. włączył się z pasją w plany Fryderyka Wilhelma III mające na celu złączenie Kościołów pod jeden zarząd państwowy. Przygotowując się do tej pracy, zaczął studiować historię Kościoła rzymskokatolickiego. Pod wpływem tych studiów dokonało się jego nawrócenie na łono Kościoła katolickiego. Za ten odważny swój czyn Beckadorf musiał odcierpieć. Został zdjęty ze stanowisk państwowych. Opuścił Berlin i znalazł się wraz ze swoją rodziną w majątku w Griinhof, którą to posiadłość kupił. Tutaj włączył się w działalność społeczną i gospodarczą. Nawet został wybrany posłem, ale pruskie władze go nie zatwierdziły. W swojej rezydencji w Griinhof urządził małą kapliczkę i sprowadził kapelana domowego ks. von Ros- sum z Kleve, który był tu od 1828 do 1831 r. Potem dojeżdżał ksiądz ze Szczecina, a w 1851 r. osiadł tu na stałe kapłan z Berlina. W 1857 r. Beckadorf jzakłada w swoim majątku szkołę, którą najpierw prowadzą siostry szkolne, potem siostry boromeuszki. W tym samym roku Griinhof odwiedza ks. Edward Miller, który zachęca Rudolfa von Beckadorfa do założenia tutaj zakładu opiekuńczego dla sierot. Życie katolickie rozkwita coraz bardziej. Fundacja rozwijała się pomimo dwukrotnych pożarów (1874, 1889) oraz Kulturkampfu.

Od początku istnienia wspomnianej Fundacji Św. Alojzego życie duchowe skupiało się wokół słynącymi łaskami Obrazu Matki Bożej, przedstawiającej Dziewicę Niepokalaną. Obraz ten został namalowany przez nieznanego artystę. Ma wymiary 85 cm x 145 cm. Ukazuje Maryję młodzieńczą, trzymającą w ręku białą lilię. Obraz ten przyciągał do siebie katolików Pomorza Zachodniego, przede wszystkim dzieci i młodzież, pobierającą w Instytucie wiedzę życia chrześcijańskiego. W okresie międzywojennym nie odbywały się do Obrazu pielgrzymki, co było skutkiem surowego katolicyzmu niemieckiego oraz niewielkiej liczby katolików na pobliskim terenie. Jednak do Obrazu Niepokalanej przywoziły swoje dzieci matki katolickie prosząc o Bożą opiekę. Chętnie do niego garnęli się pensjonariusze zakładów charytytywnych sióstr boro- meuszek. Przed obliczem Matki Boskiej z lilią klękali polscy pracownicy sezonowi przed I i II Wojną Światową. Przekradali się do Obrazu Polacy w czasie ostatniej wojny światowej, zesłani na prace przymusowe na ten teren. Przed Matką Chrystusa wyrażali swoje bóle rozłąki z rodziną i prosili o moc przetrwania i odzyskania wolności.

W 1945 r. w czasie końcowych działań wojennych spłonął kościół, klasztor i Fundacja Św. Alojzego. W cudowny sposób uratował się ołtarz z obrazem Matki Boskiej, który został przeniesiony po wojnie do kościoła w Resku. Przez wiele lat wisiał niezauważalny na bocznej ścianie prezbiterium. Dopiero w 1977 r. dzięki ks. T. Jaszkiewiczowi, ówczesnemu proboszczowi, powrócił na właściwe miejsce do odnowionego ołtarza głównego. W tym samym roku nastąpiła renowacja kultu Obrazu. Trzeba podkreślić żywe zainteresowanie się kultem maryjnym w Resku ks. bpa Jana Gałeckiego. Były ordynariusz abp Kazimierz Majdański także Resko nazywał sanktuarium Matki Bożej.

Liczne wota składane przez wiernych są widomym znakiem otrzymanych tu łask. Chorzy udający się do miejscowego szpitala zwykle przed Obrazem proszą o powrót do zdrowia. Szczecińscy studenci po letniej sesji egzaminacyjnej tutaj przyjeżdżają podziękować Matce Bożej za pomoc. Książa dekanalni spotykają się przed obliczem Pani Reskiej, by prosić o siły w duszpasterzowaniu. Młodzież miejscowa i dojeżdżająca modli się tu przed i po lekcjach.

W ostatnich latach Resko było jakby zapomniane, ale twórczy duch kapłański nowego proboszcza ks. Tadeusza Uszkiewicza ożywił życie maryjne w Resku. Obraz Matki Boskiej Reskiej został starannie odnowiony, a życie religijne znów skupiło się przed obliczem Bogurodzicy, co jest tak ważne teraz, gdy w wolnym kraju tak wielu ludziom trudno znaleźć drogę do Boga.

Bogdan Nowak

Ostatnia aktualizacja: 09.06.2021

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości św. Dominik Savio Modlitwa do św. Dominika Savio Litania do św. Dominika Savio Święty od kołysek św. Franciszka Rzymianka Modlitwa do św. Franciszki Rzymianki

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna